#rozowepaski #niebieskiepaski #podrywajzwykopem

Co się o------o to ja nawet nie. Mirki z #gliwice i #chorzow uważajcie.

Jechałem wczoraj z Chorzowa do Gliwic DTŚką i widzę że jakiś autostopowicz macha. Myślę, a wezmę go, może to jakiś pozytywny ziomek typu faza. Mój #rozowypasek coś tam panikował, że już późno i żebym jechał dalej, ale już się zatrzymałem.
Wchodzi koleś, pakuje swój plecak i ruszamy. Próbuje z nim gadać, ot zwykła rozmowa w stylu gdzie jedzie, czemu autostopem itp. A on cicho i jedyne co gada to yhym, ta i no. No dobra myślę nie każdy musi być rozmowny-jadę dalej. Naglę patrzę a on zaczyna coś szukać w swoim plecaku. Szuka, grzebie już jakiś czas, a siedzi centralnie z moją panną, więc trochę zacząłem panikować, wiecie czy wyciągnie jakiś nóż czy c--j wie co.
W końcu nie wytrzymałem i pytam go co ma w tym plecaku i czego tam szuka na co on do mnie:

C--j

Pokaż całość

Mieszkam w bloku. Jak włączam pralkę to wybija mi w kuchni ze zlewu smrodem ( ͡° ʖ̯ ͡°) (bulgocze)
Co robić mireczki? Jeszcze uczę się samodzielnego życia i nie mam kogo zapytać.
#remontujzwykopem #remont #mieszkanie #hydraulika

#anonimowemirkowyznania
Nie wiem co mam wybrać..

Zdawałam kilka lat temu maturę. Ale jakoś w międzyczasie przez kilka lat tułałam się, to na 2 kierunki studiów, to do pracy.. zawsze robiłam wszystko z myślą o tym, aby mieć dobrą robotę.

A teraz chciałabym pójść na studia na biologię. Gówniany kierunek, mówią, że nie ma po tym pracy. Znam wielu biologów i pracują np. w "figlolandii".Pokaż całość

#anonimowemirkowyznania
Pytanie do niebieskichpasków - ile razy w życiu zdarzyło się wam być podrywanymi przez płeć piękną? Mówię o sytuacjach jednoznacznych, w stylu zagadanie jako pierwsza czy jawne wykazywanie zainteresowania, zaczepianie? Nie licząc sytuacji w klubach, po dużej ilości alkoholu etc.

Dodajcie jeszcze swój wiek i atrakcyjność - te magiczne wykopowe X/10 :D

Kliknij tutaj, aby odpowiedzieć w tym wątku anonimowoPokaż całość

#anonimowemirkowyznania
Ehh, mircy, co wy wiecie o przegrywie... prawdziwy #przegryw to nie mieć żadnych predyspozycji do jakiejkolwiek pracy zapewniającej godziwe życie.

Mój cel w życiu jest teoretycznie prosty - znaleźć sobie spokojną pracę, w ludzkich godzinach (tj. takich, żeby pracować tak do 15-16, a popołudnie mieć dla siebie i rodziny), w ludzkich warunkach (czyli wszelkie papranie się w smarach czy błocie albo robota na 40-stopniowym upale latem i 10-stopniowym mrozie w zimę odpada) i za ludzkie pieniądze (niekoniecznie to musi być te słynne 15k, ale mogłoby być tyle, żeby po opłaceniu mieszkania i kupieniu podstawowych produktów móc trochę odłożyć i pozwolić sobie od czasu do czasu na jakieś przyjemności). No właśnie - teoretycznie, bo nie mam predyspozycji do żadnego z tego typu zawodów, w których można by zarabiać godziwie.

Od małego lubiłem grzebać w komputerach, zarówno w sprzęcie, jak i w systemie. Do tego zawsze interesowały mnie nowinki technologiczne - tak więc nieco orientuję się nie tylko w komputerach, ale też np. w urządzeniach mobilnych. Postanowiłem więc rozwijać tę pasję i poszedłem do technikum informatycznego. W sumie to nie nauczyłem się tam więcej, niż potrafiłem wcześniej - no może podstaw programowania i nieco bardziej zaawansowanej obsługi Office'a (myślę, że mógłbym tę umiejętność wpisać do CV z czystym sumieniem, w przeciwieństwie do często opisywanych na mirko Karyn, które liczą wartości komórek w Excelu na kalkulatorze). Po skończeniu technikum stwierdziłem, że warto pociągnąć temat i potem zarabiać te słynne 15k, tym bardziej, że pewne podstawy już znam, więc poszedłem na studia informatyczne. Obecnie kończę trzeci rok, niedługo będę pisał pracę inżynierską i stwierdzam, że na tego słynnego wypokowego programistę za cholerę się nie nadaję - robienie projektów na studbazę mnie cholernie nudzi, nieraz nawet nie wiem, od czego zacząć, a jak coś mi nie chce działać, to nie mam motywacji, by szukać przyczyny. Z każdą sesją coraz silniejsza staje się myśl o rzuceniu tych studiów w cholerę, ale trochę szkoda tych trzech lat, może jakoś dociągnę ten ostatni semestr i będę miał chociaż papier. Już postanowiłem, że magistra nie będę robił, a jeśli już, to zaocznie - wolę iść do pracy i zdobywać doświadczenie. Tylko właśnie - tę pracę najpierw pasowałoby znaleźć. W sumie odpowiadałaby mi praca w serwisie komputerowym albo jako ten słynny chłopiec od instalowania Adobe Readera ( #pdk ), tylko jak tę pracę znaleźć, skoro nie mam doświadczenia? Umiejętności praktyczne posiadam, w swojej rodzinnej miejscowości już od czasów gimnazjum byłem dyżurnym informatykiem, a i do tej pory się zdarza, że wpadają do mnie kumple, żeby za czteropak albo flaszkę ogarnąć im jakiś drobny problem z komputerem. No ale przecież nigdzie nie pracowałem tak na poważnie, naprawianie laptopa sąsiadce to nie jest praca, więc według 99% pracodawców nic nie umiem. Poza tym taki serwisant dużo nie zarabia, tak jak patrzę po internetach to tak koło 2,5k, a to dobra pensja dla studenta mieszkającego z rodzicami, nie dla kogoś, kto w przyszłości chciałby założyć rodzinę, a taki zawód nie za bardzo daje możliwości rozwoju.Pokaż całość

