Bardzo trudno jest nazwać judaizm rabiniczny starszym bratem chrześcijaństwa, skoro jego rozumienie monoteizmu uformowało się w opozycji do chrześcijaństwa i co więcej w opozycji do wcześniejszego judaizmu biblijnego. Nie da się tego wytłumaczyć inaczej, niż zgubnym skutkiem presji politycznej. To ona jest źródłem mitu, który od wewnątrz paraliżuje chrześcijańską teologię i przyczynia się jak żaden inny do relatywizowania prawdy o Jezusie, Synu Człowieczym, Synu Bożym z rodu Dawida,

Błogosławiony człowiek, który znalazł mądrość (…) Jej drogi są drogami rozkoszy, a wszystkie jej ścieżki wiodą do pokoju. Jest drzewem życia dla tych, którzy się jej uchwycili, a ci, którzy się jej trzymają, są uważani za szczęśliwych.

I przypadła w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia świątyni, a była zima. I przechadzał się Jezus w krużganku Salomona. Obstąpili Go tedy Żydzi i rzekli Mu: Dokądże nas trzymać będziesz w niepewności? Jeśli ty jesteś Chrystusem, powiedz nam jawnie. Odpowiedział im Jezus: Mówię wam, a nie wierzycie. Czyny, które ja wykonywam w imię Ojca mego, świadczą o mnie, ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z owiec moich. Owce moje słuchają głosu mego, a

Wszystkie zwierzęta polne, przyjdźcie, by się napaść, i wy, wszystkie zwierzęta leśne! Stróże jego wszyscy są ślepi, niczego nie widzą. Oni wszyscy to nieme psy, niezdolne do szczekania; marzą, wylegują się, lubią drzemać. Lecz te psy są żarłoczne, nienasycone. Są to pasterze niezdolni do zrozumienia. Wszyscy oni zawrócili na własne drogi, każdy bez wyjątku szuka swego zysku. «Chodźcie! Ja wezmę wina; upijmy się sycerą! Jutro będzie podobne do dziś, ponad wszelką miarę».