przegranyprzegraniec
przegranyprzegraniec
  • 0
Księga Samuela 15

Posłuchaj więc teraz słów Pana. Tak mówi Pan Zastępów: Ukarzę Amaleka za to, co uczynił Izraelitom, jak stanął przeciw nim na drodze, gdy szli z Egiptu. Dlatego teraz idź, pobijesz Amaleka i obłożysz klątwą wszystko, co jest jego własnością; nie lituj się nad nim, lecz zabijaj tak mężczyzn, jak i kobiety, młodzież i dzieci, woły i owce, wielbłądy i osły.


Mam pytanie do chrześcijań. Czy chrześcijański Bóg wyśle sam
  • 11
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
szachrai
  • 0
@przegranyprzegraniec: Bóg w ST jest często opisany przez pryzmat mentalności ludzi tamtej epoki: wojennej, plemiennej, patriarchalnej, odwetowej. Chrześcijanie wierzą w jednego Boga Izraela, ale rozumieją Go ostatecznie przez Jezusa: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca”. Dlatego wojenne obrazy Boga ze ST nie są dla chrześcijan pełnym i ostatecznym objawieniem Boga.
  • Odpowiedz
Al-3_x
  • 1
Rozumienie materii przez Deleuzego wcale aż tak bardzo moim zdaniem nie rożni się od tego jak materie pojmował Arystoteles. Dla Arystotelesa materia nie była bowiem jedynie bezwładną gliną, ale właśnie stanem czystej potencjalności. Substancja powstawała gdy materia nabierała formę i to jest chyba główny zgrzyt między filozofami. Deleuze wolał by materia pozostała w tym stanie czystej potencjalności i płynności albo przynajmniej chciał by tak była pojmowana.

#filozofia
Al-3_x - Rozumienie materii przez Deleuzego wcale aż tak bardzo moim zdaniem nie rożn...

źródło: yyyyyg

Pobierz
  • 1
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
szachrai
  • 0
@Tryt_on: Noworodek nie ma narracyjnego 'ja' a jednak oddycha. Żeby oddychać, wystarczy ciało. Żeby powiedzieć 'ja oddycham' i przypisać sobie autorstwo czynności, potrzebna jest zdolność symbolicznego ujęcia doświadczenia. 'Ja' to nic innego jak myśl o samym sobie przez pryzmat której interpretujemy obecne doświadczenie odwołując się do przeszłych doświadczeń.
  • Odpowiedz
szachrai
  • 0
@ukojenie:

dlaczego czujemy niemal organicznie, że jesteśmy jakimś „ja”?

Czujemy, że jesteśmy „ja”, ponieważ istnieje poczucie ciągłości doświadczenia, ciała, pamięci i perspektywy. W głębokim śnie „ja” może zanikać, ale po przebudzeniu mózg odtwarza ciągłość: pamiętamy, że wczoraj kładliśmy się spać, rozpoznajemy swoje ciało, miejsce, historię i sprawy.

Ujawnia się to np. w strachu przed śmiercią. Można wtedy powiedzieć, że to strach przed śmiercią bez żadnego „ja”, no ale jednak jest —
  • Odpowiedz
szachrai
  • 0
@ukojenie:

W jaki sposób to robi?

Strachem. Układ nerwowy w reakcji na zagrożenie generuje strach i przechodzi w tryb walcz lub uciekaj. Śmierć jednak jest szczególnym 'zagrożeniem' bo nie da się z nią walczyć ani od niej uciec. Więc zagrożenie pozostaje wyparte i istnieje gdzieś poza świadomą uwagą generując ciągłe subtelne napięcie będące jakąś formą niepokoju.

No właśnie, robimy to bez względu na to, czy wyznajemy wiarę w ja, czy też nie.
  • Odpowiedz
NikiforSterman187
  • 7
Najnowszy muzyczny wysryw Jakuba Chuptysia to zjawisko, które powinno być analizowane nie w kategoriach muzycznych, ale na zamkniętych oddziałach psychiatrii. Próba powrotu w roli mrocznego, niezrozumianego rapera z syndromem oblężonej twierdzy to ostateczny dowód na to, że ten człowiek nie przeszedł żadnej refleksji. On po prostu zmienił maskę, by ulepić sobie z własnej patologii wygodny mit „wyklętego artysty. Zacznijmy od początku, bo to jest szczyt megalomanii. Chłop otwiera kawałek samplem o wojnie
  • 1
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
szachrai
  • 5
@NikiforSterman187: Ja mu nawet współczuje, bo on chyba naprawdę nie widzi, że odbija się we własnym lustrze. Przez lata budował publikę na moralizatorskim punktowaniu cudzych 'niewłaściwych' zachowań, a teraz ta sama publiczność przykłada do niego miarę, którą sam jej podał. Chłop nie tylko z----ł sobie karierę ale również przespał moment jakiejś swojej muzycznej samorealizacji. Przecież te jego sfrustrowane wypociny są nie tylko niesmaczne ale co gorsze zupełnie nieautentyczne, nie jest
  • Odpowiedz
Al-3_x
  • 5
Treść przeznaczona dla osób powyżej 18 roku życia...
  • 11
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
szachrai
  • 1
@Al-3_x:

Takie jednostki jak Jezus Chrystus, Mahomed, Budda czy Hitler

Jezus, Mahomet, Budda i Hitler wchodzą do baru a to dopiero pierwszy klient.

pewne aspekty ludzkiej kultury i pytania są ponadczasowe i nieustannie do nas powracają od czasów starożytnych choć odpowiedzi na nie zmieniają
  • Odpowiedz
szachrai
  • 0
Sama niewiedza to nie. Nie wiem co mój sąsiad zje jutro na obiad, ale nie rozmyślam o tym zbyt często. Pisałem w dalszej części tego wpisu o kwestii ludzkiej potrzeby odnalezienia trwałej podstawy która generuje ciągle pytania o Boga.

