#anonimowemirkowyznania
Mirki... pół roku temu poznałem dziewczynę, chwilę za nim mnie poznała, dosłownie na dniach poroniła. Ojcem był jej były, który jak się dowiedział to s--------ł do Anglii. Strasznie to przeżyła i ta sytuacja do niej wraca... Cieszyła się z tego dziecka nawet jeśli miałaby je wychowywać sama, jej sytuacja rodzinna nie jest najlepsza, ma problemy ze sobą, przez sytuacje rodzinną leczy się na depresję, miała trudne dzieciństwo. Strasznie namawiała mnie na dziecko, przeprowadziliśmy poważną rozmowę i wydawało mi się, że jakoś uda mi się jej przegadać, że o dziecku zaczniemy myśleć za jakieś 3 lata jak oboje dokończymy studia i znajdziemy pracę. Zgodziła się ze mną ale czasami jakoś wracała rzucając tekstem "hehe 3 lata to my nie wytrzymamy". Już wymyśliła sobie nawet imiona na dla dzieci i zdarza jej się czasami mówić je przez sen... ogólnie to widzę, że strasznie jej zależy na tym dziecku ale ja nie chcę go teraz, uważam, że nie jesteśmy na to oboje przygotowani a jej stan psychiczny mnie tylko w tym utrwala. Od wakacji mieszkamy razem, ostatnio mieliśmy małą sprzeczkę, ja byłem w pracy a ona akurat miała wolne i była sama w domu i zgadnijcie co zrobiła? Wiedziała gdzie trzymam p----------y i zrobiła sobie małe losowanie kilka sztuk przedziurawiła na około 30 znalazłem 3 przekłute... Od razu zauważyłem bo zawsze wiem co gdzie i jak odkładam, co jak leżało. Skonfrontowałem to z nią, ona w ryk, że czasami nadal czuje w sobie to dziecko, które umarło, że nie wytrzymuje już, czuje straszną potrzebę posiadania dziecka i chce, żebym to ja był ojcem. Ona pragnie tego tak strasznie, że chyba byłaby mi gotowa zapłacić, żebym tylko ją zapłodnił i zniknął. Nie wiem co robić, cały czas wydawało mi się, że może po tamtym poronieniu jakieś hormony nadal się w niej utrzymują i stąd ta chęć w niej na macierzyństwo albo to jakaś choroba psychiczna po traumie jaką było poronienie. Nie wiem, co myślicie o tej sytuacji? Nie wiem jak to wszystko traktować, czy może jako jakieś wołanie o pomoc, może ona potrzebuje rozmowy z psychologiem... czy uznać to jako sygnał do ewakuacji, żeby później się w nic nie w----ć i żebym później nie żałował, że miałem okazję to wszystko zakończyć a mimo to ciągnąłem to dalej. Bardzo mocno ją kocham i czuję, że to ta jedyna ale nie wiem czy będę w stanie jej zaufać po czymś takim.

Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowo
Kliknij tutaj, aby wysłać OPowi anonimową wiadomość prywatną
Post dodany za pomocą skryptu AnonimoweMirkoWyznania ( http://mirkowyznania.eu ) Zaakceptował: Zkropkao_NaPokaż całość

i ten widok pełnego baku <3

Pokaż spoiler

Dziś mija 20 dzień jak nie palę, a wcześniej przez rok nieraz nawet szło 10 fajek dziennie.
Rzucilem z dnia na dzień, gdy zaczął się dziwny kaszel ,bez wspomagaczy itp. Żeby nie było, myśli o paleniu często mnie nachodzą.

#wygryw #palenie #p-------y #uzaleznienie #nalog #chwalesie