dniej jego dzisiejszej odmiany, w którym imperia są budowane przez prywatne korporacje, a nie państwa), a w konsekwencji do kolonializmu (znów w nowoczesnej, sprywatyzowanej odmianie).
@Formbi: Sugerujesz pan, że kupowano fabryki tylko po to, aby je zamknąć. To który to poziom absurdu?
@Formbi: aj tam wrogie przejęcie. Nawet zakładając, że chcieli przejąć produkcję, to chyba dlatego, że myśleli, że byłaby opłacalna. Dlaczego po prostu nie wynieść się od razu do krajów trzeciego świata i nie zalać rynku w Polsce dobrami produkowanymi w trzecim świecie? Efekt byłby taki sam z tym, że nie wydano by pieniędzy na ustawianie prywatyzacji. Sensowniej byłoby postawić teorię, że kupili te całe fabryki, ale okazały się kiepskim interesem,
Model dezintegracji krajów wg podręczników KGB jest bardzo skutecznym narzędziem pozwalającym na przejmowanie kontroli nad krajami. Techniki te były używane na całym świecie z dużym powodzeniem. Zapoznanie się z tym modelem pozwala na świadomą ocenę stanu w jakim się znajduje nie tylko...
@ApApBejn: , ponieważ dobro i zło polega na tym, że ludzie przestrzegają lub łamią jakieś normy, a to jest możliwe tylko wtedy, kiedy mogą decydować o tym, co robią. Jeśli więc istnieje zło na świecie, nie jest tak dlatego, że dobro jest niemożliwe, ale dlatego, że ludzie wybierają tak, a nie inaczej.
Finał batalii o drogę w gminie Górno na Kielecczyźnie. Co ciekawe nie chodzi o jej budowę, czy remont, a o... rozebranie. Po pięciu latach sąd zdecydował, że pas asfaltu musi zostać zerwany wraz z podbudową, bo bezprawnie położono go na działce kobiety, która sobie tego nie życzyła.
@Lukasy: Tiaaa... Pisze w artykule, że chcieli jej za metr zaproponować 40 zł, a działki są sprzedawane po 80 zł metr. Ona chciała 120 zł. Zapłaciliby jej i mieliby z głowy nawet, jeśli była nosaczem. Sami nosaczyli i się przejechali XD
@ej-no-nie-przesadzaj: W knajpach, w których bywałem w Polsce, zwykle mimo wszystko nie nabijali cen za byle usługę, nie wspominając, że istnieje. Fakt, czasami łapałem się za głowę, że ktoś wybrał tak drogą knajpę (Co to za bajerancka droga knajpa z makaronami? Dwadzieścia kilka złotych za talerz makaronu z jakaś mieszanką pieczarek i jakimś sosem śmietanowym z dodatkiem curry? Ja ci mogę to ugotować w domu i policzę ci za talerz
Wachałem się z wrzuceniem gotowego zresztą od miesięcy tekstu na temat aborcji u libertarian i obrony stanowiska libertarian pro-choice. Jednak ostatnio odważniejsza ode mnie okazała się Natalia Leśniak, która od tak wrzuciła filmik z krytyką libertarian pro-choice. Chyba nie mogę być gorszy.
Powód, dla którego model ten cieszy się popularnością wśród osób o poglądach libertariańskich czy wolnorynkowych, to przekonanie, że dezintegracja państw narodowych i przekształcenie ich w szereg niewielkich państewek opartych na wspólnotach lokalnych sprzyjać będzie procesowi iberalizacji...
@Igor-Kielbratowski: Minął prawie tydzień odkąd napisałem tekst o absurdach, na jakie napotykamy, przy czytaniu "Kapitału". W odpowiedzi na zarzut pominięcia pracy zwierzęcej dostałem jakiś cytat z rękopisów Karola Marksa, rzeczy najogólniej mówiąc, nienależącej wcale do rozdziału "Kapitału", co mogę potraktować, jako potwierdzenie tezy, że Marks zwyczajnie wieloma rzeczami lekceważąco nie zajmuje, a w dodatku bez ostrzeżenia przeskakuje. Argument odwoływał się do bezwolnej natury zwierząt, co, poważnie mówiąc, nijak nie wyjaśnia, dlaczego praca zwierząt nie może stworzyć czegoś, co ma wartość wymienną, a użytkową już tym bardziej. Towarów ponoć nie obchodzi, kto dokona wymiany, lecz ilość włożonej w nie pracy.
