Już ponad 150 lat temu Arthur Schopenhauer precyzyjnie to opisał: (czego rozpłodowcy nie ogarniają z konsekwencją świnek idących na r--ź) przyjemność nie jest stanem pozytywnym ani samodzielnym dobrem. Jest jedynie chwilowym brakiem bólu lub zaspokojeniem potrzeby.
Życie jest jak wahadło: gdy czegoś nam brakuje, cierpimy (głód, samotność, nuda). Gdy to dostajemy, odczuwamy krótkotrwałą ulgę, którą nazywamy przyjemnością, by za chwilę znów popaść w nudę lub nowy brak którego nie da
Życie jest jak wahadło: gdy czegoś nam brakuje, cierpimy (głód, samotność, nuda). Gdy to dostajemy, odczuwamy krótkotrwałą ulgę, którą nazywamy przyjemnością, by za chwilę znów popaść w nudę lub nowy brak którego nie da














Ale w sytuacji kiedy trzeba przez większą część życia pracować, jest ryzyko chorób i cierpienia to asymwtria jest diametralnie zachwiana
A potem przyszła współczesna psychologia, badania naukowa, okres głównego rozwoju psychologii jako osobnej nauki i okazało się, że jednak można nie cierpieć, ale jednocześnie nie być szczęśliwym albo można prowadzić szczęśliwe, satysfakcjonujące życie, mimo że regularnie doświadcza się cierpienia. Niestety tego już antynataliści dalej nie ogarniają bo się zatrzymali na wnioskach z XIX wieku.