Tytus, Romek i Atomek stali nieruchomo, otoczeni murami, które zdawały się pochłaniać światło. Powietrze było gęste, przesiąknięte wilgocią i stęchlizną – każdy oddech przypominał łyk duszącej mgły, która zostawiała metaliczny posmak na języku. Każdy krok odbijał się echem, rozchodząc się daleko, jakby ktoś – lub coś – czekało na ich najmniejszy ruch.
Wąski korytarz, w który się skierowali, zdawał się ciągnąć bez końca, wijąc się niczym wąż, prowadząc ich głębiej i głębiej w
Wąski korytarz, w który się skierowali, zdawał się ciągnąć bez końca, wijąc się niczym wąż, prowadząc ich głębiej i głębiej w
„Ach, moi mali bohaterowie,” wycedził, podchodząc o