Francis Fukuyama is a political scientist, a public intellectual, and progenitor of the famed "End of History" thesis. But his recent work is his most important yet. Over two volumes, he's been studying how societies become safe, pluralistic liberal democracies — and then how those advanced democracies descend, and decay, into chaos.

Sound familiar?

Kampania okresu amerykańskich prawyborów prezydenckich 2015-2016 roku znacząco różni się od poprzednich kampanii przełomu XX i XXI wieku. Różnica polega nie tylko na jej niezwykle długim okresie, ale także na odmiennym traktowaniu problematyki religijnej przez kandydatów obu najważniejszych partii.

Używana retoryka ulegała daleko idącym uproszczeniom kognitywnym, funkcjonowała w niemal niezmienny sposób przez ponad 35 lat. Uproszczone hasła, sprowadzane najczęściej

Is liberalism an idea fit only for the contemporary West, proper to this particular historical, social and geographical context? Or is liberalism right for everyone, for all peoples and ages and cultures? That is to say, should liberal values be seen as relative or absolute?

In fact, the answer is neither. It is possible to steer

Kapitalizm ściąga olbrzymie masy proletariatu do obcych krajów, przy czym wędrówki proletariackie posiadają dwojaki charakter: rolny i przemysłowy. Wędrówki charakteru rolnego powstają na obszarze, którego ludność zajmuje się jeszcze przeważnie produkcją na własne potrzeby. Co posiadłość chłopska przynosi rodzinie, to konsumuje ona sama i tylko przy pomyślnym żniwie przewyżka idzie na targ. Przyczyną wędrówki jest wzrost ludności. Skoro tylko liczba jej staje

- Bo historia Polski to jest historia klasy ziemiańskiej. Jeśli w Muzeum Powstania Warszawskiego reforma rolna po 1944 r. jest przedstawiana jako forma bolszewickiego ucisku, to trudno o lepszy przykład, że nadal jest ona pisana z pozycji dworów i klasy inteligencko-ziemiańskiej. Dopóki nie powstanie, a moim zdaniem o to będzie się toczyć

Niedawno jedna z mieszkanek Lizbony opowiadała o zdarzeniu, kiedy w nowo otwartej knajpce w lizbońskiej dzielnicy Alfama menu i wszystkie napisy były tylko po angielsku, a kiedy chciała zamówić jedzenie po portugalsku, to okazało się, że kelner nie zna tego języka i może rozmawiać tylko po angielsku.

Coraz częściej słychać więc opinię, że czarodziejska i spokojna Lizbona powoli zatraca swoją

- Media. Od dłuższego czasu zmienia się klimat i debata polityczna się polaryzuje. Z jednej strony pojawiają się tony ewidentnie faszyzujące, z drugiej jest renesans troski obywatelskiej. Ale w mediach, nawet tygodnikach opinii, rzadko widzę próbę odpowiedzialnej analizy tego, co się dzieje. Raczej – okrzyki bitewne. Wiele rzeczy, które się działy

The term “anthropotechnics” points to the fact that the process of the humans’ domestication by humans, which began very early on, retains an open future. Firstly, it describes the largely unconscious secession of humans from pure animality — whereby they became not only members of the “symbolic species,” a “ritual animal” (as Wittgenstein remarked on

Polska nie powinna walczyć z inwestorami zagranicznymi. Polska powinna zachować przyjazność wobec bezpośrednich inwestycji zagranicznych, a nawet ją zwiększyć. Paradoks polega na tym, że zwiększać przyjazność możemy dbając głównie o siebie, wzmacniając państwo. Jeżeli polskie prawo stałoby się jasne, precyzyjne i stabilne, polska infrastruktura byłaby gęstsza

W Europie, nawet w krajach katolickich, takich jak Francja czy Włochy, wojujący prawicowi ekstremiści wolą się odwoływać do nazizmu, socjaldarwinizmu, integralnego tradycjonalizmu Evoli – do wszystkiego poza chrześcijaństwem.

Dlaczego ugrupowania „narodowowyzwoleńcze” – a więc w swej istocie nacjonalistyczne – przyjmowały lewicową ideologię?

Wyższe wykształcenie przestało być jednak czymś ekskluzywnym. To, co wyróżnia dziś inteligencję, to tendencja do zamykania się we własnym środowisku, które staje się źródłem przywileju, co stoi w sprzeczności z głoszonymi przez tę warstwę deklaracjami. To zamknięcie sprawia, że inteligencja łatwo poprzestaje na samopotwierdzających się opowieściach o rzeczywistości

We Francji panował kiedyś obyczaj – i jest tak chyba we wszystkich krajach – żeby o niedawno zmarłym nie mówić źle. Pamiętam, że zapora ta pękła w 2005 roku, kiedy zmarł Guillaume Dustan. Nienawiść, jaka dotknęła go ze strony wojujących członków „Act Up” [stowarzyszenie nagłaśniające problematykę AIDS; red.], nie ustała wraz z jego śmiercią, a niektórzy nie wahali się

Umiar i proporcje. Tego wydaje się brakować planowanemu na jutro „czarnemu protestowi”. Nikt nie ma wątpliwości, że demonstrujący mają do tego całkowite prawo, pytanie tylko czy w sytuacji, w której nic nie wskazuje na to, aby kontrowersyjny