#anonimowemirkowyznania
Jestem DDA, mam obecnie 28 lat. Mieszkam w toksycznym domu, z ojcem alkoholikiem i matką która również nadużywa alkoholu, często jestem wyganiany z domu, obrażany. Choruje również na depresję od kilku lat i ogólnie jestem życiowo wycofany. Pracuje, choć zarabiam bardzo mało (2800 netto, podkarpacie). Ciągły stres i strach przed tym czy będzie w domu spokojnie czy też nie, doprowadza mnie do stanów lękowych, nasilenia depresji. Moje życie to wegetacja. Chciałbym się wyprowadzić, ale co z moimi zarobkami mogę zrobić? tylko wynajęcie pokoju. Co prawda miałbym tam ciszę, ale co dalej? całe życie spędzić na wynajmie pokoju? nigdy nie będzie mnie stać na własny dom, czy nawet na wynajęcie kawalerki. Musiałbym zarabiać co najmniej 4000 złotych netto. Myślałem żeby znaleźć pokój z fajnym współlokatorem/współlokatorką, odnaleźć spokój w życiu, pójść na terapię, zacząć uczyć się języków obcych, znam angielski na B1 i Niemiecki na A2. I po 2 latach terapii i ustabilizowania życia a przede wszystkim uspokojenia się wewnętrznie może spróbować wyjazdu za granicę? choć brzmi to dla mnie teraz jak wejście na Mount Everest. Nie wiem co mam zrobić. Liczyłem na to mieszkanie, ponieważ ojciec gdy jest trzeźwy (a jest dajmy na to przez pól miesiąca) zapewnia mnie że jest moje. Brakuje mi odwagi, męskości, czuje się przestraszony i stłamszony w środku, boje się podjąć decyzje co mam zrobić, boje się że sobie nie poradzę że skończe na ulicy. Gdyby mógł ktoś mi coś poradzić, byłbym naprawdę wdzięczny, dziękuje.
#depresja #alkoholizm #zalesie #dda
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
Jestem DDA, mam obecnie 28 lat. Mieszkam w toksycznym domu, z ojcem alkoholikiem i matką która również nadużywa alkoholu, często jestem wyganiany z domu, obrażany. Choruje również na depresję od kilku lat i ogólnie jestem życiowo wycofany. Pracuje, choć zarabiam bardzo mało (2800 netto, podkarpacie). Ciągły stres i strach przed tym czy będzie w domu spokojnie czy też nie, doprowadza mnie do stanów lękowych, nasilenia depresji. Moje życie to wegetacja. Chciałbym się wyprowadzić, ale co z moimi zarobkami mogę zrobić? tylko wynajęcie pokoju. Co prawda miałbym tam ciszę, ale co dalej? całe życie spędzić na wynajmie pokoju? nigdy nie będzie mnie stać na własny dom, czy nawet na wynajęcie kawalerki. Musiałbym zarabiać co najmniej 4000 złotych netto. Myślałem żeby znaleźć pokój z fajnym współlokatorem/współlokatorką, odnaleźć spokój w życiu, pójść na terapię, zacząć uczyć się języków obcych, znam angielski na B1 i Niemiecki na A2. I po 2 latach terapii i ustabilizowania życia a przede wszystkim uspokojenia się wewnętrznie może spróbować wyjazdu za granicę? choć brzmi to dla mnie teraz jak wejście na Mount Everest. Nie wiem co mam zrobić. Liczyłem na to mieszkanie, ponieważ ojciec gdy jest trzeźwy (a jest dajmy na to przez pól miesiąca) zapewnia mnie że jest moje. Brakuje mi odwagi, męskości, czuje się przestraszony i stłamszony w środku, boje się podjąć decyzje co mam zrobić, boje się że sobie nie poradzę że skończe na ulicy. Gdyby mógł ktoś mi coś poradzić, byłbym naprawdę wdzięczny, dziękuje.
#depresja #alkoholizm #zalesie #dda
Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
A to dlatego, że często omawialiśmy bieżące sprawy zamiast zajmować się moją przeszłością, która była powodem dla którego poszedłem na terapię. A już w ogóle nie spodobało mi się to, jak terapeuta wyskoczył z tematem wojny, do której nie podchodzę na tyle emocjonalnie, aby to omawiać na terapii. W każdym bądź razie ustaliliśmy, że chcę się skupić na przeszłości i że ma mnie pilnować z tym, bo mam tendencję do omijania tych tematów, które są dla mnie trudne.
Ustalenia weszły w życie i...nastąpił przełom. Temat dotyczył mojego ojca i relacji z nim. W którymś z poprzednich wpisów pisałem, że często usprawiedliwiałem ojca, chociaż nie powinienem. Był też moment, że się na niego zdenerwowałem i przestałem usprawiedliwiać. Później stwierdziłem, że prawidłowe podejście to wypadkowa dwóch poprzednich i tak to zostawiłem. No i ten temat był poruszany na ostatnich sesjach. Na jednej z nich, rozmawialiśmy sobie, aż terapeuta zadał mi jedno pytanie "Czy rozumiesz swojego ojca?". No i to był moment, w którym nastąpił przełom. Ta forma tak do mnie trafiła, że momentalnie wszystkie odczucia i emocje się uzewnętrzniły. To było na tyle intensywne, że po terapii chwilę musiałem posiedzieć w aucie zanim pojechałem, bo byłem cały roztrzęsiony. W każdym bądź razie uświadomiłem sobie, że rozumiem ojca, ale jednocześnie mam do niego żal. Niby wcześniej znałem powody jego zachowania i jakby pytanie brzmiało "Jak myślisz dlaczego tak się zachowywał?" to bym je wymienił i nic by się nie stało. Ale jednak pytanie o zrozumienie wszystko zmieniło. Uważam to za przełom, przez tą intensywną reakcję i przemyślenia, które przyszły po niej, oraz to że na następny dzień czułem się dużo lepiej, ulżyło mi. Nawet nie sądziłem, że temat z ojcem wymaga przepracowania, a jednak. Takich przełomów oczekuję również przy sprawach z którymi przyszedłem na terapię, o których wiem że muszę je przepracować.
Poza
Psychodynamiczny ( ͡° ͜ʖ ͡°)