Jest to odcinek okolicznościowy, z racji obchodów okrąglej daty 1050 lat od rozpoczęcia się legendarnej Bitwy pod Cedynią. A w nim poznacie wiele ciekawostek na temat tamtych czasów, a przede wszystkim poznacie dokładny przebieg samej bitwy, oraz jej przyczyny i skutki.

Wojciech Merunka i Jan van Steenbergen to językoznawcy oraz członkowie Komisji Międzysłowiańskiej, twórcy języka międzysłowiańskiego – sztucznego języka pomocniczego, „wyśrodkowanego” między słowiańskie języki tak, by był (w większości) zrozumiały dla wszystkich i łatwy w nauce.

Igor Górewicz ze szczecińskiego wydawnictwa Triglav o niedawno minionym święcie Nocy Kupały. Aż dziwne, że ten filmik nie trafił tu od razu, bardzo fajnie i merytorycznie wyjaśnione. W powiązanych część 2.

Dziś to postać niemal zapomniana, chociaż był inspiracją dla polskich romantyków, a ślady jego myśli są wyraźne również u naszych wieszczów narodowych. Zbierał ludowe pieśni, notował dawne zwyczaje, ale przede wszystkim wskrzesił dla polskiej kultury przedchrześcijańską religię naszych praprzodków.

Retoryka Kremla na temat „cywilizacji słowiańskiej” i „bratnich narodów” przypomina nazistowską narrację o „krwi i ziemi”. Dziewiętnastowieczne idee kształtują pseudobiologiczny światopogląd w Rosji.

Jest to opowieść o zmierzchy cywilizacji Słowian, i początkach państwa polskiego, w zamierzchłych czasach roku 972 naszej ery. Gdzie wieczór przed pamiętną bitwą pod Cedynią, książę Polan Mieszko I, cierpi z powodu nikomu nieznanej przypadłości.

Tym razem opowiem wam o mitycznym słowiańskim herosie i królu Polan Kraku. Poznacie historie życia jego, jak i jego rodziny, oraz dowiecie się o tym jak powstało jego dziedzictwo i królestwo. Ale przede wszystkim, usłyszycie kilka ciekawych legend z nim związanych, które to warto poznać.

„[...] pokłońmy się, zwyczajem praojców, naszemu czworolicemu Swantewitowi” – tak świętowano 24 VI 1942 roku w oddziale BCh Stanisława Potrzuskiego. Skąd w oddziale partyzanckim w czasie IIwś odwołania do religii słowiańskiej? Stał za tym Józef Niećko – zapomniany krzewiciel rodzimowierstwa.