eldoradek
  • 0
@Qwerti69:
Chciałem zostać astronautą, nie udało się.
Czemu? Bo to takie dziecinne marzenie, które później zniknęło. Jednak zamiłowanie do kosmosu i astrofizyki (takiej popularnonaukowej) pozostało.
  • Odpowiedz
N.....a
N.....a
  • 0
@Nowelizacja: Podobno praca sprawia, że się zdobywa pewność siebie (jest się do tego poniekąd zmuszonym).
Na moim przykładzie mogę powiedzieć, że to się jak najbardziej sprawdziło.
Jakie są wasze przemyślenia? Komuś pomogła praca (i w związku z tym kontakt z ludźmi) w wypracowaniu pewności siebie albo chociaż zniwelowania fobii społecznej?

#praca #pracbaza #psychologia
  • 5
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
eldoradek
  • 1
@Nowelizacja
U mnie też się sprawdziło. Po długim okresie pracowania z domu i bycia odludkiem poszedłem na etat i poczułem ulgę. Polubiłem ludzi z pracy. Teraz mam nawet jakąś namiastkę życia towarzyskiego.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 1
Dzisiaj w pracy nie siedziałem dużo przed kompem, jak zazwyczaj to robię. Jeździłem po budynkach i siłą rzeczy spotkałem dużo więcej ludzi. No i teraz mam dużo lepszy humor niż zwykle.

Niby oczywista sprawa, na którą to dzisiaj zwróciłem uwagę. Mimo, że teraz zdaję sobie sprawę z tej oczywistości, to nie zawsze tak było. Wcześniej sądziłem że nie potrzebuję ludzi. Fajnie jak byli, ale nie musieli. Teraz widzę, że jednak muszą być.
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
nO-C34
  • 8
Najgorzej jak sie w czlowieku obudzi to uczucie tęsknoty za bliskością spowodowane czasami jakaś błachostką, filmem, czasami piosenką. Cała fasada stabinego, samotnego życia, ułożonego pod harmonogram wali się i trzeba ją odbudowywać od nowa i zdusić w sobie tą potrzebę. Nie jest to łatwe mając w pamieci jak to jest niesamowite i budujące gdy się to czuje. Przez takie sytuacje nie można przespać nocy będąc wewnetrznie rozdartym.
#feels
  • 2
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
eldoradek
  • 0
Dobrze to opisałeś. Za dobrze. (╯︵╰,)
Czasami sobie myślę, że lepiej by było nie zaznać tego nigdy. Nie mając odniesienia byłoby lżej.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 3
@akomutopoczebne
Jest to przygnębiające, ale alternatywa jest gorsza. Coś robisz, albo trwasz w s----------u.

Z motywacją nie byłoby tak źle, bo widziałbyś drobne pozytywne zmiany. To nie jest tak że zaczynasz pracę nad sobą, mija kilka lat i dopiero jest skumulowany efekt.

No ale trzeba najpierw zacząć, co nie jest proste.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 10
Jakiś czas temu byłem na pierwszej sesji terapi grupowej. Właściwie to nie jest grupa terapeutyczna, ale taka gdzie ludzie rozmawiają o swoich emocjach i opowiadają o wydarzeniach w swoim życiu w kontekście tychże emocji. Pasuje mi to bo mam z tym problem - z emocjami. Typowy objaw DDD.

Jak było?

