Nie potrafimy docenić jako społeczeństwo czegoś, co jest unikatowe i wartościowe, pozwalamy to wyburzyć, a potem zaczyna się płacz i zgrzytanie zębami, bo wielka strata. I z Solpolem będzie dokładnie to samo.

To samo co z Supersamem, dworcem w Katowicach, wieloma modernistycznymi pawilonami, najbardziej znany przykład to Pawilon Chemii w Warszawie. To się cyklicznie powtarza. Jakieś 10-15 lat temu atmosfera wokół budynków późnego modernizmu była taka sama, jak dziś wokół postmodernistycznego Solpolu. To jest trudna architektura, która wymaga trochę wysiłku intelektualnego, żeby ją zrozumieć i docenić, do tego starzeje się i jest brudna. Np. dworzec w Katowicach był po prostu brudny i to był jeden z często podnoszonych argumentów za jego wyburzeniem!

Trudno powiedzieć, czy Solpol jest ładny czy brzydki, bo to bardzo subiektywne kategorie. Modernizm też wydawał się brzydki, aż pojawiła się moda na modernizm i nagle stał się w oczach wielu ludzi ładny. Podobnie było z brutalizmem.

Solpol to architektura jedyna w swoim rodzaju i to jest moim zdaniem największa jego wartość. Po prostu nie ma niczego podobnego. Nie możemy powiedzieć, że to jest polski Hans Hollein, polski Michael Graves, czy polski Aldo Rossi, bo każdy z nich miał zupełnie inny język formalny. Wojciech Jarząbek, autor projektu Solpolu, wymyślił swoją formę i stworzył własny wyjątkowy język. Nie zbudował zbyt wielu obiektów, a wśród tych, które zbudował, Solpol jest niewątpliwie najlepszy.

Kolejna wartość Solpolu tkwi w tym, że sam twórca mówił, że chciał w tej bryle w jakiś sposób oddać nastrój epoki. A nastrój epoki to była wielka zmiana, koniec PRL-u, początek kapitalizmu, nowe stosunki społeczne, nowa moda, nowa estetyka. I ten budynek jest dokumentem tej epoki, odzwierciedleniem atmosfery przełomu, początku lat 90. Generalnie architektura jest dość kapitałochłonnym przedsięwzięciem, a wtedy tego kapitału było mało, więc ta nowa estetyka bardzo często przybierała formy bazarów, jakichś mniejszych form, budek handlowych, kiosków, a tutaj mamy nagle spory budynek. Nie ma aż tak wiele dużych realizacji z tamtego okresu i nie ma chyba żadnego innego budynku, który byłby równie mocno osadzony w estetyce lat 90.