Dzisiaj pustka w głowie. O niczym mi się nie chce myśleć. Od śmierci taty cały czas byliśmy z mamą. Wczoraj wieczorem wróciliśmy do siebie. Praca nie czeka, życie nie czeka. Nawet nie zadzwoniłem do mamy, tylko rano smsa wysłałem.
Nie wiem, o czym bym miał z nią rozmawiać. Zapytać jak się czuje? Co tam ciekawego słychać? Jak jej minął dzień? Czy obojętność to jakiś kolejny etap żałoby? Czy może to po prostu
Nie wiem, o czym bym miał z nią rozmawiać. Zapytać jak się czuje? Co tam ciekawego słychać? Jak jej minął dzień? Czy obojętność to jakiś kolejny etap żałoby? Czy może to po prostu
Good for you, zapal świeczkę
Rozumiem, że w drugą stronę może to wyglądać podobnie. Że moje rozważania o tym czy lepiej żeby tata był zawsze w domu, czy żeby wyjechał zapewnić kasę są równie abstrakcyjne dla Ciebie.
Tylko je nie mam innych rozważań. Piszę o czymś co znam i to pisanie mi pomaga.
Jest mi mego przykro, że nie