Nie jesteśmy już na drodze do „apolitycznego” społeczeństwa. Nadeszły czasy, w których widać jak na dłoni, ile zależy od woli politycznej. Łącznie z egzystencją – na przykład to, czy ludzie będą mieli środki do życia, czy będą mieli co włożyć do garnka, czy zostaną podłączeni do respiratora, czy umrą w karetce pod szpitalem. Nie da się już ściemniać, że wszystko reguluje rynek. Trzeba wziąć polityczną odpowiedzialność za ludzkie życie.

Żeby trafić na tzw. prowincję, trzeba mieć albo dostęp do mediów publicznych (który jest radykalnie ograniczony w obecnej sytuacji), albo – i to ścieżka, którą każdy lewicowiec powinien obrać – postawić na pracę u podstaw. Ona jest nie tylko politycznie potrzebna, ona jest po prostu słuszna. Musimy pomagać ludziom, którzy tracą posady w małych zakładach pracy, albo w lokalnych PKS-ach, które nagle, pod wpływem kryzysu, redukują zatrudnienie. To są zadania, do których Lewica jest powołana, naszym obowiązkiem jest reagować. Musimy zakorzenić Lewicę w elektoracie sceptycznym, być może w ogóle niezainteresowanym polityką.

Konkretni ludzie na konkretnej prowincji wyżej niż konferencje i orędzia telewizyjne cenią sprawczość. W tej chwili jest ona po stronie władzy, ale tam, gdzie władza zawodzi, rolą Lewicy jest zapełnianie tych luk. Są posłowie Lewicy, którzy skupiają się na wsparciu pracowników transgranicznych, są posłanki, które walczą z wykluczeniem transportowym albo takie, które skupiają się na wsparciu pacjentek w dostępie do opieki ginekologicznej.

„Ideologia”,

Mój prawnik mówi, że zatrzymanie nas i trzymanie na dołku, i rewizja osobista, która polega na tym, że musisz się rozebrać do naga, podnieść cycki do góry i że tak powiem, otworzyć pośladki, czy niczego nie przetrzymujesz – nie są adekwatne do sytuacji. Żaden z funkcjonariuszy nie przedstawił nam powodu zatrzymania ani się nie wylegitymował. A powinien. Protokół przesłuchania był na naszych oczach dwa razy zmieniany – ale o tym mi nie wolno mówić, ponieważ mam postawione dwa zarzuty i dozór policyjny. Pani prokurator stwierdziła, że mogę mataczyć, więc nie wolno mi rozmawiać.

Stygmatyzacja moralna tematu aborcji wydaje mi się czymś przeokrutnym, nie mieści mi się w głowie. Dlatego hasło „Nigdy nie będziesz szła sama!”, które krzyczy wielotysięczny tłum, jest dla mnie najmocniejsze, czuję, że to dociera do głębi. Nie miałam nigdy aborcji, ale w takich trudnych sytuacjach wsparcie kobiet jest ogromnie potrzebne.

Chętnie zacznę, bo jestem stara i trochę sceptyczna. Tak zwany kompromis wszedł w życie, jak miałam 25 lat. Szczyt mojej kobiecości. Zdążyłam przekwitnąć w trakcie jego obowiązywania. Zmieniać to? Zawsze słyszałam, że „nie teraz”. Zawsze społeczeństwo było „niegotowe” albo trzeba było coś odłożyć na lepsze czasy. I tak się to odkładało – i ciągle trzeba o to walczyć. Z niepokojem chcę zauważyć, że patrzycie na wiele rzeczy z punktu widzenia Warszawy czy innego dużego miasta. Dla mnie to, co jest najważniejsze w tym proteście, to poruszenie powiatu. Tych wszystkich miejsc, do których politykom nigdy się nie chciało jechać. Poza politykami PiS-u i działaczami Klubów „Gazety Polskiej”. Ta Polska się musiała sama ruszyć.

Uruchomiłam dziewczyny w mojej ukochanej Włodawie – to była pierwsza demonstracja we Włodawie! Dziś pierwszy raz ludzie tam protestujący stanęli przed policją, wezwani zostali na komisariat. Nie dziwię się, że się boją. My mamy poczucie wielkiej skali, fali i tak dalej – ale szłyśmy przez tę Włodawę w zupełnie innej atmosferze, bo tam największy pracodawca to zakład karny, potem Straż Graniczna, Lasy Państwowe – no, same służby mundurowe. Szłam z bardzo dzielną dziewczyną, a ona pokazuje mi kątem oka: o, tam mój krewny siedzi, tajniak. Jeśli nie wesprzemy protestów „powiatu”, to myślę, że te dziewczyny wrócą do domów. Z poczuciem rozgoryczenia, że coś im pokazano – a potem zabrano. I to nie tylko w kwestii aborcji, ale też jakiegokolwiek ruchu dotyczącego