Całe szczęście dla rosjan, że w trakcie 5-tygodniowej okupacji Czarnobylskiej Strefy Zamkniętej nie zdołali dojechać do babuszek. Albo zdołali i właśnie dlatego się wycofali z tego rejonu...

Jewdokija Semeniwna Beznoszenko, zwana zdrobniale Dunią, była ostatnią mieszkanką wsi Paryszew w Czarnobylskiej Strefie Zamkniętej. Zmarła w wieku 78 lat. Oto jej historia na krótkim filmie.

Miasto Iwanków obok Czarnobylskiej Strefy Zamkniętej. To tędy jechał konwój autobusów z ewakuowanymi mieszkańcami Prypeci. Znajdują się w nim trzy pomniki upamiętniające te wydarzenia, ale jeden z nich wyraźnie został zapomniany.

W wiosce Otaszew już nikt nie mieszka, ale jeszcze do 2020 roku żyła tam samotnie głuchoniema babuszka Olesia. Natomiast po katastrofie i utworzeniu Strefy Zamkniętej w 1986 roku do Otaszewa wróciło kilkadziesiąt osób, które stały się samosiołami.

Dwa ostatnie dni życia, czy raczej agonii tego miasta. Nagrani ludzie, pierwsi likwidatorzy w mieście na transporterach opancerzonych, pierwsze śmigłowce na niebie. Dzieci bawiące się na skażonych już placach zabaw. Uchwycone autobusy, dokonujące aktu odebrania życia temu miastu.

Załączone nagranie pochodzi z 29 września 1990 roku a więc zostało stworzone zaledwie cztery lata po ewakuacji mieszkańców. W tym czasie Prypeć wyglądała jeszcze jak miasto.

Nagranie zostało stworzone latem 1986 roku, czyli zanim podjęto akcję dekontaminacji i w czasie, gdy wszyscy wierzyli jeszcze, że ewakuacja jest tymczasowa. Można więc spokojnie powiedzieć, że na tym filmie widzimy ostatnie chwile Prypeci.

Jak się dostać do Teremci? Zadanie to niełatwe po tym, jak wioska została odcięta od świata w wyniku zniszczenia jedynego mostu drogowego na rzece Prypeć. Żeby dotrzeć do zaledwie kilku Samosiołów potrzebujemy pomocy policji, która specjalnie dla nas uruchamia swoją patrolową motorówkę.

Samosiołów w niedostępnej wschodniej części Czarnobylskiej Strefy Zamkniętej odwiedził Siergiej Najew, dowódca Połączonych Sił Zbrojnych Ukrainy. Dostarczył tym samym pierwszych od dawna zdjęć babuszki Duni, mieszkającej w odciętej od świata wiosce Paryszew.

Byliśmy w Czarnobylu w czasie wojny już 9 razy i za każdym razem tylko po to, żeby rozdać Samosiołom produkty. Pomaga nam w tym czarnobylska policja i nie jest to wycieczka - nie ma wtedy możliwości ani czasu podjechać do Prypeci. Eksploracja to, niestety, wciąż temat na przyszłość. Raczej odległą

Zmumifikowane psy z czarnobylskiej Zony znajdowaliśmy wielokrotnie. Taka jest rzeczywistość w Czarnobylu: z jednej strony odejście człowieka przyniosło korzyści lokalnej faunie, zaś z drugiej strony zostawił za sobą mnóstwo niezabezpieczonych pułapek. Tak, jak widoczny na tych zdjęciach...

To nie będzie kolejna opowieść o tym, jak Prypeć wyglądała kiedyś i jak bardzo zmieniła się po katastrofie. To będzie historia człowieka. Mieszkańca Prypeci, który spędził tam swoje dzieciństwo i 26 kwietnia 1986 roku cieszył się, że zwolniono go z lekcji w szkole...