W aktach sprawy brakuje jednego elementu. Ktoś znał prawdę, słyszał ją z pierwszej ręki, w zamkniętej przestrzeni, gdzie padają słowa, których nie mówi się nigdzie indziej. Śledczy o tym wiedzą. Sąd o tym wie. Opinia publiczna również. A jednak ten ktoś milczy. Nie dlatego, że nie chce pomóc.

Komentarze w Internecie potrafią wyglądać jak dziki ring: wystarczy jedno zdanie, a po chwili ktoś już komuś życzy, radzi, diagnozuje albo odczłowiecza. Łatwo powiedzieć: ludzie są okropni. Trudniej zauważyć, że hejt bardzo często nie jest wcale wyrafinowaną nienawiścią...

Jest taki rysunek, który wygląda jak kadr z popkultury UFO tylko że powstał zanim świat w ogóle nauczył się wyobrażać szarych kosmitów. Na kartce papieru: wychudzona twarz, wielkie oczy, głowa o dziwnie gruszkowatym kształcie. Podpis i kontekst prowadzą jednak nie do Roswell, lecz do A. Crowleya

Każdego dnia przyswajamy ogromne ilości informacji obrazy, rozmowy, wiadomości, dźwięki, twarze i emocje. W świecie nieustannego przepływu danych coraz częściej pojawia się pytanie, czy ludzki mózg ma w ogóle jakąś granicę pamięci. Czy można go zapełnić jak dysk w komputerze?

Otwierasz oczy w środku nocy. Cisza, półmrok i dziwne poczucie znajomości. Sprawdzasz godzinę znów ta sama. Niezależnie od tego, czy jest to trzecia, czwarta czy piąta nad ranem, schemat zaczyna się powtarzać. Wtedy pojawia się pytanie, którego trudno się pozbyć...

Niektórzy twierdzą, że widzieli, jak zwykłe żarówki zapalały się bez kabla i gniazdka. Inni że słyszeli silniki elektryczne pracujące w ciszy, bez zapachu paliwa i bez widocznego źródła prądu. W relacjach powtarza się jedno: urządzenie miało być podłączone jedynie do anteny i niewielkiej skrzynki

Czy joga rzeczywiście stoi w sprzeczności z wiarą chrześcijańską? W Kościele katolickim od lat ścierają się dwa odmienne podejścia. Niektórzy duchowni ostrzegają przed nią, inni natomiast otwarcie przyznają, że sami ją praktykują.

Ktoś wchodzi do lasu bez pośpiechu, nie zwracając szczególnej uwagi na czas. Kiedy wraca na ścieżkę prowadzącą do cywilizacji, orientuje się, że minęło go znacznie więcej, niż się spodziewał. Nie było strachu ani napięcia tylko spokojne zdziwienie, że zegarek i subiektywne odczucie zupełnie się...

Ciało Pam Reynolds było stopniowo schładzane. Jej krew wypompowano i przechowywano poza organizmem. Gdy temperatura spadła do około piętnastu stopni Celsjusza, serce zostało zatrzymane, a dopływ krwi do mózgu całkowicie ustał...

Na początku XX wieku rad był symbolem postępu. Substancją niemal magiczną świecił w ciemności, obiecywał nowoczesność i przyszłość. Wierzono, że może leczyć, wzmacniać organizm, a nawet przedłużać życie. Dla tysięcy młodych kobiet w Stanach Zjednoczonych stał się źródłem dobrze płatnej pracy.

Nie mówił, że czuje się martwy. Nie używał metafor ani skrótów myślowych. Był spokojny, rzeczowy i konsekwentny. Twierdził po prostu, że już nie żyje że jego mózg przestał działać, że w jego ciele nie krąży krew, a on sam znajduje się w stanie pośmiertnym.

Otwierał lodówkę i widział, że czegoś brakuje. Z początku nie przywiązywał do tego wagi każdy czasem zapomina, co zjadł dzień wcześniej. Zdarzało się to jednak coraz częściej. Produkty znikały, porcje były mniejsze, a opakowania, które powinny być pełne, wyglądały na naruszone.

Każda kolejna chwila świadomości była dla niego jak nowy początek jakby świat pojawiał się po raz pierwszy, bez żadnego połączenia z tym, co wydarzyło się wcześniej. Był przekonany, że kilka sekund wcześniej nie istniał że jego świadomość dopiero co została włączona.

Przez lata istniał wojskowy projekt, który nie miał strzelać, nie miał niszczyć i nie przypominał żadnej znanej broni. Zamiast tego skupiał się na człowieku jego percepcji, reakcjach i stanie świadomości. Zaangażowano w niego naukowców, psychologów i specjalistów od neurofizjologii...

Załamanie psychiczne rzadko wygląda tak, jak wyobraża je większość ludzi. Nie zawsze wiąże się z dramatycznym gestem, płaczem czy nagłym rozsypaniem się. Częściej rozwija się powoli, niemal niezauważalnie wśród codziennych obowiązków, rozmów i pozornie normalnego życia...

Egzekucja Barbary Zdunk miała miejsce 21 sierpnia 1811 roku w Reszlu. Sam sposób wykonania wyroku już wówczas budził zdumienie. Spalenie na stosie było karą, którą kojarzono z dawnymi wiekami i procesami o czary, a nie z nowoczesnym państwem pruskim początku XIX wieku.

Pacjent siedział przy stole i wykonywał proste polecenie. Jedną ręką miał wskazać przedmiot, który zobaczył przed chwilą. Zrobił to poprawnie. Problem pojawił się chwilę później, gdy drugą ręką sięgnął po coś zupełnie innego jakby działała niezależnie, wbrew temu, co deklarował przed chwilą...

W połowie XIX wieku jeden z europejskich lekarzy doszedł do wniosku, który dziś wydaje się banalny: mycie rąk ratuje życie. Nie został jednak nagrodzony ani wysłuchany. Zamiast tego uznano go za fanatyka, odrzucono przez środowisko i zamknięto w zakładzie psychiatrycznym.

Pewnej nocy na nowojorskim Times Square pojawił się mężczyzna, którego strój wyraźnie nie pasował do otoczenia. Był zdezorientowany, patrzył na samochody jak na coś zupełnie obcego, a w kieszeniach miał przedmioty sprzed dziesiątek lat. Chwilę później zginął potrącony przez taksówkę...

Człowiek zamknięty w ciszy, w absolutnej ciemności, bez punktów odniesienia. Bez zegara, bez dźwięków, bez bodźców. W połowie XX wieku psychologowie i neurobiolodzy zaczęli sprawdzać, co stanie się z ludzkim umysłem, gdy odbierze mu się niemal wszystkie sygnały zewnętrzne