Wi­dzia­łem więc kraj, w któ­rym od­nio­sła zu­peł­ne, miaż­dżą­ce zwy­cię­stwo re­wo­lu­cja na­ro­do­wa. (Zdaje się, że po wy­pad­kach we Wło­szech sprzed dzie­się­ciu lat, a teraz w Niem­czech, okre­śle­nie to ma już zu­peł­nie ści­słe, pra­wie na­uko­we zna­cze­nie). Wi­dzia­łem kraj jeden i nie­po­dziel­ny. Jest to pra­wie je­dy­ne wiel­kie dzie­ło Hi­tle­ra. Na­le­ży jed­nak unik­nąć nie­po­ro­zu­mień co do przy­miot­ni­ka „wiel­ki” w po­wyż­szym za­sto­so­wa­niu. Dzie­ło Hi­tle­ra jest wiel­kie, bo nikt tego do­tych­czas do­ko­nać nie po­tra­fił, bo może być brze­mien­ne

Py­ta­łem wszyst­kich Żydów, z któ­ry­mi pro­wa­dzi­łem za­sad­ni­cze roz­mo­wy, czy mają za­miar emi­gro­wać. Więk­szość od­po­wia­da­ła mi dość oschle, że są Niem­ca­mi i że fakt, iż jest im chwi­lo­wo źle, nie jest do­sta­tecz­nym po­wo­dem do opusz­cze­nia oj­czy­zny. Ta mniej­szość jed­nak, dla któ­rej życie w Niem­czech stało się nie­moż­li­we, ob­ja­śnia­ła mi, jak trud­no jest wy­je­chać. Wła­dze skar­bo­we stoją prze­waż­nie na prze­szko­dzie. Fi­skus dzia­ła dwo­ja­ko, bo i w obro­nie (albo w rze­ko­mej obro­nie) swo­ich in­te­re­sów albo