“Communism would have worked, if the Soviet Union had only tried it for real.” I must have heard this argument a dozen times from die-hard leftist friends. Marxist economists such as Richard Wolff and Stephen Resnick even wrote a book making exactly this claim.

No doubt, true believers will be just as unwavering in the face of Venezuela’s

Czy nie uważa pan, że to, co wydarzyło się w Wielkiej Brytanii może być pierwszym, ale nie ostatnim takim przypadkiem w Europie? Mam na myśli Francję i Niemcy – co z ich gospodarczym i politycznym nacjonalizmem? Czy niedawne wydarzenia mogą na tyle silnie wpłynąć na Europę, że stanie się ona zupełnie inna?

Całkowicie

The campaign professionals who had labored for decades returned again and again to one overriding proposition: The numbers show that there are more of us than there are of them. And they're right: That’s what the numbers say.

But ask enough people close to the campaign, privately, and you hear something else: a note of worry. What if, in this one unusual year, past isn’t prologue?

Są w Polsce interesujące tematy, które rzadko stają się inspiracją do szerokiej debaty publicznej. I są teksty, które stanowią świetny punkt wyjścia do takich dyskusji, ale nie są szerzej komentowane. Myślę teraz o artykule „Ile w Polsce powinno być miast?”, pióra Rafała Matyi, opublikowanym w lipcowym numerze internetowego miesięcznika „Nowa Konfederacja”.

Jak określić, które miasta są politycznie ważne? W Polsce sprawa jest jasna: to przede wszystkim Warszawa, miasto

Zwolennicy pozostania Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej myśleli, że czerwcowe referendum dotyczyło kwestii wyłącznie ekonomicznych. Roger Scruton, brytyjski filozof, uważa jednak, że tak naprawdę chodziło o zdefiniowanie narodu brytyjskiego. Wynik referendum był zaskoczeniem, nie tylko ze względu na to, że nie przewidywały go powszechne sondaże, ale ze względu na to, że czynniki, który wpłynęły na taką decyzję Brytyjczyków, były spychane z porządku obrad przez tak długi czas, że

Wiara w paradygmat globalizacji oraz przekonanie o nieskuteczności państw narodowych w walce z nadużyciami międzynarodowych korporacji spowodowały, że niemieckie władze przez wiele lat tolerowały uszczuplanie wpływów do budżetu wynikające z oszustw podatkowych. W Niemczech nie było silnej presji na przeciwdziałanie wyciekowi wpływów budżetowych, a opinia publiczna traktowała przestępstwa podatkowe jako drobne wykroczenia. Z kolei niemieccy ekonomiści uważali je za element konkurencji podatkowej, sprzyjający rywalizacji między krajami

O ile na skutek Brexitu Wielka Brytania dokonała samomarginalizacji w sferze polityczno-gospodarczej, to w sferze akademickiej można wręcz mówić o rozłożonym w czasie samookaleczeniu. Czego na kłopotach brytyjskiego szkolnictwa wyższego może nauczyć się Polska?

Studia w Krakowie i Berlinie, doktorat z filozofii, poglądy inspirowane myślą Hegla. Dzisiaj już zapomniana postać Augusta Cieszkowskiego pokazuje nam, jak niesprawiedliwe i upraszczające jest brykowe przedstawianie polskiego mesjanizmu jako poetyckiego bujania w chmurach. Życie i działalność Cieszkowskiego wychodzą poza prostą dychotomię romantyzm vs pozytywizm, wskazując, że wielkie idee można przekuwać w społeczny konkret. Kasy pożyczkowe, nowoczesne metody uprawiania roli, propagowanie współudziału pracowników w zyskach swoich przedsiębiorstw, założenie

Jeśli Sloterdijk próbuje rozprawić się z „widmem religii” (z tezami, jakoby po epoce triumfu rozumu i sceptycyzmu wobec metafizyki następował obecnie ponownie wzrost wiary i swoisty revanche du Dieu), to dokładnie w tym sensie, że przekonuje on, iż to, co powraca, nie ma wcale charakteru religijnego i nie wynika z głodu transcendencji. Wręcz przeciwnie, w rzekomym powrocie religii nie chodzi o zaspokojenie potrzeby spotkania z Absolutem,

