Świat przedstawiony w opowiadaniu jest pełen surrealizmu i groteski, gdzie absurdalne i brutalne zdarzenia są codziennością. Dzieci, które żyją w tej rzeczywistości, muszą stawić czoła skrajnym warunkom, gdzie przemoc, zaniedbanie i absurdalne sytuacje są na porządku dziennym. W tej dziwacznej wizji rzeczywistości, opieka rodzicielska jest praktycznie nieistniejąca, a dorośli wykazują całkowitą obojętność wobec losu swoich pociech. Ojciec głównego narratora zmarł w tragicznych i jednocześnie absurdalnych okolicznościach: „Ojca nie znałem, bo umarł na raka wątroby, kiedy zginął w tragicznym wypadku samochodowym, po samospaleniu się na imieninach u wujka Eugeniusza.” Matka zaś, zamiast okazywać troskę, wykazuje całkowitą obojętność: „Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka odcinała stopę i mówiła z uśmiechem, 'masz, kurna, drugą, nie?'”.
Przemoc i brutalność są nieodłącznymi elementami codzienności dzieci. Zabawy na budowach, jedzenie trujących grzybów czy bieganie za samochodami to dla nich norma. Przemoc fizyczna jest akceptowana i stosowana zarówno przez rodziców, jak i sąsiadów. Kiedy dzieci zostają przyłapane na kradzieży, sąsiedzi sami wymierzają surowe kary, a rodzice nie mają nic przeciwko temu: „Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał karę. Dół z wapnem, nóż, myśliwska flinta – różnie.” Społeczeństwo akceptuje takie warunki jako normalne, co pokazuje głęboko zakorzenioną brutalność i obojętność wobec losu najmłodszych.
Dzieci
A reszta Twojej wypowiedzi wygląda jak strumień myśli o 4 nad ranem po wódce. Serio. Chciałbym się odnieść do tego co