Głównie o wojnie i jej skutkach, ale nie tylko.

A więc wojna? Ja już sobie pomyślałem, że trzeba wzorem mediów ogólnoświatowych – zwinąć temat kowidowy, jako przebrzmiały i wreszcie się wyspać, a nie pisać po nocach jakieś pamiętniczki o zarazie, która już przeszła. Oj, chciałoby się.

Wszelkim tym chybionym krokom towarzyszyła nauka, przecież przez jej entuzjastów uznawana za obiektywną, choć do tej pory uzasadniała niepotwierdzone logiką posunięcia, w dodatku zmieniając swoją interpretację.

Wydaje mi się, że zachodnia wersja implementacji chińskiego systemu kredytu społecznego, który ma kontrolować w sposób ciągły i w czasie rzeczywistym zachowania społeczeństwa i wyposażać władze w systemy nagradzania, a częściej karania wybranych grup społecznych, wchodzi w nową fazę testowania.

Coraz bardziej prawdopodobna staje się teza, że wirus to pikuś w porównaniu z tym, co w jego obliczu zafundowała nam władza. Kto powinien za to odpowiedzieć?

Pęd do wyjścia w normalność jest tak duży, argumenty dotychczasowe tak upadłe, że nie łatwo jest sobie wyobrazić nas wszystkich znowu postrachanych po domach, bez wstępu do lasu i w kolejkach po czwartą dawkę.

Wczoraj rozpocząłem analizę krajów na kowidowym rozdrożu. Omówiłem ich jedną część, mamy więc kraje odpuszczające ale i „walczące”, to znaczy, wciąż wysadzające pociągi normalności dynamitem sanitaryzmu.

Ludzie w coraz większym stopniu rozumieją fałszywość tej pandemicznej opowieści i dlatego trudno będzie ich zachęcić i przymusić do przyjmowania kolejnych dawek. Lex Hoc to klasyczny przykład strzału w kolano – uważa Paweł Lisicki. – Polityka segregacyjna odstręczy od PiS-u część zwolenników.

Jesteśmy my, tu w Polsce, na jakimś rozstaju dróg. Do tej pory, z małymi wyjątkami (Szwecja, ostatnio Indie), wszyscy grali do jednej sanitarnej bramki. A teraz stoimy na rozdrożu.

Wiele krajów Zachodu wprowadziło „ideologię sanitaryzmu” – zespół polityk publicznych obejmujących niemal każdą dziedzinę życia, najczęściej dyskryminujących osoby niezaszczepione. Daje to powody do niepokoju.

Mamy więc prawdę deklaracji i prawdę zachowań. Ja uważam, że prawda czasu i prawda ekranu się będą rozjeżdżać, a doświadczenie mówi, że im dłużej taki rozjazd trwa, tym nieuchronne przebudzenie będzie dla dowiarków ekstremalnie bolesne.

Około 80% budżetu Afganistanu pochodziło z kroplówki finansowej od USA. Obecnie społeczeństwo jak i państwo nie ma z czego się utrzymać. Kraj jest odcięty od międzynarodowego systemu bankowego. Nie są wypłacane pensje, nawet talibowie nie dostają żołdu.

Na swojej stronie przestrzega, że od teraz teksty, będą recenzowane, winny mieć charakter naukowy, nie być plagiatami, jednocześnie zaznaczając, że wszystkie artykuły opublikowane od 2019 r. należy traktować jako 100-punktowe. Dla kontrastu "Nature Biomedical Eng." uzyskał 40 pkt.

Dziś znowu relaks i wieści obyczajowe ze świata. Ale świata trąconego kowidem, bo wedle mej tezy, świat przez pandemię przyspieszył w swym odjeździe i parę rzeczy dotąd ukrytych wyszło na światło dzienne.