Obecnie obserwujemy zjawisko przyciągania uwagi ludzi polityki „kulturą”. Bynajmniej nie dlatego, że politycy to zawsze „ludzie kultury”, ale z tego powodu, że „kultura” jest postrzegana jako instrument polityki, a czasami jest na tyle społecznie pożądana, iż w interesie państwa leży jej promocja. Nie tylko słyszymy z wysokich politycznych kręgów, że „stosunki kulturalne” między krajami są niezwykle ważne, ale też zakłada się biura, mianuje urzędników

Pewnie o media i przeświadczenie, że narracje Cejrowskich, Tyrmandów, Kolonków i Duginów tego świata to przyszłość świata mediów; bo nawet jeśli Zachód jeszcze nie dogorywa, to „media opiniotwórcze głównego nurtu” przegrywają wyraźnie. A z klikalności i

Odsetek osób o niskich dochodach nadal znacząco różni się w poszczególnych państwach członkowskich. W 2014 roku najwięcej pracowników o niskich dochodach było na Łotwie, gdzie ponad jedna czwarta (25,5 proc.) zarabiała mniej niż wynosił próg niskiej płacy w tym kraju (czyli dwie trzecie mediany godzinowych zarobków brutto). Kolejne były Rumunia, gdzie 24,4 proc. pracowników miało stawkę godzinową poniżej progu niskiej płacy i Litwa

Dla zrównoważenia niskiego przyrostu naturalnego Unia Europejska, licząca obecnie ponad 500 mln mieszkańców, do 2050 roku może potrzebować ok. 70 milionów imigrantów. Ale potrzebne będą tylko osoby wykwalifikowane, bo wyłącznie takich brakuje – żaden kraj na świecie nie uskarża się na niedobór ludzi niewykształconych. Natomiast możliwości zatrudnienia imigrantów o niskim poziomie wykształcenia będą w przyszłości coraz mniejsze. Działania edukacyjne nawet przez

Wieloletnie straszenie „faszyzmem” przez Gazetę Wyborczą, lewicowych polityków i zapłakanych aktywistów „antyrasistowskich” zostało obśmiane już ze wszystkich stron. Oczywistym było, że wyzywanie od faszystów dowolnego oponenta: od Kościoła zaczynając, przez centro-prawicę i nacjonalistów, na skrajnych liberałach kończąc, musiało zniechęcić jedynie do tych, którzy tak hojnie obdarowują tą etykietą. Cały ten niezbyt wyrafinowany zabieg

Przez ostatnich piętnaście lat każdego roku powtarzało się to samo: indywidualna konsumpcja – w mieszkaniu, prywatnym samochodzie itd. – nigdy nie przekracza jednej czwartej udziału w ogólnym zużyciu energii; większość jest pochodzenia komercyjnego, przemysłowego, korporacyjnego, rolniczego i rządowego (zapomniał o potrzebach armii).

Jeśli jest we mnie jakieś rezyduum myślenia konserwatywnego, to objawia się ono tym, że zgadzam się z Hobbesem co do podstawowego celu działania politycznego. Celem tym jest uniknięcie wojny domowej. Każdy inny cel jest wobec niego wtórny, bo wojna domowa jest złem największym.

„Obserwowałem nieraz Polaków – mówi cudzoziemiec, jeden z bohaterów powieści Choynowskiego o inteligencji polskiej – otóż jesteście dość zabawni. Macie wersalskie wychowanie francuskie, małpowane z magnackich dworów, a żadnej możności podtrzymania tych pretensji. Jeżeli wezmę do ręki bilet Anglika z czterowierszem tytułów i inicjałów – mówi mi to naprawdę o jego stanowisku społecznym, jeśli zaś czytam za granicą w katalogowym spisie „Monsieur de Zapominalski” – wiem, że to

Prawica anglosaska (jak sami Anglosasi) jest płytka, skoncentrowana na materialności, praktyczności, a więc na rynku. Podkreśla kwestie swobody handlu itd. Praktycznie nie ma nic specjalnego do powiedzenia w kwestii duchowości, wiary, porządku "wyższego" itp. Nie interesuje jej harmonia społeczna, tylko

W czasach, gdy dorastałem i brałem lekcje z polskiej historii i literatury, jednym z częściej powracających konfliktów był – wydawało się, że odwieczny – spór starych z młodymi. Warszawskie salony krytycznoliterackie i młody Mickiewicz, czyli spór klasyków z romantykami, Aleksander Świętochowski, czyli „My i wy”. Do tego „Lalka” Prusa, czyli przewartościowanie i starość mitu romantycznego – od zawsze przegrany Rzecki, choć i przegrany Wokulski, z gorzkimi

Polityka zagraniczna ministra Witolda Waszczykowskiego domaga się obszernego tekstu krytycznego. Tekstu, którego autor unikałby kapitulanckich pokrzykiwań opozycji o „skłóceniu Polski z partnerami europejskimi”, ale nie unikał niepokojących pytań – chociażby o to, czy interesy (medialne, polityczne, energetyczne, biznesowe) zbyt wielu sił nie zostały jednocześnie naruszone w stopniu stwarzającym dla Polski bezpośrednie zagrożenie.

Moralność nie jest dla mnie jedynym wyznacznikiem postępowania w polityce zagranicznej, która oczywiście jest grą interesów. „Makiaweliści

Ryzyko ponownego przejęcia władzy w Polsce przez neoliberałów spod znaku PO, Nowoczesnej czy „Gazety Wyborczej” powinno polskim środowiskom propaństwowym i prospołecznym spędzać sen z powiek w stopniu nie mniejszym niż ryzyko zwiększenia wpływów politycznych przez nacjonalistów z ONR czy Młodzieży Wszechpolskiej. Rządowi PiS można zarzucić sporo. Warto jednak pamiętać, że partia ta ma solidną, demokratyczną legitymację 30-40% społeczeństwa i że PiS-owski konserwatywny antyneoliberalizm jest bardziej propaństwowy od antyspołecznego neoliberalizmu

Marszałek Kuchciński popełnił jeden strategiczny błąd dla swojego środowiska: nie wyłączył w Sejmie WiFi. W ten sposób na święta pozostawił okupujących z hulającym internetem. Opozycja, która dotąd robiła wszystko, by marnować potencjał sieci teraz została zmuszona do odkrycia jego możliwości. W zamkniętym Sejmie innych kanałów komunikacji po prostu nie ma. Zarówno Platforma, jak i Nowoczesna były oczywiście wcześniej obecne w internecie. Ale dotąd

Targowica była tak dobrze protestem przeciw demokratyzacji społeczeństwa – w imię przywileju, jak przeciw wzmocnieniu państwa – w imię swobód obywatelskich. To był właściwy, wynikający z całego dziejowego rozwoju i z wytworzonego przezeń typu stosunków antagonizm: z jednej strony konserwatyzm, wyrażający

Zalet płynących z ustroju federalnego jest wiele. Po pierwsze – i chyba najważniejsze – broniona jest wolność obywateli. To wspólnoty lokalne, a nie (abstrakcyjna dla wielu Polaków) władza centralna posiada najważniejsze dla mieszkańców kompetencje. Co więcej, jednostki samorządu terytorialnego niższego rzędu posiadają w ustroju federalnym dużo silniejszą pozycję niż gminy we współczesnej Polsce. Zasadę federalizmu skrócić można najprościej w ten sposób: im władza dalej od obywatela, tym mniejsze jej