Geneza Zakonu Maltańskiego związana jest z nieoficjalnym bractwem założonym w 1070 roku w Jerozolimie. Jego członkowie prowadzili szpital i hospicjum dla chrześcijańskich pielgrzymów przybywających do Ziemi Świętej. Następnie bractwo to zostało przekształcone w zakon.
W połowie XVII wieku Zakon Maltański postanowił rozszerzyć pole swojej działalności, zapuszczając się na rajskie wysypy. Zainteresował się szczególnie czterema z nich: Saint-Christophe (dzisiejsze Saint Kitts), Saint-Barthélemy,
























Legenda wspomina konflikt z wodzami wandalskimi Ambri i Assi oraz decyzję o walce zamiast płacenia daniny. Obok motywów mitycznych pojawiają się jednak ślady rzeczywistych napięć związanych z przemieszczaniem się ludów i walką