Przychodzi taki moment, kiedy czuję się zobligowana ponazywać różne emocje i stany we mnie. Trochę żeby stanąć na nogi, ruszyć z miejsca, nie mieć poczucia ciągłej straty i bycia na przegranej pozycji. To taki czas kiedy konfrontujesz się z samym sobą.

Siedzieliśmy odwróceni do siebie plecami, na moich czułam odciskający się jego wystający spomiędzy łopatek kręgosłup. Gapiliśmy się tępo w zachodzący wszechświat, naszych możliwości, naszej wyjątkowości, naszych pięknych i bolesnych przeżyć.....

“Nie mam już cierpliwości do pewnych rzeczy, nie dlatego, że stałam się arogancka, ale po prostu dlatego, że osiągnęłam taki punkt w moim życiu, gdzie nie chcę tracić więcej czasu na to, co mnie boli lub mnie nie zadowala. Nie mam cierpliwości do cynizmu, nadmiernego krytycyzmu i wymagań...

Aniela zakłada kurtkę, wychodzi z domu, ostentacyjnie i z hukiem zamyka za sobą drzwi. Bezsilność doprowadza ją do najwyższych stężeń wściekłości. Zawsze lubiła działać, przeciwstawiać się trudnościom, wręcz wystawiać siebie na pierwszy ogień....

Pamięta radość, samodzielność, dumę z samowystarczalności i brak czegoś niedosiężonego, czegoś nie do posiadania. Brak, który odbierał beztroskę i naiwność. Brak pozwolenia na to by być szczęśliwą.

"Wyruszam w dorosłość, drżąc z przerażenia i ogłaszając wielki popęd do odkryć i wrażeń. Wydaje mi się, że podmuch wiatru jest w stanie mnie złamać w pół, niepowodzenie rozpłaszczyć na chodniku w ciemnej alejce. Nie mam odwagi na porażki, nie mam odpowiednich argumentów by przestać żyć."

"To prawda. My, jako pokolenie, nie lubimy podejmować decyzji ani brać odpowiedzialności. Chętnie przesuwamy granice. Wydaje nam się, że życie nas niesie, i dajemy mu się bezwolnie prowadzić, bo jest łatwiejsze niż w czasach naszych rodziców.....

"Obojętnie" odpowiada kiedy pyta ją czego chciała by się napić. "Może być mleko?" szeroko otwiera lodówkę, mimo że twarz oświetla tylko nikłe światło wydobywające się z wnętrza urządzenia widzi, że się uśmiecha. Wyjmuje butelkę wody mineralnej i ponownie zapada ciemność w całym mieszkaniu....

Stałam na pustym przystanku, mimo maja pogoda była podle listopadowa. Lekki deszcz osiadał jak mojej skórze i ubraniach, paliłam papierosa uświadamiając sobie, że niedługo przestanę należeć do tego miejsca i czasu.

Do miejsca i samoświadomości dochodziła etapami, zawsze chciała trochę więcej od życia, niż normalne lokatorki szarych miejskich osiedli. Życia dawało jej okazje, kiedy skończyła 16 lat piękniała z dnia na dzień. Jej urok rozjaśniał poniedziałkowe poranki, a śmiech nadawał wyjątkowości...

Studiował w Amsterdamie, tam też poznał Evelin, drobną niebieskooką Niemkę, była dziennikarką, wtedy jeszcze piszącą do uniwersyteckiej gazety. Ich losy potoczyły się programowo, wspólne mieszkanie, małżeństwo, dziecko.

Ważne słowa, które pokazują jak umyka nam sens istnienia.. Warto przeczytać i zastanowić się czy aby na pewno tak powinno wyglądać moje życie...

Był nienachlanie przystojny, jego urok osobisty był niedostrzegalny dla laika, ubrany w zwykłe ubrania, pewnie z sieciówki, połączenie szarości, czerni, wyjątkowości i ekstrawagancji dodawały mu tylko okrągłe oprawki.

Przyciągała facetów, którzy powszechnie byli uznawani za dziwnych, sama nie szukała związku. Cieszyła ją własna obecność, samotne spacery, rozmowy prowadzone w głowie z samą sobą. Często uważała się za lepszą od innych, dlatego small-talk raczej ją irytowały.

Obudziła się w środku nocy, otoczona jego ramieniem, równie naga jak on. Łóżko pachniało powoli stygnącym pożądaniem. Czuła, że klei się od zastygniętego na ciele potu i innych substancji. Wpatrywała się w sufit, nieruchoma, przetwarzała w myślach to czego się dopuściła.

"Muszę Ci to wyjaśnić, chcę żebyś mnie dobrze zrozumiał, sama nie jestem tego pewna, ale wydaje mi się, że jeśli wypowiem to wszystko na głos w twojej obecności to zdołam to nazwać i uporządkować. Ale powstrzymaj się od oceniana mnie, proszę."

-Pozostało mi tylko czekać. -Nie masz prawa czekać, nie oddawaj mu niczego, idiotko- czas jest zbyt cenny. -Mam odebrać sobie nawet nadzieje?! -...

Molly: Wszyscy chcemy być częścią jakiejś historii, najlepiej miłosnej i zakończonej happy endem. Rozstania, powroty, romanse ważne aby się działo, a jak faktycznie nadchodzą burze z piorunami i silne podmuchy wiatru to marzy nam się święty spokój i powrót do nudnego życia.

Czeka już pięć sygnałów, powinna się rozłączyć? -Hej, jestem, przepraszam brałem prysznic- słyszy męski głos w słuchawce, dobrze jej znajomy, ale nadal mile ekscytujący- Mogę się wytrzeć i oddzwonić?

Kolejny orgazm w tym tygodniu, z tym samym mężczyzną, samozniszczenie, produkcja niebezpiecznych związków chemicznych, nadzieja na zobowiązanie do wierności i potulności.