Brak informacji o tym co twój sąsiad zje kolejnego dnia nie jest problemem bo nie dotyka twojego obrazu samego siebie. Brak informacji o tym co stanie się z tobą po śmierci już budzi lęk.
  • Odpowiedz
Al-3_x
  • 6
Porażka cywilizacji rozumu

Istnieje moim zdaniem silne pokrewieństwo między gatunkiem horroru i religią. Zarówno fikcyjne dzieła grozy jak i różnego rodzaju mitologie powstały z potrzeby oswojenia i radzenia sobie z irracjonalnymi lękami których kult racjonalizmu mimo usilnych wysiłków nie był wstanie wyeliminować. Zresztą sam oświeceniowy kult rozumu jest moim zdaniem niczym więcej niż kolejnym mitem jak pisał Max Horkheimer i Theodor Adorno w książce "Dialektyka Oświecenia". Degeneracja tego mitu w świecie zachodnim
Al-3_x - Porażka cywilizacji rozumu Istnieje moim zdaniem silne pokrewieństwo między...

źródło: kkjkj

Pobierz
  • 15
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
szachrai
  • 0
@Al-3_x: Jaki horror? Jaka religia? Każdy horror i każda religia? Jak to sie ma do np. celu chrześcijaństwa gdzie jest wprost powiedziane:

'W miłości nie ma lęku, lecz doskonała miłość usuwa lęk'

Albo do buddyzmu, gdzie strach nie jest traktowany jako ostateczna prawda o świecie, lecz jako przejaw przywiązania, awersji i błędnego utożsamienia.
  • Odpowiedz
szachrai
  • 1
@onepnch: Różne motywy. Wiem natomiast co kieruje takimi co życzą źle - to próba poradzenia sobie z własnym bólem wynikającym np. z niskiego poczucia własnej wartości
  • Odpowiedz
ukojenie
  • 6
Jeśli spędzalibyście cały swój czas — chodząc, stojąc, siedząc lub leżąc — na uczeniu się odcinania tworzącej pojęcia aktywności waszych własnych umysłów, moglibyście być pewni ostatecznego osiągnięcia celu [oświecenia]. Ponieważ wasza siła jest niewystarczająca, być może nie bylibyście w stanie przekroczyć samsary jednym krokiem; jednak, po upływie pięciu lub dziesięciu lat, z pewnością zrobilibyście dobry początek i bylibyście w stanie dalej spontanicznie się rozwijać. To dlatego, że nie jesteście tego
  • 6
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
szachrai
  • 1
@ukojenie: Dopóki istnieje „ktoś”, kto chce zdobyć oświecenie, istnieje oddzielenie między tym, który dąży, a tym, co ma zostać osiągnięte. A skoro istnieje oddzielenie, istnieje też brak; skoro istnieje brak, pojawia się napięcie, by go uzupełnić, oraz czas między brakiem a spełnieniem.

Oświecenie jest nagłe, bo nie polega na osiągnięciu celu, lecz na rozpadzie mechanizmu osiągania. Może więc pojawić się zarówno przez praktykę, jak i spontanicznie w skrajnym cierpieniu, gdy
  • Odpowiedz
Matuuusuuu
  • 22
Niesamowity strzał w pysk dla sędziów już na początku drogi zawodowej. Pięć lat niełatwych studiów, po studiach kilka miesięcy nauki do egzaminu wstępnego na aplikację sędziowską, 3 lata aplikacji - niekończące się kolokwia, a po jej zaliczeniu arcytrudny egzamin zawodowy.
I cały ten trud po to, żeby nominację wręczył ci typ pokroju tych, których będziesz widywać na sali sądowej na miejscu dla oskarżonego. Jeszcze zamiast pozwolić ci celebrować uzyskanie korony zawodów prawniczych,
Matuuusuuu - Niesamowity strzał w pysk dla sędziów już na początku drogi zawodowej. P...

źródło: obraz

Pobierz
  • 4
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
Thanh_Nguyen
  • 3
Cierpienie dzikich zwierząt.

Każdego dnia, rozmiar cierpienia odczuwanego przez zwierzęta w naturze, jest o rzędy wielkości większy niż cierpienie zadawane im przez człowieka.

Zwierzęta cierpią przez drapieżnictwo, pasożytnictwo, choroby, presje środowiska... W niektórych, ograniczonych aspektach, człowiek mógłby interweniować.

Czy

Czy wiedząc powyższym, powinniśmy interweniować tam, gdzie to jest możliwe?

  • Tak 38.9% (7)
  • Nie 61.1% (11)

Oddanych głosów: 18

  • 10
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
szachrai
  • 1
@Thanh_Nguyen: Jeżeli leży ci na sercu los zwierząt - pomagaj jak uważasz. Jeżeli chcesz wyeliminować cierpienie zwierząt jako takie to jest to jakaś forma projekcji własnego cierpienia.
  • Odpowiedz

Trickster

  • Królestwo Niebieskie

Osiągnięcia