Ciężko to opisać. Grupa działa od jakiegoś czasu, więc ludzie tam się znają i są bardzo wylewni, może nie wszyscy ale większość.
  • 18
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
eldoradek
  • 0
@Opportunist
Zmieniłaś awatar ( ͡º ͜ʖ͡º)

Pewnie że się boję. To jest taki konflikt wewnętrzny. Bo grupę prowadzi mój terapeuta, któremu ufam. Mówi o niej same dobre rzeczy i że nie muszę się bać. Do tego na spotkaniu nic strasznego się nie stało. Nawet jak przy drugiej opowieści ludzie się zdenerwowali, to nie na opowiadającego ale na jego podejście / reakcję. O czym go wielokrotnie zapewniali.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@Opportunist Nawet nie wiem czy obgadywanie za plecami przez grupę by mi przeszkadzało. Jakby nie patrzeć to są dla mnie obcy ludzie. Co innego jakby to były np. osoby z pracy. Bardziej się boję reakcji na spotkaniu. Co sobie pomyślą to jedno, ale też będą się dopytywać, co czułeś, jakie emocje się pojawiły... Ogólnie będą wiercić dziurę w brzuchu, kiedy będę mówił o trudnych dla mnie sprawach.

No i wszystko to
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@Opportunist

Mam tak samo xD
Też nie potrafię nazywać czy identyfikować emocji, poza kilkoma. Jak pierwszy typ opowiadał to tak naprawdę nie wiem co czułem. Źle się czułem, ale co to dokładnie było? ¯_(ツ)_/¯

Z tym bluetoothem to mniej więcej tak to działa. Jak coś czujesz to widać to po tobie - mimika, zachowanie. Ludzie to wyłapują, choćby podświadomie. No i nie podoba im się jak przekaz jest niejasny, albo nic
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 1
@Opportunist

Spokojnie, nie jest tak źle.

Nie musisz umieć nazywać emocji żeby je wyrażać, albo wyłapać je u kogoś innego.
Tylko problem jest taki, przynajmniej u mnie, że ja te emocje tłumie, co weszło mi w nawyk. No i przekaz jest zniekształcony. Żeby to naprawić to najpierw trzeba zdać sobie sprawę z tego co się czuje. Czyli nauczyć się identyfikować swoje
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@Opportunist:
Aaa o takie coś chodziło. Ale to jest takie niewinne bym powiedział. No może się wkurzysz jak wpadniesz na to krzesło, no i sobie je zwyzywasz, ale to nie jest tak że na prawdę je winisz za to co się stało. Projekcja to moim zdaniem za duże słowo na coś takiego xD
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 1
@Audhumla
To nie była łatwa decyzja. Właściwie to dalej nie wiem czy słuszna. W teorii słuszna, ale ciężko mówić o intymnych sprawach przed grupą. Wierzę że przełamanie tego lęku ma wartość terapeutyczną.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@AnonimoweMirkoWyznania Nie, terapia nie ma tak wyglądać. Jak trafisz na dobrego terapeutę to przede wszystkim Cię wysłucha. Zdziwisz się, jak dobrze potrafi słuchać, nie słyszeć. W nurcie psychodynamicznym, a taki chyba będzie najlepszy dla Ciebie, nie dostaniesz żadnych porad. Terapeuta będzie starał się dojść do przyczyny twojego stanu, oraz będzie pokazywał Ci twoje własne odczucia i emocje, z których być może nie zdajesz sobie sprawy. Ogólnie będzie skupiał się na tym
  • Odpowiedz
psycha
  • 297
Samotność. Kilka lat temu, zastanawiając się nad poręczną definicją samotności, wpadła mi do głowy myśl, że to brak punktów wspólnych z innymi ludźmi. Nie jest to myśl oryginalna, choć - i to jest tutaj cenne - wychodzi ponad potoczną intuicję. Oznacza bowiem zarówno "nie mam z kim porozmawiać", ale też "nie mam z nimi o czym rozmawiać". Ten brak punktów wspólnych wynikać może z braku ludzi w ogóle, ale równie dobrze
psycha - Samotność. Kilka lat temu, zastanawiając się nad poręczną definicją samotnoś...

źródło: comment_1643072768eWcpRpvwDrHeDJkZCa8YeS.jpg

Pobierz
  • 26
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
eldoradek
  • 5
@psycha
Jak ty fajnie piszesz. Powtarzam się, ale zajmij się tym na poważnie. To jest dla Ciebie idealne rozwiązanie. W ten sposób znajdziesz ludzi wśród których nie będziesz samotny.

