Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,

Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,

Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie

Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie

Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy

I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy

Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!

Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem,

(Gdy od płaczącej matki pod Twoją opiekę

Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę

I zaraz

Czemu płaczesz, dziewczyno, opuszczona, głupiutka,

Kokainą odurzona w chłodną bulwaru te noc?

Twoją szyjkę chudziutką ledwo skrywa gorżetka,

Mokra, zniszczona, i jak cała ty – śmieszna.

Chłód bulwarów jesiennych przeniknął cię do szpiku,

Nie zawołam cię, mała, wiem, że lękasz się krzyku.

A gdy umrzesz samotnie na swojej ławeczce,

Twoje ciało zziębniete mgła bulwaru okryje, nic więcej.

A więc nie płacz, nie warto, dziewczyno głupiutka,