Zmiany 1989 roku niosły Polakom nadzieję na lepszą przyszłość. Także więźniom – często skazanym surowymi wyrokami za niewielkie przestępstwa kryminalne i gospodarcze. Rozbudzone początkowo wielkie nadzieje na amnestię szybko przerodziły się w bunty. Świetny reportaż w oparciu o oryginalne nagrania.

Jeśli istniałyby zaburzenia psychiczne, które można by rozpoznawać u całych narodów, Polska dostałaby diagnozę: narcystyczne zaburzenie osobowości, przedłużona reakcja żałoby i uzależnienie od alkoholu – mówi autorka „Historii polskiego szaleństwa”.

Od pierwszego poczuje ostre perfumy. Drugi będzie cuchnąć gnojem. Trzeci to pot i p-------y. Gdy skończą, wrócą na górę. Usiądą przy stole, napiją się wódki, po czym znów zejdą do piwnicy. Ona będzie tak leżeć nawet kilka godzin. A oni wracać. Co miesiąc, co tydzień, codziennie.

Prawdziwej skruchy nie sposób odkryć. Trzeba by było z takim człowiekiem spędzić ogrom czasu, żeby mieć pewność, że żałuje tego, co zrobił. Ten morderca z jakiegoś powodu wytatuował sobie datę porwania pierwszego małżeństwa. Oni nie zabili bez powodu, wyłącznie z nudy. Chcieli zabawy w Boga.

"Ludziom wydaje się, że gdy pociąg uderza w człowieka, pęd i potęga maszyny zapewniają samobójcy odejście w ciszy. Błąd. To zawsze huk, jakiego nie jesteś sobie w stanie wyobrazić".

To, co bierzemy za czystą literaturę faktu, nie zawsze nią jest. Dobrym przykładem są najpopularniejsze książki Ryszarda Kapuścińskiego.

Do widoku ludzi bezdomnych, koczujących w kątach dworcowych hal lub opuszczonych ruderach kamienic, zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Mało kto wie jednak, że polscy bezdomni znani są nie tylko w Polsce, a nasi rodacy stanowią największą grupę ludzi żyjących na ulicy w stolicy Niemiec. Jak wygląda...

24 lutego 2018 r. moje firmowe pytanie zadałem dla Romualda Karasia - reportera i literata, autora tryptyku reportażowego o majorze Henryku Sucharskim.