Z ciemności wyłania się istota, delikatna niczym mgła przeszywana bladym światłem. Ciało jej pęka, jak cienka skorupa, przez którą wycieka chłód beznadziei. Pierwszy krzyk — echo upadku, zwiastun nieustannej walki z kulawą maszynerią bycia.
Życie tli się na szarych polanach nadziei, gdzie każdy oddech miesza się z kurzem rozkładu, a uśmiech gaśnie jak płomień w deszczową noc. Istoty wiją się w sieciach urojeń, utkanych z nici niespełnienia, pożerane przez cienie własnych pragnień.
Świat nie
Życie tli się na szarych polanach nadziei, gdzie każdy oddech miesza się z kurzem rozkładu, a uśmiech gaśnie jak płomień w deszczową noc. Istoty wiją się w sieciach urojeń, utkanych z nici niespełnienia, pożerane przez cienie własnych pragnień.
Świat nie
