Udało się komuś z was odzyskać swoje "stare ja"? Do ilu lat wstecz udało wam się sięgnąć, aby przywrócić dawną wersję siebie? Jak udało wam się go odzyskać?
Uważacie, że było warto? Oceniacie tę zmianę bardziej na plus czy minus?
@telegazeciarz: Dobre pytanie, ja chciałbym znowu mieć trochę wersję z siebie z roku 2015-2019, działałem wtedy bardzo dużo i dużo rzeczy wykonywałem. Mianowicie, miałem trochę więcej zaparcia w dążeniu do celu oraz motywacji. Z czasem jednak nauczyłem się że motywacja nie istnieje, albo coś robisz albo nie, dzięki czemu jakoś dzisiaj potrafię poprostu przysiąść do danej rzeczy lub ją wykonać, co prawda czasem na siłę, ale jednak lepsze dla mnie
Zostałem skazany na traumy i różne choroby. Matka przyczyniła się do traum, miała w------e na moje choroby, nie okazała nigdy żadnego wsparcia, w------a mnie z domu i dziwi się, że nie chce z nią gadać. Ojciec zresztą to samo.
Jej wymówka na wszystko to klasyczne "też nie miałam najlepszego dzieciństwa".
Ja p------e, czemu niektórzy są takimi zapatrzonymi w siebie idiotami bez jakiejkolwiek samoświadomości? Na c--j to to robi w ogóle dzieci?
@telegazeciarz: Miałem podobnie, rodzice też mieli w-----n chociaż dobrze wiedzieli, że jest ze mną źle. Też boli mnie to, że wszystkie konsekwencje ponoszę ja mimo, że nie jestem niczemu winny. Trzymaj się. Może będzie lepiej, przynajmniej na chwilę.
1. Jeżeli rodzice wywołali u dziecka traumy, to powinni mieć prawny obowiązek wypłacać ci odszkodowanie do końca życia.
2. Jeżeli cie wyrzucili z domu, lub stwarzali takie warunki w domu, że wymusili na tobie pośrednio wyprowadzkę, to powinni ci kupić nowe mieszkanie na własność, ewentualnie opłacać comiesięczny wynajem kawalerki. Kawalerki a nie pokoju, bo przez traumy nabawiłeś się takiego s----------a, że nie potrafisz dzielić mieszkania z obcymi ludźmi.
Życie jest piękne. Pod warunkiem, że wychowałeś się w normalnej rodzinie, nie masz chorób psychicznych, nie miałeś problemów w dzieciństwie. Wtedy w nagrodę możesz pracować do śmierci żeby utrzymać swoją klatkę w której możesz spać po pracy.
Nie ma to jak mieszkać od małego w dużym mieście i wyprowadzić się z domu, mieszkając dalej w tym samym mieście i wynajmować kawalerkę za 2.5k, bo nie ma warunków do życia w rodzinnym domu. ( ͡°͜ʖ͡°) Tzn. ja tak nie robię, ale chyba mnie to czeka.
Jeszcze pewnie będzie to maksymalnie parę bloków dalej od mojego pierwotnego pato-domu, bo jestem za bardzo przywiązany do tej dzielnicy przez nostalgię.
Jak czasami czytam w jakich warunkach tu na wykopie niektórzy dorastali na wsiach i małych miastach i przez to musieli uciekać do dużego miasta, to wydaje mi się, że to że dorastałem w dużym mieście to jest niemalże przywilej. Szkoda, że los nie dał mi go w pełni wykorzystać. Sporo znajomych mieszka dalej z rodzicami mając 30 lat. Zazdroszczę
Jak żyć ze świadomością, że są osoby w moim życiu, które potrzebują wsparcia/pomocy, a sam jestem zbyt słaby by im jakkolwiek pomóc?
Czasami staram się "pocieszać" faktem, że życie ma ograniczony okres i za 100 lat to wszystko nie będzie miało znaczenia. Niestety sama świadomość to jednak za mało.
@telegazeciarz: mam podobnie, ale dobija mnie świadomość, że liczy się tu i teraz. I jesli komuś nie pomogę albo złamię dane słowo w temacie wtedy moje człowieczeństwo szoruje po dnie. życie jest tylko tu i teraz , ehhh
@telegazeciarz: Mnie też to zawsze boli, w takich momentach nie chcę mówić banałów typu "wszystko będzie dobrze", tylko pomóc w konkretny sposób, ale na ogół się nie da, ehh.
