Praktycznie wszystkie kultury w historii dostrzegały potęgę Słońca. Ludzie instynktownie czuli, że bez Słońca nie byłoby życia. Pozostałości kultu solarnego przewijają się nawet przez rzekomo monoteistyczną religię jaką jest chrześcijaństwo.

W XXI wieku nadal można natrafić na ludzi wierzących, że stanęli oko w oko z istotami, o których długimi wieczorami snuli opowieści nasi pradziadowie. Skrzaty, dziwożony i leśne licha wciąż tutaj są – przekonują świadkowie tych incydentów, choć nawet im samym czasem trudno w to wszystko uwierzyć.

W wielu językach Europy Zachodniej wyraz oznaczający niewolnika brzmi bardzo podobnie do określenia stosowanego wobec Słowian. Co więcej, nie jest to efekt przypadku, a bolesnej historii z naszymi przodkami w roli głównej.

Pośród stworzeń zamieszkujących ludzkie domostwa nie każde było życzliwe dla człowieka. Na strychach, za piecami bądź w piwnicach czasem lubiła skrywać się istota złośliwa z samej natury, tzw. kikimora.

Oto moi drodzy odcinek s serii o słowiańskich bogach. I tym razem po Świętowicie, przyszedł czas na władcę zaświatów Welesa, który między innymi, obok Peruna czy też Świętowita, był dla Słowian bóstwem najważniejszym.

Jak obiecałem jest przepis, na wspaniały sam w sobie miód pitny. Pierwszy z przepisów będzie bardziej współczesny, zaś drogi raczej stworzony w drodze rekonstrukcji, czyli Słowiański. No i oczywiście nie zapomniałem o garści pełnej nieodzownych oraz ciekawych informacji