We have gotten so used to seeing college presidents and other academic “leaders” caving in to so many outrageous demands from little gangs of bullying students that it is a long overdue surprise to see a sign that at least one major university has shown some backbone. Dr. Robert J. Zimmer, president of the University of Chicago, has spoken out in

Dziś fronda kojarzy się głównie z portalem, który - mówiąc delikatnie - nie reprezentuje najwyższego poziomu dziennikarskiego ani szczególnie subtelnej perspektywy ideowej. Ale nie zawsze tak było. Młodsi tego nie pamiętają, ale 10 i więcej lat temu "Fronda" to był prawdopodobnie najbardziej inspirujący kwartalnik po prawej stronie. Jego redaktorzy (dziś głównie w 44 / Czterdzieści i Cztery)

Nie lada zdumienie kilka lat temu wzbudziło zdjęcie Waldemara Pawlaka czytającego zbiór pism Carla Schmitta w sejmowych ławach. Lektura twórczości niemieckiego pisarza nastręcza sporo trudności. Z jednej strony mówimy o koronnym juryście III Rzeszy, a z drugiej o przenikliwym intelektualiście, którego aktualność refleksji na temat państwa i prawa budzi nieskrywane uznanie.

Carl Schmitt jest jednym z wielu pisarzy, którzy naznaczyli swoją erę. Urodzony pod koniec XIX wieku

Utkwiła mi w pamięci szczególnie mocno rozmowa z jednym z delegatów robotniczych – nazwijmy go M. Przynosiłem wtedy chłopcom z mojej brygady książki i poznałem go nieco bliżej poprzez jasne i mocne sądy, jakie wypowiadał niemal o każdej, którą widział w ich rękach. Uważał się jako delegat za jednego z opiekunów brygady i nagabywał mnie często o różne sprawy związane z

Swego czasu był jednym z najbardziej znanych polskich naukowców na całym świecie. Wydawnictwa naukowe ze wszystkich kontynentów poświęciły mu przeszło tysiąc publikacji. Jak mówił w jednym z wywiadów prof. Alfred F. Majewicz – jeden z najwybitniejszych polskich językoznawców – „jest to rzadki przypadek uczonego, który osiągnął wynik ostateczny”. Badania, które przeprowadził, i materiały, które zebrał, były tak wielkie, że nikt – ani wcześniej, ani później – nie

Po referendum w sprawie Brexitu na pewno wielu Europejczyków zadawało sobie podobne pytania: co zrobiłby Adenauer? Jak postąpiłby Spaak? Co by na to powiedział Schumann? Oni wszyscy, tak myślę, nie rozpoznaliby tej Europy, w jakiej dziś żyjemy. Masa biurokratyczna rozrosła się niewyobrażalnie i tylko osłania się przed krytyką jednym argumentem – to są słowa Tuska – że Unia stanowi gwarancję, iż nie będzie więcej wojen pomiędzy

Otóż stworzenie takiego ładu gospodarczego było możliwe nie na mocy triumfu abstrakcyjnej idei politycznej czy ekonomicznej, lecz dzięki istnieniu konsensu przekonań moralnych w danej, konkretnej społeczności. Nowy ład posiadał silne zakorzenienie w milcząco akceptowanym systemie wartości grupy o stosunkowo jednolitym etosie kulturowym. Nie internacjonalizm, nie wzniosłe ideały, nie różnorodność, nie „procesy dziejowe” – fundamentem społeczeństwa dobrobytu było państwo narodowe, jego raczej homogeniczna kultura oraz wezwanie do solidarności

Po tym, jak Grzegorz Sroczyński skrytykował na antenie radia TOK FM dwa teksty zamieszczone w „Newsweeku”, do stacji zadzwonił Tomasz Lis, redaktor naczelny tygodnika, by dać odpór adwersarzowi. To, co powiedział Lis, a wcześniej Sroczyński, wiele mówi o stanie polskiego dziennikarstwa.Pomijam fakt, że telefon Lisa siłą rzeczy wywołał skojarzenia z telefonami pewnego Tadeusza z Torunia, który również często dzwoni do radia, by dyscyplinować co

For a few decades, economists used to imagine how the world works, write down a theory describing their idea, and call it a day. If some statisticians came along and found some support for the theory, well, great! But usually they didn’t, and that was fine too. As one old joke put it, if an idea worked in practice, economists

Współczesny świat wkroczył w epokę cynizmu - obwieszcza Peter Sloterdijk w "Krytyce cynicznego rozumu", której fragment dziś publikujemy. Wydana po raz pierwszy w 1983 roku (wkrótce ukaże się w Polsce nakładem Wydawnictwa Dolnośląskiego), 200 lat po filozoficznym manifeście oświecenia, Kantowskiej "Krytyce czystego rozumu", książka Sloterdijka w ironiczny sposób podsumowuje zarówno samo oświecenie, jak i próby

Co wspólnego mają ze sobą sympatycy szkoły austriackiej, wolnorynkowi apologeci i polskie wyrocznie ekonomiczne? Wszyscy z nich lubują się w opowiadaniu ekonomicznych anegdot mających na celu przekonanie do ich poglądów nieznającej się na ekonomii części opinii publicznej. Ekonomia tłumaczona jest przez nich na przykładzie stania po lodówkę w kolejce, filozoficznych pytań o to co było pierwsze (popyt na iPhone’a

Mamy zbyt dużo demokracji w tym sensie, że przywiązywaliśmy zbyt dużą wagę do procedur demokratycznych, a zbyt małą do jej „wewnętrznej treści”, czyli do tradycji liberalnej, tradycji chroniącej wolność jednostki przed prostą wolą większości. To argument, który przedstawiłem kilka lat temu w książce „The Future of Freedom: Illiberal Democracy at Home and Abroad”. Wówczas moje tezy uznano za kontrowersyjne, ale sądzę, że

Trudno na serio mówić o warunkach możliwości mrzonek. Urzeczywistnienie tej idei jest obecnie zupełnie nieprawdopodobne. Po pierwsze - państwa Europy musiałyby być gotowe odstąpić kompetencje narodowe instytucjom wspólnotowym. To w ogóle byłoby możłiwe tylko wtedy, gdyby marzenie o czymś na kształt Stanów Zjednoczonych Europy ożywiało dzisiejszych przywódców tak, jak niegdyś ożywiało Winstona Churchilla, kiedy wygłaszał swój słynny wykład w Zurichu. Po