Polacy żyją w przedziwnej dwoistości: lęk przed wojną jest realny, ale postawy nie wskazują na poczucie zagrożenia. Do tej niekonsekwencji dostosowują się politycy, bardzo selektywnie przygotowując państwo na kryzys. Co czeka na Polskę za horyzontem wobec tego rozdwojenia?

Polskie firmy nie narzekają dziś przede wszystkim na brak technologii, lecz na brak ludzi i ich przeciążenie pracą. Niedobory kadrowe, wypalenie zawodowe oraz rosnąca rotacja pracowników stały się największymi przeszkodami dla wzrostu produktywności.

W 2025 roku ledwie nieco ponad połowa wszystkich kierunków studiów wyższych w naszym kraju posiadała akredytację. Jedyny organ czuwający nad ściśle rozumianą jakością kształcenia nie posiada ku temu odpowiednich narzędzi, zaś organ te narzędzia posiadający zajmuje się innym problemem.

Jeszcze kilka lat temu zdobycie zawodu miało wystarczyć na większość kariery zawodowej. Dziś kompetencje starzeją się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Jak poradzić sobie z tym wyzwaniem?

Przez lata słyszeli, że są ambitni, niezastąpieni i dowiozą wszystko. Dopiero gdy zaczęły rozpadać się relacje, a ciało odmówiło posłuszeństwa, zrozumieli, że sukces zawodowy stał się uzależnieniem. Według różnych badań pracoholizm dotyka od około 11 proc. do nawet 20 proc. pracujących Polaków.

Dane z USA z lat 2012, 2016 i 2020 nie wykazały, by granie wzmacniało wykluczające postawy. Gracze online i offline częściej popierali tolerancję, równość i mniej tradycyjne role płciowe.

Jak naprawdę wyglądało życie ludzi, którzy wznieśli najsłynniejszy kamienny krąg w Europie? Teraz można tego doświadczyć

Absolwenci uczelni technicznych dysponują solidnymi podstawami merytorycznymi, jednak zdobywanie samodzielności zawodowej wymaga dalszego rozwoju w miejscu pracy. Proces ten powinien być wspólną odpowiedzialnością uczelni i pracodawców.