Właśnie przeczytałam jedno z lepszych opowiadań w życiu, słowacki prozaik Pavol Rankov, zbiór "Bratysława jest mała". Cały zestaw w większości dobry, byłam sceptyczna i przyjemnie się zaskoczyłam. Tekst "My i oni/Oni i my". Naprawdę dobry, do przyporządkowania zdecydowanie również polskim rzeczywistościom polskiej rzeczywistości). Opowiadania raczej do dostania w dobrych bibliotekach (w zwykłej miejskiej może być ciężko, to nie jest popularne nazwisko), w razie potrzeby i zainteresowania mogę się podzielić. Cały zbiór oczywiście
@simsoniak: Nie dziwię się, że chciało Ci się to zeskanofotografować. Ale od początku…
Początek… jak to opowiadanie, nie ma miejsca na wstępy i czytelnik wrzucony jest od razu w akcje, musi się połapać. Właśnie takie stopniowe dowiadywanie się o świecie skojarzyło mi się z fantastyką, dokładnie z opowiadaniem Algi Krzysztofa Borunia (właśnie dowiedziałem się, że teatr telewizji zrobił adaptację; opowiadanie polecam). W tym właśnie gatunku jest takich rzeczy najwięcej, zwłaszcza w amatorskich narracjach pisanych przez amatorów („… zrobił cośtam jakimś dziwnym urządzeniem„ a ty domyśl się; potem zbiera się takich znaków zapytani tyle, że zupełnie traci się kontakt z rzeczywistością). Koniec dygresji.
Opowiadanie z początku jak każde inne, po chwili nabiera charakteru. Pod koniec można już o nim powiedzieć, że jest świetne – niby zwykła historia, ale robi się poważnie i całkiem serio. Dopiero w tym miejscu zorientowałem się, że narrator jest kobietą, chwile później, że jest to zbiór obrazków- sprawozdań (Lost albo inny serial o rozbitkach spopularyzował ten sposób narracji). W końcu doszedłem do wniosku, że muszę przeczytać to jeszcze raz, bo robię to
Początek… jak to opowiadanie, nie ma miejsca na wstępy i czytelnik wrzucony jest od razu w akcje, musi się połapać. Właśnie takie stopniowe dowiadywanie się o świecie skojarzyło mi się z fantastyką, dokładnie z opowiadaniem Algi Krzysztofa Borunia (właśnie dowiedziałem się, że teatr telewizji zrobił adaptację; opowiadanie polecam). W tym właśnie gatunku jest takich rzeczy najwięcej, zwłaszcza w amatorskich narracjach pisanych przez amatorów („… zrobił cośtam jakimś dziwnym urządzeniem„ a ty domyśl się; potem zbiera się takich znaków zapytani tyle, że zupełnie traci się kontakt z rzeczywistością). Koniec dygresji.
Opowiadanie z początku jak każde inne, po chwili nabiera charakteru. Pod koniec można już o nim powiedzieć, że jest świetne – niby zwykła historia, ale robi się poważnie i całkiem serio. Dopiero w tym miejscu zorientowałem się, że narrator jest kobietą, chwile później, że jest to zbiór obrazków- sprawozdań (Lost albo inny serial o rozbitkach spopularyzował ten sposób narracji). W końcu doszedłem do wniosku, że muszę przeczytać to jeszcze raz, bo robię to
@staa: Kurde, cecha dobrego tekstu. Charakter alegoryczny (wiele sytuacji, do których można podporządkować) + kilka wątków interpretacyjnych + zaskoczenie + dyskusja.
Jeśli ktoś posiada jakieś wydania to mogę odkupić :)
#horror #groza #opowiadania #pytanie #ksiazki