Premier Węgier Viktor Orbán uradował niedawno świat nauki, oświadczając, że dobrze byłoby zbudować na Węgrzech nieliberalną demokrację na wzór Federacji Rosyjskiej. Ponieważ model liberalny w pewien sposób się wyczerpał. Zauważył przy tym bardzo przenikliwie, że „najpopularniejszym tematem refleksji jest dzisiaj funkcjonowanie systemów, które nie są ani zachodnie, ani liberalne, ani tym bardziej liberalno-demokratyczne”. Rzeczywiście, nie ma we współczesnej politologii zagadnienia bardziej aktualnego niż studia nad reżimami hybrydowymi. Terminów na

1 grudnia minionego roku opublikowano podpisaną przez prezydenta Putina nową Koncepcję Polityki Zagranicznej Rosji. Zastąpiła ona poprzedni dokument o tej samej nazwie, przyjęty w roku 2013. Najwyraźniej wydarzenia ostatnich trzech lat na tyle zmieniły spojrzenie władz rosyjskich na politykę zagraniczną, że potrzebne było stworzenie nowej doktryny.

Głębszym skutkiem tłumienia upokorzenia i wściekłości płynących z relacji folwarcznej jest uwewnętrznienie nienawiści i pogardy do siebie. To zaś skutkuje notoryczną niezdolnością do dbania o siebie samego i swój świat. Bylejakość, niestaranność, niechęć do wszystkiego, co wymaga długotrwałego wysiłku i zorganizowanego myślenia wiąże się tutaj z przekonaniem o własnej nędzy i złu; w końcu co ktoś taki mógłby stworzyć dobrego? W ten sposób zakumulowana

Używając nieco już zapomnianych, choć niesłusznie, pojęć wybitnego węgierskiego socjologa, jednego z ojców-założycieli socjologii wiedzy, Károlyego Mannheima, mamy do czynienia z kolejną odsłoną starej jak świat rywalizacji między „ideologią” a „utopią”: „Pojęcie ideologii odzwierciedlało wynikające z konfliktu politycznego odkrycie, że grupy panujące mogą być w swym myśleniu tak intensywnie związane swymi interesami z jakąś sytuacją, że tracą w końcu zdolność widzenia określonych faktów, które

Sławek Blich: PO kończy protest i przestaje okupować sejmową mównicę. Nowoczesna ustąpiła już dzień wcześniej. Błąd?

Marcelina Zawisza, Partia Razem: Petru ze Schetyną raz po razie marnują zaangażowanie ludzi, a tym razem zrobili to po prostu wyjątkowo spektakularnie i nieudolnie. To kapitulacja,

Krytykę demokratycznej plutokracji w 1946 roku przeprowadził Adam Doboszyński (1904-1949), przedwojenny działacz narodowy, członek Stronnictwa Narodowego, organizator słynnej antysanacyjnej „wyprawy myślenickiej” w czerwcu 1936 r. Doboszyński pisze o rzeczywistości międzywojennej, ale my przed oczami mamy to, czego doświadczać nam przyszło obecnie, a mianowicie, że w Polsce […] wyborcę od kandydata odgradzała cała chińszczyzna numerów, list okręgowych i państwowych, partii, pięciu tajemniczych

Na początku warto przypomnieć, gdzie byliśmy na początku drogi. To ważne, bo różnej maści krytycy często o tym zapominają. Zasadniczymi priorytetami były wycofanie wojsk sowieckich i uznanie granicy zachodniej. Dalej - pojednanie z Niemcami i ułożenie relacji z nowymi sąsiadami na wschodzie. Z czasem – wejście do NATO i UE, przy czym warto pamiętać, że ani jedno, ani drugie nie było wcale

Nie masz więcej powodów do zatrzymywania się w centrum miast, niż ma je twój samochód” – głosił w latach 60. i wczesnych 70. slogan modernistycznej myśli planistycznej, kształtujący obraz wielkiej metropolii USA. W metropoliach zachodniej Europy urbaniści szybko zaobserwowali, że tworzenie w miastach dróg przelotowych dla ruchu kołowego prowadzi do powolnego obumierania centrum. W Polsce można zauważyć sygnały świadczące o zmianie tradycyjnego myślenia o przestrzeni miejskiej.

As more lives and communities are destroyed by the system that creates vast amounts of wealth for the few, the more heroic it sounds to “give back.” It’s what I would call “conscience laundering” — feeling better about accumulating more than any one person could possibly need to live on by sprinkling a little around as an act of charity.

But this just keeps the existing

Nie ulega wątpliwości, że od czasów Mikołaja Kopernika nie było Polaka, który wniósłby do światowej ekonomii tak doniosły wkład jak Michał Kalecki. Zainteresowanie jego dorobkiem zdaje się w ostatnich latach rosnąć, jest odkrywany na nowo zarówno w naszym kraju, jak i poza jego granicami. Można jednocześnie powiedzieć, że ciągle nie jest dostatecznie doceniany, o czym świadczy niezbyt powszechna świadomość, że to właśnie on

Od jakiegoś czasu coraz częściej słyszymy o patriotyzmie gospodarczym (lub ekonomicznym). Czym on jest? Przede wszystkim dotyczy konsumpcji. W ciągu ostatnich kilku lat powstały liczne inicjatywy mające zachęcać do korzystania z usług i nabywania produktów polskich firm. Można już chyba mówić o swoistej modzie na kupowanie „naszego”. Ale czy „nasze” jest z definicji lepsze dla nas – społeczeństwa, pracowników, podatników, obywateli?

Polskie firmy często osiągają spore sukcesy za granicą, stają

Kto wymyśla to, co myślą politycy i co chcieliby, byśmy myśleli my? W piątą rocznicę wejścia Polski do Unii Europejskiej przedstawiamy krótki przewodnik po najważniejszych intelektualistach, ich ideach i teoriach, które wpływają na myślenie Europejczyków i myślenie o Europie: dla tych, którzy chcieliby być na bieżąco, ale czasem nie nadążają.

Komunitaryści postrzegają człowieka nie jako byt abstrakcyjny, lecz konkretny, istniejący w określonej rzeczywistości społecznej, politycznej, zakorzeniony w pewnej kulturze oraz wyposażony w bagaż psychologiczny, historyczny i pokoleniowy. W ujęciu komunitarystycznym ludzie nie są niezależnymi jednostkami, które dobrowolnie zgadzają się na współżycie z innymi poprzez zawieranie kontraktów politycznych i ekonomicznych, lecz są zjednoczeni więzami solidarności, krwi, historii, kultury, wspólnych wartości. Pojedyncze istoty ludzkie nie są izolowane, lecz wchodzą