Wszystko

Najnowsze

Archiwum

darkprincewwa
darkprincewwa
  • 2
#zycie #depresja #terapia
2 lata temu wyszedłem z depresji, dostałem nową pracę, poznałem nowych ludzi, pierwszy raz pojechałem za granicę. Niestety znowu to wraca, chce być sam, zamknąć się w pokoju. Co nowego może zacząć mnie cieszyć? Zacząć jarać ziółko? Co zrobić?
  • 5
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
olokynsims
  • 2
Zacznij od podbicia D3 na 100+, dużo ekspozycji na światło, sport na powietrzu, zieleń, być może wyprowadzka do kraju gdzie jest więcej słońca.
  • Odpowiedz
d.....7
d.....7
  • 4
@garciaa noo jak tak gadasz to lepiej odrazu daj sobie spokój. Proawdoposobnie włącza ci się dewaluacja twojego terapeuty jako próba racjonalizacji swojej ucieczki wkrotce. Problemem nie jest to co mówi bo może się mylić i jest tylko człowiekiem, jeśli uważasz inaczej niż ona poprostu rób po swojemu, ona nie jest wyrocznią tylko człowiekiem. Przyjmuj to co ci pomaga i pomaga ci wzrastać, ignoruj to co uważasz za słuszne i swoje. Czas
  • Odpowiedz
Gufhx
Gufhx
  • 0
Cześć
Mam stwierdzoną depresję i biorę Bupropion (welbox) i metylofenidat (Medikinet) które zadziałały mega dobrze na nabranie chęci, energi do działania przez co odeszło 80% problemów. Na terapii wyszło że powodem depresji najprawdopodobniej jest lęk uogólniony i chce zasugerować psychiatrze dodanie leku Dulsevia. Ktoś brał Bupropion i Dulsevia przy zaburzeniach lękowych (długotrwały lęk uogólniony na stałym poziomie bez jakiś mocnych objawow typu napady paniki)?
Macie jakieś doświadczenia i wnioski?
Pozdrawiam!
#psychiatria
  • 10
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
10129
  • 4
@Gufhx:
masz jakiś konkretny powód dla którego chcesz brać jednocześnie 3 adrenergiczne leki tym bardziej jak to lęk został?
  • Odpowiedz
Gufhx
Gufhx
  • 0
Cześć
Mam przepisany od psychiatry welbox 150mg na depresję.

Psycholog stwierdził że z reguły oprócz welboxu jest coś jeszcze przepisywane. Czy według Was z takimi problemami powinienem coś jeszcze brać?

Mam wszystkie objawy depresji oprócz bólów somatycznych, zmian w apetycie i myśli magicznych. Najwiekszy problem to zupełny brak chęci i energii mimo badań w normie + problem ze skupieniem + bardzo silna prokrastynacja / problem z podejmowaniem decyzji i opór przed robieniem rzeczy
  • 6
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
10129
  • 3
@laptopik
Może dlatego, że tylko psychiatra jest tu lekarzem i on decyduje jaka farmakoterapia jest odpowiednia bo w przeciwieństwie do psychologa to jego dziedzina?
  • Odpowiedz
ratty
  • 1
@mirko_anonim ja nie lubię behawioralnej, po pierwsze ze względu na to, że takich terapeutów jest najwięcej, każda Julka może taka zostać, więc statystycznie największa szansa na trafienie na kogoś słabego. Po drugie nie przekonuje mnie zmiana swojego życia poprzez zmianę zachowań, kojarzy mi się to z tresurą samego siebie i wymaga dużych nakładów energii, a ostatecznie i tak kończy się failem, bo to nie było coś, w co wierzę. W innych
  • Odpowiedz
A.....s
  • 0
Mam taką rozkminę.

Załóżmy, że jedno z waszych dzieci, lub wy (albo wasz partner/ka) ma fobie, lęki, ataki paniki i duszności nawet podczas wyjścia do sklepu, a drugie dziecko lub wasz partner (albo wy) ma depresję z ciężkimi epizodami z pojawiającymi się już myślami samodestrukcyjnymi.

Stać was tylko na jedną terapię na raz.

#logikarozowychpaskow #logikaniebieskichpaskow #zwiazki #terapia #psychologia #zdrowie #

Kto według was powinien pierwszy skorzystać z pomocy specjalisty?

  • Osoba z lękami, panikami i histerią 16.1% (9)
  • Osoba chora na depresję 28.6% (16)
  • Za wszelką cenę trzeba zarobić na obie terapie 55.4% (31)

