Danophilia is alive and well in America. Bernie Sanders and other liberals have lauded Denmark’s social democratic dream state, with its free college tuition, nearly universal pre-K, and plentiful child care. While Republicans and Democrats both praise the virtues of what economists call “intergenerational mobility”—the chance for a poor young

EVERY time a European city is shaken by an act of mass violence, the continent's heavy-weight newspapers host agonised debates over what has gone wrong. In particular, debaters often ask, should European states have responded differently to the emergence of large, discontented Muslim minorities, either by accommodating cultural difference more generously or (as some advocate) by suppressing it? Even when it becomes

Problemem niniejszego artykułu jest etyka, etyka rozumiana w specyficzny, nietradycyjny sposób. To znaczy etyka będąca nie teorią wartości, lecz namysłem nad sposobami egzystencji. Jej pierwsze ślady możemy odnaleźć w pismach Spinozy, Nietzschego, Abramowskiego i Heideggera, jednak w pełni rozwija się ona dopiero wraz z francuskim poststrukturalizmem. To Gilles Deleuze pierwszy wprowadza wyraźną dystynkcję między takimi dwoma ujęciami problematyki etycznej (namysł nad teorią transcendentnych wartości określając mianem Moralności, zaś

Bunt klasy średniej jest bardziej niebezpieczny dla demokracji niż populizm. Lepiej zarabiająca część społeczeństwa jest gotowa poprzeć nawet skrajny zamordyzm, w zamian za spokój, stabilność i dobrobyt

Żyjemy w czasach przełomowych, w których przebiegunowanie w polityce globalnej zbiega się z głębokimi zmianami w polityce polskiej. Dotychczasowa formuła demokracji liberalnej uwiera coraz bardziej nie tylko peryferie, ale i kurczącą się klasę średnią w centrum.

Zapis wykładu rozmowy z Janem Sową, który odbył się 10 lipca 2016. Jan Sowa odpowiadał na takie kwestie jak:

- jakie są żródła sukcesu prawicowych populistów w Polsce i na świecie?

- czy środowiska liberalne mogą być sojusznikami w walce o społeczeństwo obywatelskie?

- czy socjaldemokracja się skończyła?

- kto powinien być właściwą adresatką zabiegów nowej lewicy w Polsce - klasa średnia czy klasy ludowe?

Janek Sowa, socjolog, kulturoznawca i filozof, autor "Inna

Niemal wszędzie szybkim i burzliwym przemianom towarzyszą nieprawidłowości, przejawy zwykłej bandyterki w białych rękawiczkach oraz „niezbędne koszty”. Zbyt prosto są one zbywane przez obrońców zmian, którzy elegancko zasłaniają się faktem, że finalnie nastąpił przecież wyraźny postęp. Zbyt łatwo dajemy się nabierać beneficjentom przemian, którzy, wpajając nam rzekomą obiektywność procesów, z premedytacją korzystają z nich w najlepsze. Zbyt często rezygnujemy z zadania dwóch fundamentalnych pytań – czy na

Ci, którzy szukają wyjaśnienia przyczyn obecne go kryzysu, lubią często powtarzać argument, że w Polsce panuje taki etatyzm rządowy, iż paraliżuje to najzupełniej siły samego społeczeństwa, które nie może rozwinąć właściwej mu energii w pracy. Takie posta wienie sprawy wynika z hołdowania zasadzie, że wszystkiemu złemu musi być winien rząd. Że w Polsce obecnej etatyzm dość silny istnieje, to pewna. Warto jednak rozpatrzeć się w sytuacji,

Nie mam pojęcia, kiedy dokładnie ta scena miała miejsce, ale jestem pewien, że się wydarzyła. Pewnego dnia, gdzieś w latach 40-tych XX wieku, Ludwig Erhard podrapał się w trzeci podbródek, zapalił cygaro i postanowił, że będzie budował w Niemczech Zachodnich coś, co później nazwano Społeczną Gospodarką Rynkową. Tak – postanowił właśnie w jednej chwili: przebieg jego pracy, najpierw jako dyrektora Zarządu Gospodarki Bizonii, później jako ministra gospodarki, a w

Wróciłem właśnie z Węgier. To był wprawdzie prywatny wypad sylwestrowy ale przez cztery dni śledziłem

Czy w dyskusji o opozycji z czasów PRL można mówić o „lewicy” i „prawicy”? Czy „Solidarność” i inne ruchy opozycyjne wymykają się dzisiejszemu rozumieniu polityki? Choć mogłoby się wydawać, że tak, odpowiedź wcale nie jest tak oczywista.

Z całą pewnością więc słowa „lewica” i „prawica” coś w Polsce znaczą. Za „lewicę” uważa się zwykle KOR, podczas gdy organizacje

Peter Sloterdijk, w młodości uczeń Theodora Adorna i Maxa Horkheimera, rozpoczął od zakwestionowania kluczowego dla nich pojęcia krytyki. Krytyka "wyzysku i ucisku, eksploatacji i manipulacji" stała się - jego zdaniem - nużąca i bezpłodna. Równie jałowe są "estetyzujące" krytyczne poszukiwania źródeł opresji w literaturze czy filozoficznej tradycji. Stąd postulat historycznej analizy cynizmu, mającej wyjaśnić tajemnicę uporczywego trwania "systemu".

Judt w pewnym momencie zyskał też pewność, że intelektualiści sami zapracowali sobie na marginalizację w społeczeństwie. W dużym stopniu ludzie tacy jak Marcuse czy Wilhelm Reich odpowiadali za dostarczanie argumentów dla skrajnie indywidualistycznych postaw, które od lat 70. stawały się coraz powszechniejsze w zachodnich społeczeństwach. Teoretycy wyzwolenia i wolności głosili, że nadrzędnym celem ludzkości nie powinno być uwalnianie jednostki z narzuconych jej społecznych więzów, lecz raczej niszczenie złudzeń, które ludzie

For decades the sciences and the humanities have fought for knowledge supremacy. Both sides are wrong-headed.

Blame for the culture wars doesn’t lay squarely on the shoulders of humanists, however. Scientists have employed their own overblown rhetoric to aggrandise their doings and dismiss what they haven’t read or understood. Their target, interestingly, is often philosophy. Stephen Hawking began his 2010 book The Grand Design

Cywilizacja zachodnia często wyobrażała sobie samą siebie jako „kryształowy pałac”, jako bańkę, która stanowi dla niej schronienie przed historią i zabezpiecza ją przed agresją z zewnątrz. Rozmowa z Peterem Sloterdijkiem autorem książki Kryształowy Pałac.

Zanim dopytam o tę „białą flagę”, nie mogę się powstrzymać od refleksji, że może Schetyna nie zapowiedział żadnego zwrotu, tylko po prostu wypowiedział otwarcie to, co dla wielu ludzi było od dawna oczywiste. Tzn. że PO jest po prostu partią konserwatywno-liberalną...

Nie zgodzę się – Platforma Obywatelska mocno ewoluowała w swojej historii i stała się w pewnym

– Niedługo upłynie 18 lat od utworzenia IPN. Może ten zbliżający się moment symbolicznej „pełnoletności” jest dobry na dokonanie próby bilansu istnienia tej instytucji i – szerzej – roli historii w sferze publicznej i polityki historycznej w III RP.