Staropolscy hipisi – nawołujący do zburzenia społeczeństwa klasowego, do równości społecznej, żyjący w komunach, odrzucający p-----c. Choć brzmi to nieprawdopodobnie, już w dawnej Rzeczpospolitej istnieli wyznawcy idei społecznych, które zazwyczaj kojarzymy dopiero z XX wiekiem.

Wszyscy znają historię wikingów, którzy przez kilka wieków podejmowali łupieżcze wyprawy na wybrzeża Anglii, Irlandii czy Francji. Sześć wieków później na mapie Europy pojawili się ich godni następcy: obywatele Rzeczpospolitej Obojga Narodów, kozacy zaporoscy.

Polacy wiadomości o szlachcie czerpią z książek – przede wszystkim z trylogii Henryka Sienkiewicza, z filmów i szkolnych podręczników historii. Są to przeważnie dość romantycznie przedstawione postacie. A jaka była szlachta polska naprawdę?

"Ósmego lipca 1943 roku zginął w potworny sposób torturowany i rozerwany końmi wspaniały poeta Wołynia, Zygmunt Jan Rumel. (…) Był absolwentem Liceum Krzemienieckiego, które skończył w 1935 roku".

Wasyl Stus namawiał żonę i syna do nauki języka polskiego, prenumerował polskie wydawnictwa, tłumaczył z polskiego i z wielkim podziwem śledził walkę polskiej „Solidarności”. Ten poeta zasłużył na to, aby pamięć o nim była pielęgnowana także w Polsce.

Jest poetą narodowym Ukrainy, symbolem ukraińskiej tożsamości, emblematem wolności. Twórcą tej rangi, co w Polsce Adam Mickiewicz. 9 marca 2024 roku mija 210. rocznica urodzin Tarasa Szewczenki.

Influencerzy, marketigowcy, przeciętni użytkownicy, a nawet osoby zarządzające mediami społecznościowymi są zgodne: social media, jakie kiedyś znaliśmy, są martwe. Coraz częściej przeglądanie social mediów finalnie ogranicza się do scrollowania kolejnych reklam.

W przerwach między walkami żołnierze znosić musieli zimno, choroby, niezliczone stada szczurów, a przede wszystkim wciskającą się wszędzie wilgoć. Zima 1914/1915 r. mijała na froncie zachodnim pod znakiem nieustannej ulewy. Pola bitewne, przemielone ogniem artyleryjskim zmieniały się w trzęsawiska.

Mały Andrzej z babcią został wywieziony przez NKWD na stację Dołhinów, a stamtąd pojechali bydlęcymi wagonami na Syberię. Babcia opiekowała się chłopcem, jednak już pierwszej zimy zachorowała na zapalenie płuc. Była w szpitalu, oddawała swoje porcje żywnościowe wnukowi. Niebawem zmarła.

Jest to zapierająca dech w piersiach opowieść o nieślubnym synu króla Polski, który stanął na czele narodowego buntu. A przynajmniej bardzo chciał, by tak było.

"Przez kilka tygodni bardzo cierpiałam i chciałam tylko jak najszybciej umrzeć. Przez cały ten czas nie mogłam jeść ani pić. Do mojego żołądka nie trafiała nawet kropelka wody – wszystko natychmiast wychodziło nosem".