eż byłem w podobnej sytuacji i musiałem odpuścić. Mam czekać 10-15 lat, aż obiekt moich westchnień uzbiera sobie na mieszkanie? Rozumiem też argumenty drugiej strony w tej sytuacji, że chcą być zabezpieczone i niezależne od faceta, ale do cholery może też byście ze swojej strony zrobiły wszystko, aby związek się po prostu udał?

W ogóle mam odczycie, że nie chciała tego. Przerażała ją odpowiedzialność i koniec wojaży.

Jestem wspaniałym mężczyzną i sporo koleżanek z pracy, znajomych, którzy znają mnie od lat widzą to i doceniają. Marudzą, że ich mężczyźni tak nie dbają o nie i nie są "tacy". Ja dałem sobie wmówić, że jestem narcyzem, toksykiem, jakimś manipulantem. A prawda jest taka, że jestem towarzyski, przedsiębiorczy, uśmiechnięty, życzliwy, ale potrafie też być twardy i stanowczy.

Nie mam nałogów, nie sprawiam problemów, jestem pomocny i pracowity, dziecko już jest, człowiek chciałby normalnie funkcjonować, cieszyć się rodzicielstwem, a żonie minimum raz w tygodniu odwalało. Obecnie i przez cały ten czas jestem jej znienawidzonym wrogiem nr jeden, najgorszym z najgorszych. Przez całe życie nie spotkałem się jakoś szczególnie z negatywnymi epitetami w swoją stronę, a z jej ust usłyszałem o sobie już tyle chamskich, przepełnionych nienawiścią określeń, że to się

I to co napisałem tyczy się obu płci. Monkey branching to zjawisko które tak samo uskuteczniają również mężczyźni, chociaż rzadziej, bo nie mają tylu opcji co kobiety, no chyba, że są mega atrakcyjni. Natomiast nawet jeśli nie mają, to po zerwaniu następuje najczęściej próba znalezienia kogokolwiek, żeby być z kimś, bo oni nie potrafią być sami, rozpaczliwie od razu próbują wejść w kolejny związek. Dojrzałość emocjonalna lvl 0.

Przychodzę w pokoju i mam pytanie do różowych. Czy chciałabyś być w jakieś formie trad wife? Nie precyzuję w jakim stopniu, czy to całkowita rezygnacja z pracy czy zostawienie powiedzmy 1/4 etatu. Chodzi mi o koncepcję. Dostawałabyś też pieniądze na swoje własne potrzeby. Głosują tylko panie.

umarłabym jako trad wife. Zresztą mam za mocno zakodowane w głowie, że muszę swoje pieniądze zarabiać żeby w razie czego być niezależna i móc sama siebie utrzymać w razie czego

Fajna odpowiedź, szczera. To, że ktoś nie ma ambicji do edukacji czy kariery, nie oznacza, że jest jakiś gorszy. Jeśli obojgu wam to odpowiada, to super. Ważne żeby znaleźć swój sposób na szczęście. Myślę, że partnerka też czuje się bezpiecznie, bo jesteś w stanie ogarnąć finansowo i dlatego to działa.

Ktoś będzie chciał być oczytany, ktoś inny będzie się chciał rozwijać w konkretniej dziedzinie i będą do tego potrzebne studia, a później praca w zawodzie. Tak jest na przykład z medycyną. Nie da się tego ogarnąć z domu i nie pracując po studiach. Wiele innych zawodów się da. To zależy czy chcemy być wyedukowani dla samego wyedukowania, czy chcemy w branży coś osiągnąć.

Moim zdaniem jest wiele kobiet, którym by takie życie tradycyjnej żony odpowiadało. Głównym problemem są właśnie finanse. Niestety ale nawet utrzymanie rodziny 2+1 to jest koszt pewnie jakichś 10 k wzwyż, zależnie od lokalizacji. Myślę nawet, że widełki mogą zaczynać się wyżej.

Należy wziąć pod uwagę, że trzeba opłacać polisę na życie i odkładać kasę na starość, bo o ile mężowi będą leciały składki (jeśli ktoś oczywiście liczy na ZUS, bo ja

znam kilka trad wife. U mnie była inna sytuacja - mój tata był głównym żywicielem rodziny, moja mama poszła do pracy jak miałam 6 lat i tak hobbystycznie, „na waciki”. Jak miałam 8 lat to mój tata zemdlał, okazało się że ma guza mózgu, spędził 2 lata jako warzywo i zmarł. Z dnia na dzień moja mama musiała zająć się całkowicie domem no i było ciężko. I nie mam ciśnienia na karierę,

Cieszę się, że dużo kobiet odpowiedziało na tak.

a ja nie mam. I można żartować ze wszystkiego , nawet z raka - zdziwiłabyś się ilu pacjentów onkologicznych to robi 😊 poza tym nie odpowiadam za to kto jest w jakiej sytuacji - jeśli masz z tym problem, to nie czytaj wykopu bo tu się żartuje, szydzi i drwi ze wszystkiego.

Napisałabym to złośliwie, gdybym wiedziała że ciebie to zaboli - a nie mogłam wiedzieć, że zaboli cię uwaga o anorektykach bo masz tam kogoś z zaburzeniami odżywiania.

o, akurat w tym momencie droga damo (lub drogi panie) pokazała/eś w pełni swój charakter i to ty jesteś kłamczuchem - nie ja 😊 ja napisałam to żartobliwie i tyle. Ale jeśli będzie ci się łatwiej żyło z (błędnym) przeświadczeniem że wiesz lepiej ode mnie jakie miałam intencje, to w porządku. Nadal niestety uczę się tego, że nie należy kopać się z koniem. I właśnie tego zaprzestaję.