Ambasador powiedział, że 4 bataliony wojsk NATO, które w wyniku szczytu NATO trafią do Polski i krajów bałtyckich to zagrożenie geopolityczne (ergo - nijak nie militarne, a tym samym jak można logicznie wnioskować sprzeciw wobec ich

Otóż stworzenie takiego ładu gospodarczego było możliwe nie na mocy triumfu abstrakcyjnej idei politycznej czy ekonomicznej, lecz dzięki istnieniu konsensu przekonań moralnych w danej, konkretnej społeczności. Nowy ład posiadał silne zakorzenienie w milcząco akceptowanym systemie wartości grupy o stosunkowo jednolitym etosie kulturowym. Nie internacjonalizm, nie wzniosłe ideały, nie różnorodność, nie „procesy dziejowe” – fundamentem społeczeństwa dobrobytu było państwo narodowe, jego raczej homogeniczna kultura oraz wezwanie do solidarności

Po tym, jak Grzegorz Sroczyński skrytykował na antenie radia TOK FM dwa teksty zamieszczone w „Newsweeku”, do stacji zadzwonił Tomasz Lis, redaktor naczelny tygodnika, by dać odpór adwersarzowi. To, co powiedział Lis, a wcześniej Sroczyński, wiele mówi o stanie polskiego dziennikarstwa.Pomijam fakt, że telefon Lisa siłą rzeczy wywołał skojarzenia z telefonami pewnego Tadeusza z Torunia, który również często dzwoni do radia, by dyscyplinować co

For a few decades, economists used to imagine how the world works, write down a theory describing their idea, and call it a day. If some statisticians came along and found some support for the theory, well, great! But usually they didn’t, and that was fine too. As one old joke put it, if an idea worked in practice, economists would ask whether it

Współczesny świat wkroczył w epokę cynizmu - obwieszcza Peter Sloterdijk w "Krytyce cynicznego rozumu", której fragment dziś publikujemy. Wydana po raz pierwszy w 1983 roku (wkrótce ukaże się w Polsce nakładem Wydawnictwa Dolnośląskiego), 200 lat po filozoficznym manifeście oświecenia, Kantowskiej "Krytyce czystego rozumu", książka Sloterdijka w ironiczny sposób podsumowuje zarówno samo oświecenie, jak i

25 sierpnia 2016. W pierwszej części programu porozmawiamy o relacjach polsko-ukraińskich oraz o wojnie w Donbasie. W drugiej części klasa średnia przeciw PiS i PiS przeciw klasie średniej. Tylko czy my w ogóle mamy klasę średnią? Zaprasza Witold Jurasz.

Co wspólnego mają ze sobą sympatycy szkoły austriackiej, wolnorynkowi apologeci i polskie wyrocznie ekonomiczne? Wszyscy z nich lubują się w opowiadaniu ekonomicznych anegdot mających na celu przekonanie do ich poglądów nieznającej się na ekonomii części opinii publicznej. Ekonomia tłumaczona jest przez nich na przykładzie stania po lodówkę w kolejce, filozoficznych pytań o to co było pierwsze (popyt na iPhone’a czy jego podaż), opowieści o łobuziakach

Mamy zbyt dużo demokracji w tym sensie, że przywiązywaliśmy zbyt dużą wagę do procedur demokratycznych, a zbyt małą do jej „wewnętrznej treści”, czyli do tradycji liberalnej, tradycji chroniącej wolność jednostki przed prostą wolą większości. To argument, który przedstawiłem kilka lat temu w książce „The Future of Freedom: Illiberal Democracy at Home and Abroad”. Wówczas moje tezy uznano za kontrowersyjne, ale sądzę, że

Trudno na serio mówić o warunkach możliwości mrzonek. Urzeczywistnienie tej idei jest obecnie zupełnie nieprawdopodobne. Po pierwsze - państwa Europy musiałyby być gotowe odstąpić kompetencje narodowe instytucjom wspólnotowym. To w ogóle byłoby możłiwe tylko wtedy, gdyby marzenie o czymś na kształt Stanów Zjednoczonych Europy ożywiało dzisiejszych przywódców tak, jak niegdyś ożywiało Winstona Churchilla, kiedy wygłaszał swój słynny wykład w Zurichu. Po

My, reaganowcy, przejmowaliśmy władzę na przełomie lat 70. i 80. Był to moment, w którym przestała działać stosowana od lat 30. keynesowska polityka pobudzania popytu. Ekonomiści i politycy działali dotąd według bardzo prostego schematu: gdy gospodarka zwalniała i pojawiały się problemy

Lato 2016 r. Rządząca prawica „robi socjal”, postkomuniści krzyczą o pisowskim populizmie, Razem robi memy (i wspiera pielęgniarki – to dobrze). Ludzie wydają pieniądze z 500+ na lepsze życie i nie chcą harować za grosze. Można by pytać: gdzie jest lewica, gdzie prawica, kto jest dziś kim? A ja tak sobie myślę: co by na to wszystko powiedzieli towarzyszki

Kłamstwo, błąd, ideologia. I perwersyjne przyzwolenie na nie wszystkie - recenzja Krytyki cynicznego rozumu Petera Sloterdijka.

Otwierając dziś opasły tom wydanej w oryginale całe ćwierć wieku temu Krytyki cynicznego rozumu[1] nie sposób powstrzymać się od wrażenia, że autor mówi bezpośrednio do nas, jak gdyby bez dystansu czasowego, a przedstawiony opis zjawisk jak ulał pasuje do naszej rzeczywistości. Sloterdijk jest bowiem sową wylatującą o zmierzchu, a u nas zmierzcha jakby