Za każdym razem gdy czytam o jakimś młodym chłopaku w wieku dwudziestoparu lat, którego ciało zostało wyłowione z rzeki, który zginął w wypadku komunikacyjnym, dostał kosę, czy zginął w jakikolwiek inny sposób, to mam wrażenie że ja będę następny. Albo ktoś z mojego otoczenia. Co prawda nie szlajam się późno w nocy po mieście i nie mieszkam w jakiejś niebezpiecznej dzielnicy, ale strach nadal jest. Przez kilka dni mam wtedy paranoję. Tyle
@Borealny: Niepokój rośnie wraz z identyfikacją ze zmarlą osobą. Niestety zjawisko to znane jest również z analizy samobójstw. Psychologia społeczna donosi o prawidłowości polegającej na powtarzaniu się samobójstw osób podobnych pod względem wieku, zawodu, itd., wręcz swoistej ich fali, jeśli pierwsze samobójstwo (często słynnej osoby) zostanie nagłośnione. Poprzez identyfikację ludzie pod wpływem niepokoju sami częściej sięgają po środki ostateczne (wówczas nawet sposób targnięcia się na życie jest podobny). Zadziwiający mechanizm, jakby
@Borealny: ja chodzę bardzo często po nocach i w teorii mieszkam w bardzo niebezpiecznej dzielnicy a jeszcze nigdy mi się nic złego nie przytrafiło ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Moje życie nie ma sensu, wartości ani większego celu. Żyje z dnia na dzień. Bez ustalonego celu do którego bym dążył. Nie mam przyjaciół a jedynie "znajomych" z pracy. Rodzina najbliższa jest toksyczne a dalsza unikała kontaktu z moją i nigdy nie była dla mnie wsparciem. Z racji, że jestem mało mówny a tym samym i mało rozrywkowym to generalnie z ludźmi rozmawiam tyle o ile i nie umiem nawiązać z