Kantyczka dla Leibowitza nie skupia się na jednej ciągłej opowieści od początku do końca, lecz dzieli ją na trzy części rozgrywające się w odstępach około sześciu stuleci. Każda z nich ma własnych bohaterów, własny rytm i własny punkt ciężkości, a jednocześnie wszystkie łączy zakon Leibowitza oraz pamięć o utraconej cywilizacji. To rozwiązanie wymaga od czytelnika przyzwyczajenia, ale właśnie ono pozwala Millerowi pokazać coś, czego nie dałoby się osiągnąć przy klasycznej konstrukcji fabuły.
Świetnie
Świetnie
