Czy wszyscy już wyszykowani? Czy umysły zostały zasznurowane w gotowości na r--ź kolejnego świtu? Ja wciąż się waham, zawieszony w próżni wynajętych ścian, w ciasnej trumnie samotnego pokoju gdzieś na wyblakłych obrzeżach Warszawy. Nie mam długów wobec świata. Płacę za ten skrawek powietrza, karmię swój własny cień, nikomu nie wadząc, gdy czasem do pierwszego nie starcza. Ale właśnie to milczenie we mnie krzyczy. Myślę, by jutro cisnąć im ten papier w twarz.
Liczyłem, że dociągnę do tego FIRE w obecnej robocie, w której już ledwie wytrzymuję psychicznie, a na końcu doczołgać się do mety miało pomóc długie L4 na łeb, na którym grzecznie siedziałbym w chacie, chodził na spacery do lasu i dociągnął do FIRE.
Niestety, rzecz jasna moje optymistyczne prognozy sprzed 8 lat jak zaczynałem "karierę klepacza w Excelu, mieszkającego ze starymi i ładującego w śmieciuchy" nie sprawdziły się i do FIRE to mam
Trochę stres jest, niby już to robiłem, ale jednak. Czy mam jakiś plan albo robotę nagrana? No nie, ale mam już dość. Mobbing, fatalne warunki i kiepska płaca.
Mroczne dni przede mną Mirki. Rzeczywistość w dążeniu do Fire nie okazała się tak optymistyczna jak zakładałem. Not even close.
Coś czuję w kościach, że trzeba będzie niedługo aktywować protokół "szpital psychiatryczny", ale to moja ostateczna, rezerwowa opcja, jak mi już za dużo tabelek i targetów fpiertolą w tyrce.
Jedno jest pewne. Tak czy tak będę bardzo cierpiał. Od początku było to zapisane. Po prostu nie mogę żyć jak normalny człowiek, który rano
Chce mi się spać Mirki jak nie wiem, ale walczę ze sobą, bo jak pójdę w kimę to będzie niedziela, a niedziela jest najgorsza, bo po niedzieli jest już tydzień tyrki w kołchozie i piekło.