Danophilia is alive and well in America. Bernie Sanders and other liberals have lauded Denmark’s social democratic dream state, with its free college tuition, nearly universal pre-K, and plentiful child care. While Republicans and Democrats both praise the virtues of what economists call “intergenerational mobility”—the chance for a poor young

EVERY time a European city is shaken by an act of mass violence, the continent's heavy-weight newspapers host agonised debates over what has gone wrong. In particular, debaters often ask, should European states have responded differently to the emergence of large, discontented Muslim minorities, either by accommodating cultural difference more generously or (as some advocate) by suppressing it? Even when it becomes

Problemem niniejszego artykułu jest etyka, etyka rozumiana w specyficzny, nietradycyjny sposób. To znaczy etyka będąca nie teorią wartości, lecz namysłem nad sposobami egzystencji. Jej pierwsze ślady możemy odnaleźć w pismach Spinozy, Nietzschego, Abramowskiego i Heideggera, jednak w pełni rozwija się ona dopiero wraz z francuskim poststrukturalizmem. To Gilles Deleuze pierwszy wprowadza wyraźną dystynkcję między takimi dwoma ujęciami problematyki etycznej (namysł nad teorią transcendentnych wartości określając mianem Moralności, zaś

Bunt klasy średniej jest bardziej niebezpieczny dla demokracji niż populizm. Lepiej zarabiająca część społeczeństwa jest gotowa poprzeć nawet skrajny zamordyzm, w zamian za spokój, stabilność i dobrobyt

Żyjemy w czasach przełomowych, w których przebiegunowanie w polityce globalnej zbiega się z głębokimi zmianami w polityce polskiej. Dotychczasowa formuła demokracji liberalnej uwiera coraz bardziej nie tylko peryferie, ale i kurczącą się klasę średnią w centrum.

Zapis wykładu rozmowy z Janem Sową, który odbył się 10 lipca 2016. Jan Sowa odpowiadał na takie kwestie jak:

- jakie są żródła sukcesu prawicowych populistów w Polsce i na świecie?

- czy środowiska liberalne mogą być sojusznikami w walce o społeczeństwo obywatelskie?

- czy socjaldemokracja się skończyła?

- kto powinien być właściwą adresatką zabiegów nowej lewicy w Polsce - klasa średnia czy klasy ludowe?

Janek Sowa, socjolog, kulturoznawca i filozof, autor "Inna

Niemal wszędzie szybkim i burzliwym przemianom towarzyszą nieprawidłowości, przejawy zwykłej bandyterki w białych rękawiczkach oraz „niezbędne koszty”. Zbyt prosto są one zbywane przez obrońców zmian, którzy elegancko zasłaniają się faktem, że finalnie nastąpił przecież wyraźny postęp. Zbyt łatwo dajemy się nabierać beneficjentom przemian, którzy, wpajając nam rzekomą obiektywność procesów, z premedytacją korzystają z nich w najlepsze. Zbyt często rezygnujemy z zadania dwóch fundamentalnych pytań – czy na

Ci, którzy szukają wyjaśnienia przyczyn obecne­go kryzysu, lubią często powtarzać argument, że w Polsce panuje taki etatyzm rządowy, iż paraliżuje to najzupełniej siły samego społeczeństwa, które nie może rozwinąć właściwej mu energii w pracy. Takie posta­wienie sprawy wynika z hołdowania zasadzie, że wszystkiemu złemu musi być winien rząd. Że w Polsce obecnej etatyzm dość silny istnieje, to pewna. Warto jednak rozpatrzeć się w sytuacji, jakiego rodzaju

Nie mam pojęcia, kiedy dokładnie ta scena miała miejsce, ale jestem pewien, że się wydarzyła. Pewnego dnia, gdzieś w latach 40-tych XX wieku, Ludwig Erhard podrapał się w trzeci podbródek, zapalił cygaro i postanowił, że będzie budował w Niemczech Zachodnich coś, co później nazwano Społeczną Gospodarką Rynkową. Tak – postanowił właśnie w jednej chwili: przebieg jego pracy, najpierw jako dyrektora Zarządu Gospodarki Bizonii, później jako ministra gospodarki, a w