A odnośnie samego wpisu:

Nie do końca się zgadzam z założeniem że ktoś jest samotny bo jest diametralnie inny. Oczywiście są skrajne przypadki, np. wybitna inteligencja, ale to jest margines
  • Odpowiedz
przegro_pisarz
  • 8
Jak to jest, że do mojego kolegi dziewczyny same zagadują a nie był na psychoterapii? Mi kobiety pisały wielokrotnie, że jak pójdę to nie będę miał z nimi problemu a potem rzeczywistość mi pokazuje, że można bez psychoterapii mieć kontakt z kobietami. Dodatkowo robiłem ankietę u rówieśników w związkach i chłopaki nie byli na psychoterapii a mają dziewczyny. #logikarozowychpaskow #podrywajzwykopem #zwiazki
#psychologia
przegro_pisarz - Jak to jest, że do mojego kolegi dziewczyny same zagadują a nie był ...

źródło: comment_1642867804V81Yrhn71Z9rlHIZGGrWWB.jpg

Pobierz
  • 23
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
eldoradek
  • 1
@przegro_pisarz:

Tak jak @lostinwonderland napisała.

Dodam tylko, że nauczysz się rozmawiać z ludźmi, bo psychoterapeuta to też człowiek. Pokaże Ci, że interakcja z drugim człowiekiem wcale nie musi być nieprzyjemna i stresująca. No a jak się o tym przekonasz to będzie Ci dużo łatwiej.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@przegro_pisarz:
Ok, w dalszym ciągu podtrzymuję co napisałem. Sam mam problem z głębszymi relacjami i między innymi to chcę zmienić chodząc na psychoterapię. Sam fakt, że z terapeutą mogę rozmawiać o wszystkim i widzę że mnie słucha i nie osądza, jest pomocny. Mam wrażenie, że dzięki temu łatwiej mi być bardziej otwartym w relacjach z innymi ludźmi - częściowo pisałem o tym w jednym ze swoich poprzednich wpisów.
Ta otwartość
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@przegro_pisarz

Nie twierdzę że nie miałeś przykrych doświadczeń.

Mimo wszytko warto nad tym popracować, psychoterapia na pewno pomoże. Patrząc na świat przez soczewkę bycia gorszym i niewiele wartym, obraz jest bardzo zniekształcony. Pewne rzeczy interpretujesz inaczej i zgodnie z tą interpretacją się zachowujesz co z kolei wywołuje reakcję u ludzi - tak jak opisała to koleżanka we wpisie wyżej.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@przegro_pisarz:
Będzie wymagał abyś regularnie przychodził no i szczerze mówił o wszystkim. Ale ta szczerość to nie problem, jak terapeuta jest dobry to potrafi zbudować odpowiednią relacje z pacjentem, w której sam chętnie szczerze z nim rozmawiasz.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@przegro_pisarz
Z tą szczerością to mam na myśli mówienie o trudnych rzeczach, takich gdzie możesz coś pominąć bo ciężko jest o nich mówić w pełni otwarcie.

A częstotliwość ustala się indywidualnie. Ja chodzę raz w tygodniu.
  • Odpowiedz
eldoradek
  • 0
@przegro_pisarz
Też tak do tego podchodziłem, żeby sobie poukładać wszytko co chcę powiedzieć przed sesją, ale terapeuta powiedział żeby tak nie robić, chyba że bardzo pobieżnie. Planując możesz się skupić na niewłaściwej rzeczy.

A czas terapii zależy od tego co cię trapi, twojego podejścia, nurtu terapii itp. Jest wiele zmiennych, więc różnie to bywa. Ale dobrze się nastawić na rok. Ja tak się nastawiłem.

Przy czym pozytywne zmiany są stopniowe. To
  • Odpowiedz

Osiągnięcia