Elity te przedstawiały globalizację jako proces niemalże przyrodniczy, z którym nie da się walczyć, i którego negatywne konsekwencje – dezindustrializację, prekaryzację, upadek welfare state – można jedynie z mniejszą lub większą ochotą akceptować. Jednocześnie prezentowano postęp obyczajowy (oczywiście w granicach rozsądku) jako pozytywną stronę tego procesu, który miał niszczyć zastane, konserwatywne formy społeczne. W ten sposób idea postępu społecznego stała się zakładniczką globalistycznych praktyk politycznych. To w praktyce prowadziło

Po roku rządów PiS-u „dobrą zmianę” można już częściowo ocenić. Niewątpliwie rację mają ci, którzy twierdzą, że partia Jarosława Kaczyńskiego podejmuje autentyczne wysiłki, by swoje obietnice wyborcze spełniać, co w naszej polityce jest pewnym novum. Niewątpliwie Polska powiatowa, wcześniej często zaniedbywana lub modernizowana na modłę potiomkinowską, może czuć się dowartościowana. Równocześnie prowadzona jest też bardziej asertywna polityka zagraniczna. Oczywiście sukcesy często bywają

Z bezwarunkowym dochodem gwarantowanym eksperymentuje się w Finlandii czy USA. Indie chcą wprowadzić go na skalę ogólnokrajową. To idea, którą powinni wspierać nawet wolnorynkowcy.

Słuchanie polskich komentarzy po zwycięstwie Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich w USA to doświadczenie żenujące. Dla jednych kandydat Republikanów to wcielenie populistycznego zła oraz człowiek, który podpali nasz uporządkowany liberalno-demokratyczny świat. Dla innych – rycerz na białym koniu, który rozprawi się z polityczną poprawnością, lewakami i gender, a także obroni przed najazdem barbarzyńców-uchodźców. Zarówno jedni, jak i drudzy nie mają racji.

Dotychczas Partia Republikańska była aglomeratem różnych filozofii politycznych, mniej lub bardziej mieszczących się na prawicy sceny politycznej. W jej szeregach i kierownictwie prominentne miejsca zajmowali libertarianie, neokonserwatyści, tzw. fiskalni konserwatyści oraz tzw. religijna prawica. Wsparta przez rozmaite think-tanki

Narracja rosyjska w odniesieniu do Białorusi uległa zmianie w 2014 roku, kiedy w kontekście konfliktu na Ukrainie i eskalacji napięcia między Moskwą i Zachodem doszło w rosyjskich środowiskach eksperckich oraz elitach władzy do istotnej redefinicji postrzegania białoruskiego sojusznika. Dystansujący się od agresywnej polityki Moskwy wobec Kijowa Alaksandr Łukaszenka ostatecznie przestał być rozpatrywany jako jedyny i wystarczający gwarant

Krytycy Obamy szybko zarzucili mu, że prezydent zerwał w polityce z tradycją Kissingera, Brzezińskiego i Reagana, zraził tradycyjnych sojuszników:, Izrael, Wielką Brytanią czy Europę Środkową, za to w sprawie najważniejszej, rosnących mocarstwowych ambicji Chin, nie zrobił niczego.

Jednak zabicie Bin Ladena, otwarcie na Kubę czy wzmocnienie wschodniej

„Jestem polskim socjologiem, więc mam obowiązki polskie”. Powinniśmy jakoś spłacić dług wobec wspólnoty, która pomogła nam zdobyć wykształcenie. Moje koleżanki i koledzy zajmowali się jednak najczęściej wszystkim, ale nie polskimi problemami i polską specyfiką. Jeśli dobrze pamiętam, ktoś podjął się tematyki tatuaży wśród hinduskich emigrantów w Irlandii. Dramat. O tym czy inteligent ma obowiązek siąść z ekspertami, którzy jego intelektualne wizje chcą przekuć w polityczny, ekonomiczny

SPOTKANIE Z KSIĄŻKĄ – Behemot. Narodowy socjalizm: ustrój i funkcjonowanie, 1933–1944

Dyskusja o książce Franza Neumanna z udziałem prof. Eugeniusza Cezarego Króla i prof. Marcina Kuli.

Symbolizujecie dwa pokolenia w polskiej polityce, dla których mam ogromny szacunek. Dla budowniczych III RP, bo chociaż nie podobają mi się niektóre zawierane przez was kompromisy, to uważam, że pozwoliły nam uniknąć katastrofy takiej jak na Ukrainie. Mam też jednak wielki szacunek dla dwudziestoparolatków, którzy zaczęli te wasze kompromisy kontestować...

Można, więc stwierdzić, że największym problemem jest to, że ludzie nie chcą doskonalić siebie i swojego sposobu myślenia i zamiast tego sprowadzamy uniwersytety do roli szkół zawodowych?

Tak, jest to próba mamienia jakimś sukcesem w postaci zdobycia pozycji, która byłaby zgodna z wszelkimi oczekiwaniami społeczeństwa o rozbudzonych aspiracjach. Tę pozycję możemy kojarzyć z prestiżem, jak i dobrą pracą. Ostatecznie często pojawia się taka puenta,

Kiedy po 1989 odzyskaliśmy niepodległość, straciliśmy – niemal w tym samym momencie – zainteresowanie politycznym i intelektualnym dorobkiem Drugiej Rzeczpospolitej. Żywy i atrakcyjny w czasach rozkwitu literatury bezdebitowej – nie znalazł sobie miejsca w świecie medialnym i wydawniczym wolnej Polski. Jeżeli wracamy do tamtych czasów, to w sposób symboliczny i cokolwiek groteskowy. Zdradzający albo brak wiedzy, albo – co gorsza – całkowicie niepoważny stosunek do faktów oraz do ówczesnych

Ani Konstytucja, ani ustawy, ani Regulamin Sejmu nie przewidują sytuacji, w której państwo polskie będzie przez kontrolowane przez siebie ośrodki informacji promowało produkty i usługi jakiegokolwiek przedsiębiorcy. Tymczasem na wszystkich stronach Sejmu umieszczono znak towarowy spółki Twitter Inc. Okazało się, że w związku z żałobą ten znak jest dziś nawet wyraźniej promowany, ponieważ jako jedyny element strony nie zmienił swojej intensywnie niebieskiej barwy.

Podczas krakowskiej dyskusji na temat transformacji ustrojowej, inicjującej odnowę Nowych Peryferii, nie mogło się obyć bez wspomnienia o teoriach spiskowych narosłych wokół tego przejściowego okresu. Zazwyczaj spotyka się dwie postawy intelektualne wobec powiązań wskazywanych przez owe teorie: albo uznaje się wagę tych związków i przyjmuje spiskową teorię ich powstania, albo odrzuca się zarówno spiskową teorię, jak i istnienie oraz znaczenie opisywanych przez nią więzi. Rzadka

W kulturze intelektualnej istnieje zjawisko złożonej dwubiegunowości, które jest zakorzenione w polityczności, ale nie daje się do niej w całości sprowadzić. Nie jest to w żadnym razie fenomen wyłącznie polski, a prześledzenie jego historii wymagałoby głębokiego studiowania kilku dyscyplin naukowych i sposobu ich oddziaływania na społeczeństwo. Biografie indywidualne i zbiorowe oraz dzieje wspólnot kulturowych dostarczają wielu powodów, aby sądzić, że mity tożsamościowe oraz zależne