Prowadzę spółkę z o. o. Przez własne nieogarnięcie życiowe, lekkie podejście, nawiność oraz szczęście do nierzetelnych biur rachunkowych w zasadzie jestem w dupie. Mam taki bałagan w papierach na każdym poziomie i w dodatku podbramkową sytuację z bankiem, że ręce opadają.
Potrzebował bym porady jakiegoś mirka jak z tego wyleźć. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że porady kosztują.
...przy moim szczęściu nie wiem gdzie mógłbym się udać.....wiec mirko wcale nie wydaje się takim najgorszym pomysłem( ͡° ͜ʖ
Potrzebował bym porady jakiegoś mirka jak z tego wyleźć. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że porady kosztują.
...przy moim szczęściu nie wiem gdzie mógłbym się udać.....wiec mirko wcale nie wydaje się takim najgorszym pomysłem( ͡° ͜ʖ
To co mnie często drażni, to przekonanie, że po części logika jaka stoi za antynatalizmem jest dziurawa jak ser szwajcarski, oraz przeświadczenie wielu których czytałem, że ich moralność jest jedyną prawdziwą. Pewnie się mylę i wierzę, że w dobrym tonie ktoś mi pokaże gdzie i dlaczego się mylę( ͡° ͜ʖ ͡°)
O ile dobrze rozumuję, to myślą przewodnią antynatalizmu jest w dużym skrócie przeświadczenie, że życie jest niedoskonałe i pełne cierpienia. Cierpienie jest złe, a więc rozmnażanie się jest "grzechem" i
Dziękuję za wrzucenie statystyk które potwierdzają to, co napisałem. 25 samobójstw na 100 tys. mieszkańców świadczy o tym, że 99 975 ludzi uważa, że nie jest tak źle, by należało się zabić.
W zasadzie to nie ma o czym dyskutować. Przy takim sposobie przedstawienia cierpienia jak i przy założeniu asymetrii jaką przyjął Benatar, całość jest spójna i konsekwentna do samego końca. Do tego stopnia, że praktycznie nie pozostawia pola do manewru. Dobra teoria powinna być falsyfikowalna.
A więc jedyne co podlega dyskusji, to czy cierpienie rzeczywiście ma znaczenie i czy aby na pewno "brak przyjemności" naprawdę znaczenia nie ma. Drugą kwestią jest,
@kruszon_: Lubię rozmawiać o faktach, nawet jak są niewygodne. Faktem jest, że ludzie w ankietach oceniają swoje życie raczej w większości pozytywnie.
...ale, jeśli przyjmie się za fakt asymetrię zaproponowaną przez Benatara. To ile ludzi jest szczęśliwych jest bez znaczenia. Nawet jeśli jest jedna osoba nieszczęśliwa, to według tej matematyki jest to ważniejsze i bardziej znaczące niż brak miliarda ludzi szczęśliwych. n * 0 = 0 & 1 > 0. Z matmy orłem nie byłem, ale bez
@MPXD: Ależ ja to rozumiem. Matryca z asymetrią to pierwsza rzecz, która rzuca się w oczy w antynataliźmie. Inną sprawą jest czy się z nią zgadzam.
Już wcześniej wspomniałem, że przy założeniu, że brak szczęścia = 0, wszytko się zgadza i w ogóle dyskutowanie nie ma sensu. Nie ma o czym.
Jak wspomniałem, oni są bez znaczenia. Gdyby ich szczęście się nie wydarzyło, według koncepcji nie byłoby żadnego moralnego ubytku.
Nie zależy mi na tym by wygrać dyskusję, więc sam siebie poprawiam kurde. Lepiej mi powiedz, z czego wynika założenie, że brak cierpienia ma większą istotę niż brak szczęścia. Dlaczego brak cierpienia jest ważniejszy, niż potencjalne szczęście.
@efilista: Zróbmy inaczej. Ty włóż rękę do wniosku a ja zastanowię się, czy moje szczęście nie jest warte Twojego cierpienia. Bo rozumiem, że powinienem woleć się nie urodzić, byś Ty nie był nastawiony na ryzyko urodzenia się.
Tu jest założenie, że moje potencjalne szczęście < Twoje potencjalne(faktyczne?)
@HAL__9000: Brakło argumentów? Podobno to zawsze waszym rozmówcą ich brakuje, a tu klops, pytanie na które nie potrafisz odpowiedzieć?
Ponawiam pytanie, dlaczego zakładając, że wszechświat i życie jest bezcelowe, powinienem postępować moralnie i minimalizować ryzyko cierpienia innych istot. Dlaczego powinno mi na tym zależeć. Dlaczego przy fakcie bezcelowości wszystkich zachować, powinienem nie postępować egoistycznie.
Proste pytanie i oczekuję prostej odpowiedzi jak dla przedszkolaka. Dajesz.
@HAL__9000: Serio nie potrafisz odpowiedzieć na pytanie, na które ma odpowiedź każda filozofia?
Dlaczego powinno mi zależeć postępować słusznie i
@HAL__9000: Nie mam żalu ale dyskutował z Tobą nie będę. Bywaj zdrów i niech Ci ziemia lekką będzie!
@KrolWlosowzNosa: Buddyzm ma długą brodę i nie zawsze da się go przełożyć 1:1 na dzisiejsze czasy. W czasach i w miejscu w którym powstał szczęśliwych według dzisiejszych standardów było może 0.1% ludzi. Jak okropne były to czasy niech świadczy fakt, że był chyba jedyną religią, która obiecywała wyrwanie się karuzeli życia, samsary i "prawdziwą" śmierć w sensie nirwany. Jak okropne musiało być życie, skoro ludzie zostali kupieni ideą jego zaprzestania? A dlaczego nie popełniali samobójstwa? Bo los tych, którzy to zrobili, na pewno byłby gorszy w następnym wcieleniu.
Patrząc z tej perspektywy antynatalizm też jest ciekawy. Jak okropne musi być życie ludzi, którzy chcą wręcz wymusić na innych zaprzestania reprodukcji by przypadkiem następnych nie spotkał los podobny do ich losu? Kurde ja żyje jak asceta w nadziei, że dożyję czasów kiedy życie będzie można dowolnie przedłużać. Z mojej perspektywy jest tak zajebiste, że mi banan z ryja nie schodzi nawet jak śpię. Nie jestem jednak z tych, którzy na depresję proponują "idź pobiegać". Wygrałem na loterii genetycznej i poza odrobiną dyscypliny, to wkład w życie miałem