Prawdziwe szczęście ludu wymaga zniesienia religii jako urojonego szczęścia ludu. Wymagać od kogoś porzucenia złudzeń co do jego sytuacji to znaczy wymagać porzucenia sytuacji, która bez złudzeń obejść się nie może. Krytyka religii jest więc w zarodku krytyką tego padołu płaczu, gdyż religia jest nimbem świętości tego padołu płaczu.
Krytyka zniszczyła urojone kwiaty, upiększające kajdany, nie po to, by człowiek dźwigał kajdany bez ułud i bez pociechy, ale po to, by zrzucił




















źródło: comment_QCSi0d1kDRbR3ir2BCybEYDIAeepHX7C.jpg
Pobierz@filip34: na przykład planeta Ziemia i panujący na niej ekosystem, którego człowiek jest tylko częścią, to coś dużo bardziej rozwiniętego. polecam wykroczenie poza antropocentryzm, chociaż na chwilę.