Zwolennicy zakazu stosowania przemocy przez rodziców krzywo patrzą na naturalne więzi rodzinne, za to bezgranicznie ufają instytucjom państwowym. W sprawie tej ujawniają się typowe przypadłości naszej politycznej rzeczywistości. Poszukując sensacji, media eksponują patologiczne wypadki, malując skrzywiony obraz rzeczywistości.

Gdzie kończy się państwo, a zaczyna prywatna sypialnia? Kilka akapitów na ten temat.

Tak to jest jak się chce wyskoczyć przed szereg :P

"Dwójka małych dzieci w Edynburgu została zabrana dziadkom i przekazana pod opiekę parze homoseksualistów"

przypomniałem sobie mroczne lata 80. Moje starsze dzieci były wtedy malutkie. Polska była nieporównanie biedniejsza, ale w zamkniętej teraz na głucho przychodni był zawsze nocny dyżur. Czy zanim obecny rząd zrobi kolejny krok w fałszywym kierunku, któryś z nich będzie miał odwagę powiedzieć: "Myliłem się, moja ideologia nie sprawdza się w praktyce"

Zastanawialiście się kiedyś kto stoi za internetowymi filmami ideologicznymi takimi jak "Money as debt", czy "Loose change"? Po przeczytaniu o kłamstwie inflacyjnym we Wproscie, próbowałem poszukać zródeł takich informacji - w komentarzach dopiszę kilka ciekawych wniosków. UWAGA: to nie jest link dla miłośników YouTuba!

Joanna Senyszyn rozpowszechnia pornografię. Tak twierdzi polecany przez Romana G. komputerowy program "Opiekun ucznia". Antyklerykalizm jest "be". Za to "cacy" Redwatch i wszystko co bogoojczyźniane. Co z tego, że Roman poleciał? Program pozostał i wciąż działa. Duch wielkiego idioty, wiecznie żywy.

W imię tolerancji też można być nietolerancyjnym. Tolerancja to postawa, jednak gdy ktoś zaczyna używać jej jako ideologii to zawsze, będzie miał wrogów, których nie będzie tolerował.

16 listopada w Warszawie w hotelu Victoria odbyła się konferencja "Liderzy odpowiedzialnego biznesu" zorganizowana przez "Gazetę Prawną". Brało w niej udział wielu przedstawicieli zarządów firm, menedżerów oraz kilku znanych polityków i dziennikarzy. Żaden z zaproszonych gości nie wymienił zysku jako celu funkcjonowania kapitalistycznego przedsiębiorstwa.

Opozycja między “Polską socjalną” i “Polską liberalną” jest tak naprawdę fikcją. Dla przedstawicieli autorytarnego “socjalizmu” liczy się jedynie autorytaryzm, a dla entuzjastów “demokratycznego” neoliberalizmu ważny jest wyłącznie neoliberalizm. Reszta to kwestia elastycznych negocjacji. Ostateczną syntezę stanowi autorytarny neoliberalizm, pod którym w mniejszym lub większym stopniu mogłyby się podpisać wszystkie ugrupowania parlamentarne. Przy odrobinie dobrej woli koalicja rządząca mogłaby składać się z 460 posłów.