Czasami się zastanawiam, czy dałoby się pracować za minimalną i wynajmować kawalerkę w Krakowie. Moje s----------e jest na tyle duże, że bardzo ciężko byłoby mi wynajmować pokój i dzielić mieszkanie z obcymi ludźmi. Do tego mam problemy z jelitami, więc tania dieta oparta na przysłowiowej kaszy i fasoli sprawiałaby mi dodatkowy ból. Ciekawy jestem, czy w takiej sytuacji moja determinacja byłaby na tyle duża, że mimo wszystko wolałbym żyć w biedzie, głodzie
@telegazeciarz zapomnij xD same opłaty i rachunki pożrą ci 3/4 wypłaty, zostanie Ci nie wiem kilka stówek na jedzenie? XD we 2 zarabiając minimalną byłoby w c--j ciężko
Napisałem wiadomość do matki, gdzie chcę jej w końcu po latach powiedzieć, o co mam do niej żal. Za bardzo mi to ciąży na głowie i cały czas za mną chodzi i chcę to w końcu z siebie wyrzucić. Nie oczekuję przeprosin, ani niczego. Chcę tylko to z siebie wyrzucić i tyle.
Problem jest taki, że ten tekst jest trochę zbyt długawy, żeby wysłać to SMS-em, chociaż też bez przesady, no ale
@telegazeciarz Powiedziałam ojcu, że nigdy się mną nie interesował i nic o mnie nie wie, powiedział “dobra, to jutro idziemy na herbatę i ciastko i porozmawiamy”. Przyznał się tym, do moich zarzutów, ale zbytnio nic sobie z tego nie zrobił, bo na obietnicach się skończyło ʕ•ᴥ•ʔ
Siemano, cierpię na dodatkowe skurcze komorowe w małych ilościach. Na początku myślałem że to zawał ale już się przyzwyczaiłem xd po wielu badaniach kardiolog powiedział że taka pana uroda i trzeba z tym żyć. No i żyje, wiem że inni mają gorzej pojawiają się te skurcze przy wydechach czasami, gdy elektrolity spadną, stres lub od kofeiny. I teraz pytanie. Czy ktoś może ma podobnie i nie unika kofeiny np kawy czy yerby?
@telegazeciarz: Jak rozumiem zakładamy, że sytuacja materialna w domu jest i była stabilna, a rodzice są skłonni pomagać więc na tej podstawie odpowiem. Wyrzucenie swoich żali z punktu 1 może sprawić, że usłyszysz jaki to jesteś niewdzięczny, że oni Ci zapewnili godne życie (według nich), a Ty teraz ich obwiniasz za swoje niepowodzenia. W skrajnym wypadku będzie to właśnie spalenie mostów. Żal w Tobie zostanie, może nawet urośnie, bo usłyszysz
@telegazeciarz Wyobraź sobie, że ukąsił Cię wąż. A Ty zamiast skupić się na wyleczeniu i powrocie do pełni sprawności po truciźnie, gonisz go, żeby spytać o powód czemu to zrobił i udowodnić mu, że na to nie zasługiwałeś.
Nie zasłużyłeś na to, co Cię spotkało. Ale teraz jesteś dorosły a Twoją odpowiedzialnością jest się z tego wyleczyć.
Ciekawe, ile ludzi ma luźne podejście do swoich chorób i mimo cierpienia specjalnie się tym nie przejmują, bo udało im się to jakoś magicznie zaakceptować. Jednocześnie akceptując teraźniejszość, bez uciekania myślami w przyszłość, podczas której śmierć przyniesie im ulgę i wolność od cierpienia. No, ciekawe k---a ilu takich cwaniaków jest.
Moje s----------e i cechy charakteru typowego patusa są predeterminowane przez dom, w jakim się wychowywałem. Zostało mi jedynie trzymanie gardy i gra pozorów. Cały czas próbuję sobie wmówić, że nie jest tak ze mną źle, ale chyba jednak jest. Tylko po prostu cały czas to ukrywam przed sobą i innymi. Gdybym urodził się zaledwie 10 lat wcześniej, dorastał w realiach polskich lat 90, to pewnie teraz byłbym tym typowym sebą żyjącym z
Uważacie, że było warto? Oceniacie tę zmianę bardziej na plus czy minus?
#pytanie #przemyslenia #przemysleniazdupy #ego #psychologia #s----------e #depresja
@telegazeciarz: podstawowe pytanie - a na c--j? nie da się wrócić do przeszłości. panta rhei i te sprawy, mordo.