Umiarkowanie uważamy za największe dobro nie dlatego, żebyśmy w ogóle mieli poprzestawać na małym, ale dlatego, abyśmy się nauczyli obywać byle czym, gdy nas bieda nawiedzi.
Umiarkowanie jest najwyższą cnota jaką człowiek starający się praktykować epikureizm może posiadać. Życie skromne ma jedną bardzo dużą zaletę. Jesteśmy wtedy mniej podatni na przeciwieństwa losu. Osoba żyjąca umiarkowanie lepiej zniesie utratę dochodu a niż jeżeli osoba mająca w nawyku życie na wysokim


























Przyjemność, którą mamy na myśli, charakteryzuje nieobecność cierpień fizycznych i brak niepokojów duszy. Nie pijatyki i hulanki, nie obcowanie z pięknymi chłopcami i kobietami; nie ryby i inne smakołyki, jakich dostarcza zbytkowny stół, czynią życie przyjemnym, ale trzeźwy rozum (νήφων λογισμός), dociekający przyczyn wszelkiego wyboru
i unikania, odrzucający czcze domysły, owo źródło największych utrapień duszy
Epikurejczycy uważali że szczęście to brak bólu psychicznego oraz brak bólu fizycznego.