Kontynuujemy nasz marsz znęcania się nad brodatym filozofem (tak nawiasem mój ulubiony wizerunek Marksa przedstawia go z abażurem na głowie):
Po tym, jak Marks stwierdził, iż wartość użytkowa też całkowicie pochodzi z pracy postanowiłem nie przejechać się od razu po tej jakże nieprawdziwej tezie, ponieważ zaraz spieszy jej z pomocą, czemu nie fair byłoby nie pozwolić dojść do
@Leninzone: 1. Przemysłowej? Niemal wcale. Przynajmniej nigdy nie słyszałem, że prosiak był rzemieślnikiem. Nikt jednak nie mówi, że produkcja to tylko przemysł i nic więcej. Zresztą praca nie musi być wykwalifikowana. Marks sprowadza wszystko abstrakcyjnej. Poza tym nawet, jeśli nie robią w tej kwestii relatywnie wiele, pominięcie ich nie jest wskazane. Marks faktycznie wspomina coś tam o kapitalistycznym systemie produkcji w tym rozdziale. Nie definiuje go jednak, więc uznałbym to
@Cheater @Leninzone : Sposób potraktowania "Kapitału" jest z mojej strony całkowicie celowy. Nie, nie chodzi o to, że nie chciało mi się najpierw tego przeczytać, a potem zacząć krytykować. Da się zrobić, ale to byłoby takie niemarksistowskie. Nawet, jeśli później pewne rzeczy Marks wyjaśnia, każe milczeniem czekać czytelnikowi na wyjaśnienie sprzeczności tejże książki. Ten zabieg jest niebezpieczny. Musi się skończyć tym, że, o ile ktoś będzie miał jakiekolwiek zastrzeżenia, zawsze
@Leninzone: 1. Kapitał występuje także w socjalizmie. Co prawda jest on, jak to nazywają, uspołeczniony, ale jego należenie do państwa, czyni to szkarłatne dziecko największym kapitalistą dziejów. Ktokolwiek nie byłby władcą państwa, wiadomo, że jego władca jest kapitalistą, bo ma kapitał. To w ogóle niefortunne określenie. 2. Nie są codziennością, ale są częścią naszego świata bez względu na sposób produkcji. Poza tym kontrole cen występowały wielokrotnie w historii. Weźmy Wenezuelę.
Czyli Marksowi wolno stosować daną kolejność dla uniknięcia intuicji i burżuazyjnych wyjaśnień, a ja nie powinienem się nią posługiwać. Dlaczego? Podejrzewam, że dlatego ta k ma być, abym dalej uprawiał intuicję i burżuazyjne wyjaśnienia XD
@Leninzone: 1. Nie chodzi o to, czy ludzie w socjalizmie mają, czym handlować. Idzie o to, czy handlują poza nastaniem społeczeństwa burżuazyjnego z Manifestu Komunistycznego. Handel trwał tak naprawdę przy wszystkich quasi-systemach produkcyjnych, jakie to Karol wymienia. Połowa średniowiecza doczekała się w tym temacie republik, które wyrosły w procesie psucia się oddolnych komun. Owe komuny były chyba jednym z największych przejawów wolnego rynku w średniowieczu poza jeszcze bardziej niezależnymi od
TL;DR Zdaniem Dawkinsa w USA #4konserwy kradną i zabijają częściej niż #neuropa
Jakkolwiek sympatia dla określonej partii politycznej nie jest w Stanach Zjednoczonych dobrym wskaźnikiem religijności, to wszyscy doskonale wiedzą, że "czerwone (republikanskie) stany" są czerwone głównie ze względu na silne na tych ziemiach wpływy konserwatywnych Kościołów chrześcijańskich. Gdyby rzeczywiście istniała wyraźna zależność między chrześcijańskim konserwatyzmem a "zdrowiem społecznym", moglibyśmy oczekiwać jej oznak zwłaszcza w tych właśnie stanach. Tymczasem jest wręcz przeciwnie. Spośród dwudziestu pięciu amerykańskich miast z najniższym współczynnikiem przestępczości, 62% to miasta leżące w "niebieskich" (demokratycznych) stanach, 38% w stanach czerwonych. Natomiast na dwadzieścia pięć najniebezpieczniejszych miast już 76% leży w stanach czerwonych. Trzy z pięciu najniebezpieczniejszych amerykańskich miast znajdują się w słynącym z pobożności Teksasie. Dwanaście stanów z najwyższą liczbą włamań to stany czerwone, dwadzieścia cztery z dwudziestu dziewięciu stanów z największą liczbą kradzieży — stany czerwone, siedemnaście na dwadzieścia dwa stany z najwyższą liczbą zabójstw — stany czerwone .
