Znany publicysta Łukasz Warzecha, nota bene niegdyś publikujący na łamach MP, został zaatakowany przez współczesnych hunwejbinów, którzy nazwali go „pachołkiem Putina”. Na łamach ostatniego tygodnika „Do Rzeczy” (nr 12/2022) Warzecha analizuje zjawisko amoku, jaki opanował tzw. ośrodki...

Głównie o wojnie i jej skutkach, ale nie tylko.

A więc wojna? Ja już sobie pomyślałem, że trzeba wzorem mediów ogólnoświatowych – zwinąć temat kowidowy, jako przebrzmiały i wreszcie się wyspać, a nie pisać po nocach jakieś pamiętniczki o zarazie, która już przeszła. Oj, chciałoby się.

Wszelkim tym chybionym krokom towarzyszyła nauka, przecież przez jej entuzjastów uznawana za obiektywną, choć do tej pory uzasadniała niepotwierdzone logiką posunięcia, w dodatku zmieniając swoją interpretację.

Wydaje mi się, że zachodnia wersja implementacji chińskiego systemu kredytu społecznego, który ma kontrolować w sposób ciągły i w czasie rzeczywistym zachowania społeczeństwa i wyposażać władze w systemy nagradzania, a częściej karania wybranych grup społecznych, wchodzi w nową fazę testowania.

Coraz bardziej prawdopodobna staje się teza, że wirus to pikuś w porównaniu z tym, co w jego obliczu zafundowała nam władza. Kto powinien za to odpowiedzieć?

Pęd do wyjścia w normalność jest tak duży, argumenty dotychczasowe tak upadłe, że nie łatwo jest sobie wyobrazić nas wszystkich znowu postrachanych po domach, bez wstępu do lasu i w kolejkach po czwartą dawkę.

Wczoraj rozpocząłem analizę krajów na kowidowym rozdrożu. Omówiłem ich jedną część, mamy więc kraje odpuszczające ale i „walczące”, to znaczy, wciąż wysadzające pociągi normalności dynamitem sanitaryzmu.

Ludzie w coraz większym stopniu rozumieją fałszywość tej pandemicznej opowieści i dlatego trudno będzie ich zachęcić i przymusić do przyjmowania kolejnych dawek. Lex Hoc to klasyczny przykład strzału w kolano – uważa Paweł Lisicki. – Polityka segregacyjna odstręczy od PiS-u część zwolenników.

Jesteśmy my, tu w Polsce, na jakimś rozstaju dróg. Do tej pory, z małymi wyjątkami (Szwecja, ostatnio Indie), wszyscy grali do jednej sanitarnej bramki. A teraz stoimy na rozdrożu.

Wiele krajów Zachodu wprowadziło „ideologię sanitaryzmu” – zespół polityk publicznych obejmujących niemal każdą dziedzinę życia, najczęściej dyskryminujących osoby niezaszczepione. Daje to powody do niepokoju.

Mamy więc prawdę deklaracji i prawdę zachowań. Ja uważam, że prawda czasu i prawda ekranu się będą rozjeżdżać, a doświadczenie mówi, że im dłużej taki rozjazd trwa, tym nieuchronne przebudzenie będzie dla dowiarków ekstremalnie bolesne.

Około 80% budżetu Afganistanu pochodziło z kroplówki finansowej od USA. Obecnie społeczeństwo jak i państwo nie ma z czego się utrzymać. Kraj jest odcięty od międzynarodowego systemu bankowego. Nie są wypłacane pensje, nawet talibowie nie dostają żołdu.