Oddanych głosów: 56

  • 9
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Atreyu
  • 1
@przegrywam_przez_miasto: w leczeniu depresji, takiej zdiagnozowanej klinicznej (gdzie jest ostra anhedonia, a nie komuś chwilowo smutno) to najczęściej jest grany psycholog (praca nad sobą) + psychiatra (farmakoterapia). Jedno uzupełnia drugie gdzie leki pomagają łagodzić objawy, a terapia pracować nad wzorcami zachowań. I nawet mimo tego takie leczenie trwa zwykle latami. To nie jest leczenie grypy gdzie można kogoś w miesiąc lekami wyleczyć i już później człowiek żyje normalnie. Sam całkiem
  • Odpowiedz
trzeciSLAW
trzeciSLAW
  • 0
Jak radzicie sobie z potrzebą bliskości? Aktualnie już 2 miesiące po rozstaniu mam ją przeogromną. Nie, że nie radzę sobie tylko z tym stanem rzeczy tylko też z życiem. W ogóle mnie ono nie cieszy. Budzę się z bólem emocjonalnym, stresem, lękiem i towarzyszy mi to cały dzień.Prawie wszystkie rozmowy z ludzmi,które prowadzę w ogóle nie są pozytywne. Bardzo potrzebuję ludzi pozytywnych w okół siebie i wtedy też podczas takeij rozmowy na
  • 5
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
kamil-ka
kamil-ka
  • 1
@trzeciSLAW: W tym roku będzie już 6 lat, idzie się przyzwyczaić, szczególnie że moja była znalazła szybko drugiego gacha a po nim wielu innych, więc tym bardziej zapomniałem o przywiązaniu i też do tego poczucia bliskości. Czy tak długo mnie boli? Nie, ale faktycznie lepiej skupić się na sobie i zająć się sobą tak dobrze i sumiennie, żeby do następnej relacji podejść zdrowo. Ewentualne twoje niewyleczone smutki i przygnębienie nowo
  • Odpowiedz
szachrai
  • 0
@trzeciSLAW: Nie bądź zbyt surowy dla siebie - to nie koniec świata. Będziesz miał jeszcze wiele okazji do zadowolenia i szczęścia. Z niepowodzeń wyciągnij naukę. Jeśli dostrzegasz w swoim zachowaniu coś, co sprawia, że cierpisz ty i inni, możesz to zmienić – nic nie jest wyryte w kamieniu.

Nawet twoje negatywne zachowania w związku nie określają tego, kim naprawdę jesteś. W dużej mierze są to wzorce, które półświadomie przejmujemy od
  • Odpowiedz
Grzesiok
  • 2
Jak myślicie:

Czy jeśli zmiana w karierze wpływa nie tylko na tematy zawodowe ale i na dom rodzinny, czas spędzany z dziećmi itd. to nie można mówić o „wychodzeniu ze strefy komfortu” i rozwoju, a o zwyczajnym krzywdzeniu siebie i rodziny?

Robię ostatnio „rachunek sumienia” i dochodzę do wniosku że pojęcie wyjścia ze strefy komfortu i jej „poszerzenie” ma zastosowanie tylko zawodowe. Dodatkowy stres w życiu prywatnym to taka „praca nad strefą

Zmiany zawodowe wpływające na rodzinę to…

  • Opuszczanie strefy komfortu i jej rozbudowa 14.7% (5)
  • Głupota, rodzina jest najwazniejsza 38.2% (13)
  • To zależy od konkretnej sytuacji 47.1% (16)

Oddanych głosów: 34

  • 10
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
D.....a
D.....a
  • 2
a o zwyczajnym krzywdzeniu siebie i rodziny?


@Grzesiok: To zależy od Twojej umowy z partnerką jak to ma wyglądać, czy macie dogadane, że narazie się skupiasz na rozwoju zawodowym i reszta z wiadomych przyczyn schodzi trochę na dalszy plan (tymczasowo) czy jest to na tyle duży problem, że nie ma Cię w odmu kiedy dzieci dorastają.

dochodzę do wniosku że pojęcie wyjścia ze strefy komfortu i jej „poszerzenie” ma zastosowanie
  • Odpowiedz
remlezar
  • 2
@vvn81: Nigdy mi się od samego gadania o problemach nie polepszyło, potrzebowałbym konkretnych rozwiązań na konkretne problemy, z czego część jest niezależna ode mnie i nie jestem w stanie tego zmienić
  • Odpowiedz
Grzesiok
  • 0
Chyba niechcący zesrałem sobie work-life balance.

Czy FOMO dotyczy tylko informacji ogólnodostępnych np. newsów, YouTube czy również życia prywatnego?
A może to jakiś lęk separacyjny?

Kilka miesięcy temu przeniosłem się w strukturach korporacji do innego kraju. Będąc w Polsce kilka razy w tygodniu po pracy zajmowałem się samotnym wujem. Pomagalem mu w zakupach, pracach przy domu itd. Rodzice mają już 80 lat więc też wiekowo „posunięci” i martwię sie o nich. W kraju zostali znajomi
  • 20
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Strzykawekpolarny
Strzykawekpolarny
  • 1
@Grzesiok: mi się wydaje to normalne, że tęskni się za swoimi śmieciami, ale nie kwestionuje, że możesz taki lęk mocniej odczuwać, chociaż ja bym nie opuścił swojego miejsca. Tu mam zbudowane swoje poczucie stabilności i bezpieczeństwa, relacje, wyrwany z tego czuł bym się pospinany, troche w stylu starych drzew się nie przesadza :) Też wolę swój kwadrat, niż wynajmowane luksusy. Tzn na wynajmowanym nie czuje się jakoś źle ale swoje
  • Odpowiedz
bb89
  • 2
@Grzesiok moim zdaniem to nie fomo bo to stwierdzenie odnosi się do innych rzeczy, raczej jesteś po prostu homesick, a jak napisałeś o swojej historii to tylko potwierdza za czym tęsknisz, ewentualnie nawet w głowie to idealizujesz bo nigdy tego nie miałeś w dużych ilościach
  • Odpowiedz

Powiązane tagi