Główny bohater - początkujący pisarz poszukujący własnego głosu - pewnego deszczowego popołudnia wypożycza w bibliotece książkę, która skłania go do cofnięcia się pamięcią do czasów, gdy miał kilkanaście lat i po raz pierwszy tak namacalnie stanął twarzą w twarz ze starością, rozpadem...

To, co właśnie przeczytał, rzeczywiście było jak cios w splot słoneczny, choć bynajmniej nie w takim sensie, jak można by sądzić na pierwszy rzut oka.

- Prawdziwe zapiski węgierskie – powtórzył. - Prawdziwe. To czym, do k---y nędzy, są te, które oficjalnie uchodzą za prawdziwe?

Koty – a zwłaszcza Rudą – poznał dopiero następnego dnia. Póki co czekał go obfity posiłek w towarzystwie ojca Joanny, który nieco wcześniej wrócił z pola i zdążył już obalić kilka piw. Zaproponował jedno także jemu, ale podziękował. Był tak zmęczony, że ścięłoby go z nóg.

Nagle jego wzrok zatrzymał się na grzbiecie jednej z książek w szeregu opatrzonym literą G. Wyciągnął ją zaintrygowany. Tytuł na okładce głosił: „Gorący oddech pustyni”. Autorem był Gustaw Herling-Grudziński. Otworzył spis treści i przeczytał tytuły opowiadań. Jedno z nich szczególnie go...

- Gdzie jesteś, moja knajpo obrzygana – zanucił cicho – dlaczego zabrałaś zdrowie mi? Ja pragnę paść przed tobą na kolana. I ostatni raz wylecieć z twoich drzwi. O, knajpo! O, knajpo! Żyj długo i bądź szczęśliwa…

Chase zapytał raz Meg, czy słyszała najstraszniejszą historię, jaką kiedykolwiek opowiedziano. Zaprzeczyła, więc odparł, że jest nią ta o ostatnim człowieku na ziemi, który siedzi sobie w pustym pokoju i nagle rozlega się pukanie do drzwi. Jakiś czas później, kiedy sytuacja zaczęła...

Historia napaści z punktu widzenia introwertyka

Legendy Gór Izerskich.