#anonimowemirkowyznania
Wybaczyłem mojej byłej dziewczynie to, że mnie skrzywdziła. Zajęło mi to trochę czasu, ale miłość jaką wciąż ją darzę w końcu zwyciężyła i jestem z siebie dumny. Byliśmy ze sobą razem przez 5 lat, od 18. do 23. roku życia - miliony wspomnień, niezapomnianych chwil, wrażeń. Bardzo się kochaliśmy, można powiedzieć że tak bardzo aż nasi znajomi się temu dziwili. Szybko złapaliśmy wspólny język, byliśmy idealnie dopasowani pod względem charakteru, przeszliśmy razem przez ciężkie chwile, przeżyliśmy te cudowne. Idylla trwała aż 5 lat w czasie których zżyliśmy się ze sobą do tego stopnia, że każdy dzień gdy się nie widzieliśmy był dla nas koszmarem, męką. Mieliśmy ogromne plany na życie, a że znajdowaliśmy porozumienie na każdej płaszczyźnie życiowej to nasz związek był naprawdę doskonały. Zero kłótni, zero problemów poza małymi drobnostkami, nikt nigdy nie rozumiał mnie tak dobrze jak ona, przed nikim nigdy się tak nie otworzyłem i nikomu tak nie zaufałem. 5 cudownych lat, które z rozrzewnieniem wspominam nawet dzisiaj, 3 lata po rozstaniu. Wszystko co piękne się jednak kończy i tak też było z naszym związkiem.

Przestała mnie kochać. Po prostu. Nie był w to zamieszany żaden inny chłopak, żaden romans, żadne okoliczności życiowe. To się zaczęło stopniowo - najpierw coraz częstsze dni gdy się nie widzieliśmy, coraz rzadziej mówiła mi, że mnie kocha, pojawiały się drobne rysy na naszym związku. Potem kilka razy odmówiła mi spotkania, przestała pisać na dobranoc. Byłem załamany i obawiałem się, że coś się dzieje. Porozmawialiśmy, jak zawsze. Spytałem co się dzieje i od razu się rozkleiła. Powiedziała, że nie wie czemu, ale od kilku tygodni ma wrażenie, że już mnie nie kocha. Dramat. Serce od razu mi zamarło. Dodała, że jestem najlepszy na świecie, cudowny, ale po prostu.. nie umiała dokładnie wytłumaczyć, ale opisywała, że te uczucie zaczęło w niej wygasać, że zaczęła mnie traktować bardziej jak przyjaciela niż chłopaka, że nie widzi we mnie partnera, że czuje do mnie ogromne przywiązanie ale chyba już mnie nie kocha. Mówiła, że nie chce mnie tracić bo jestem dla niej wszystkim, ale nie kocha i choćby nie wie jak bardzo się starała to to już nie jest to co kiedyś. Co mogłem zrobić. Próbowałem ją pocieszać, że jakoś to będzie po czym wróciłem do domu pragnąc śmierci.

Postanowiliśmy zrobić sobie kilka tygodni przerwy od siebie. Odpocząć, przemyśleć. Oczywiście nie wytrzymaliśmy nawet kilku dni, bo przyzwyczajeni, że ciągle ze sobą piszemy i się spotykamy siłą rzeczy to robiliśmy. Byłem bezsilny, nie mogłem nic zrobić bo to wszystko odbywało się w jej głowie. Starałem się pokazać jak bardzo ją kocham, robiłem wszystko co mogłem aby ją przy sobie zatrzymać, ona to doceniała, ale w głębi serca bałem się, że między nami już koniec. Daliśmy sobie jeszcze jedną szansę. Byliśmy w związku jeszcze ponad miesiąc, ale to był koszmar. Spotkania co 2-3 dni podczas których zdarzały się momenty lodowatej ciszy. Buziak od niechcenia na przywitanie i pożegnanie. Robiłem co w mojej mocy, udawałem wesołego by ją rozruszać, ale po każdym spotkaniu miałem myśli samobójcze. Zaczęło być coraz gorzej, coraz mniej spotkań, nawet nie spotkaliśmy się w dzień moich urodzin. Bardzo cierpiałem, ale musiałem być silny, aby o nią walczyć. W końcu nadszedł ten dzień. Napisała mi że musimy się spotkać. Czułem, że to może być nasze ostatnie spotkanie w życiu, coś co kilka miesięcy wcześniej wydawało mi się ponurym absurdem. Pojechałem. Powiedziała, że między nami to koniec.Pokaż całość