„Conan Doyle był najważniejszą osobą, którą Morel pozyskał na rzecz sprawy reform w Kongu. Morel chętnie przyjął jego pomoc, tym bardziej że przejęcie Konga przez Belgię i śmierć Leopolda bardzo utrudniły mu pracę. Morelowi przytrafiła się najgorsza rzecz, jaka może stać się krzyżowcowi – utracił swojego złoczyńcę. Wiara w to, że niegodziwościom systemu winien jest jeden człowiek, zawsze jest kusząca. Morel nigdy nie uległ tej pokusie, ale bał się, że mogą jej ulec jego zwolennicy. Demonizowanie Leopolda było dla reformatorów bronią obusieczną. Kiedy król zniknął, ruch mógł się z łatwością zachwiać, toteż wsparcie Conan Doyle’a przyszło w najbardziej odpowiednim momencie.W 1909 roku, stając u boku Morela, pisarz przemawiał do ogromnych tłumów: dwa tysiące osiemset ludzi w Edynburgu, trzy tysiące w Plymouth, pięć tysięcy w Liverpoolu. Był autorem wstępu do najnowszej książki Morela, a także – opierając się na jego materiałach – sam napisał książkę Zbrodnia w Kongu. Pierwszego tygodnia po jej publikacji sprzedano ponad dwadzieścia pięć tysięcy egzemplarzy i natychmiast została przetłumaczona na kilka języków. Conan Doyle miał zapał neofity i jego tyrady były jeszcze żarliwsze niż Morela. Nazywał wykorzystywanie Konga „największą zbrodnią w historii świata”"

„Wilgotny klimat, rafy koralowe, rekiny, Port Blair, obozy skazańców, wyspa Rutland, Hibiscus tiliaceus…”. Ach! Tu ich mamy! „Rdzenni mieszkańcy Andamanów prawdopodobnie mogą być uznani za najmniejszą rasę na Ziemi, choć niektórzy antropolodzy uważają za takich afrykańskich buszmenów, amerykańskich Pajutów oraz mieszkańców Ziemi Ognistej. Ich przeciętny wzrost nie sięga czterech stóp, choć można napotkać wielu w pełni dojrzałych dorosłych ludzi, którzy bywają znacznie niżsi. Są ludem dzikim, ponurym i nieustępliwym, lecz kiedy się już pozyska ich zaufanie, są w stanie nawiązać głęboką przyjaźń”. Zwróć na to uwagę, Watsonie. A teraz posłuchaj dalej: „Z natury są bardzo szpetni, mają wielkie zdeformowane głowy, małe złe oczy i wykrzywione rysy twarzy. Ich dłonie i stopy są jednak wyjątkowo drobne. To lud tak dziki i nieustępliwy, że wszelkie wysiłki brytyjskich przedstawicieli, aby pozyskać ich przychylność, spełzły jak dotąd na niczym. Zawsze stwarzali ogromne zagrożenie dla załóg zniszczonych statków, bowiem roztrzaskują głowy rozbitków swoimi maczugami z kamienną główką lub też strzelają do nich zatrutymi strzałami. Masakry takie zawsze się kończą kanibalską ucztą”. Mili, przyjaźni ludzie, Watsonie. Gdyby pozostawić tego człowieka samemu sobie, sprawa ta mogłaby przybrać doprawdy potworny obrót. Przypuszczam, że nawet Jonathan Small dałby dużo za to, by mimo wszystko go nie zatrudniać. – Ale w jaki sposób zdobył tak przedziwnego towarzysza? – Tego już nie potrafię powiedzieć. Ponieważ jednak ustaliliśmy już, że Small przybył z Andamanów, nie jest niczym szczególnie niezwykłym, iż ten wyspiarz zjawił się tu razem z nim. Bez wątpienia dowiemy się wszystkiego we właściwym czasie. A teraz posłuchaj mojej rady, Watsonie. Wyglądasz na kompletnie wyczerpanego. Połóż się tutaj, na sofie, a ja zobaczę, czy uda mi się ciebie uśpić.”