Systematyczne badania w pewnym stopniu wspierają hipotezy, jakie da się wyprowadzić z badań korelacyjnych. W roku 2005 ukazał się na przykład (w "Journal of Religion and Society") artykuł Gregory'ego S. Paula, stanowiący systematyczne podsumowanie badań przeprowadzonych w 17 wysoko rozwiniętych krajach. Wnioski były dość jednoznaczne: wyższe wskaźniki religijności (w tym praktykowania) korelują dodatnio z wyższym współczynnikiem zabójstw, większą śmiertelnością wśród młodzieży, częstszym występowaniem chorób przenoszonych drogą płciową, częstością ciąż u nastolatek i liczbą aborcji. Dość sardonicznie skomentował cały ten nurt badań Dan Dennet w Breaking the
@Wujek_Mietek Jest też to, o czym pisaliśmy. Jest rozbieżność między hrabstwami. Proponuję zerknąć na zagęszczenie ludności w różnych regionach. Nie do końca się pokrywa. To głównie plaga większych miast.
Czy naprawdę potrzebujemy nadzoru—boskiego lub wzajemnego—by powstrzymać się od czynów egoistycznych i kryminalnych? Bardzo chciałbym wierzyć, że ja tego nie potrzebuję (ani Ty, drogi czytelniku). Byśmy jednak tych chęci nie brali za pewniki, przytoczę (za The Blank Slate) opowieść Stevena Pinkera o tym, co wydarzyło się w Montrealu, kiedy zastrajkowała policja:
Działo się to w romantycznych latach 60., w pokojowo nastawionej (i dumnej z tego!) Kanadzie. Byłem wtedy nastolatkiem i gorąco wierzyłem
Ja zadam pytanie innego kalibru z pozycji anarchokapitalisty. Jak to jest, że USA nie sieje ciągle destrukcji wszędzie? Dlaczego korzysta z tak niewielkiej części swojego potencjału do grabienia? Przecież może to robić. Kto im zabroni? Tak naprawdę nic nie stało na przeszkodzie, żeby zdemolować całe miasto, co wszyscy mieszkańcy byliby w stanie zrobić. Zbrodniarze nie są jakąś ogromną częścią społeczeństwa. Problem w tym, że w ochronie przed nimi postawiono wszystko na jedną
@Wujek_Mietek: 1. Proszę bardzo. http://bogurojony.blog.onet.pl/2007/11/19/czy-ludzie-wierzacy-sa-bardziej-moralni/ Co prawda nie jest to cytat słowo w słowo, ale podawany jest ten sam przykład i ten sam cytat od radosnego libertarianina. Punkt rozważań wydaje się niesamowicie podobny. 2. USA też zdolne jest do zrobienia nie wiadomo czego i niekoniecznie to robi. 3. Na kwestii ilości zabójstw skupia się debata na temat broni palnej. Jedni twierdzą, że powszechny dostęp do niej zwiększy liczbę zamordowanych, a
@Wujek_Mietek: 1. Nie ma w tym nic dziwnego. 2. Do tego, że są osoby wielce zdolne do czynienia zła i które się w tym hamują mimo, że nie muszą. 3. Są pewne problemy statystyk związane z dodatkowymi czynnikami. Wśród nich można wymienić chociażby imigrantów, inne liczby policjantów w krajach, kara śmierci, inne sposoby kodowania przestępstw. Często nie uwzględniają one też należycie zróżnicowania regionów pod względem rozmieszczenia ludności. Mimo to aż
@Wujek_Mietek: 2. Robili kampanie wojenne wielokrotnie i nie mieli jakiś specjalnych problemów. Ktoś został w Ameryce skazany za destabilizację chociażby Bliskiego Wschodu? 3. W razie czego nie wymieniłem wszystkich możliwych czynników. Są też np. uwarunkowania kulturowe, a nawet temperatura. Poza karą śmierci są też inne kary i one też mają wpływ na wskaźniki. Fakt, jest z tym jednak pewien problem. Możemy temat statystyk chyba porzucić. 4. Gdyby państwo rzeczywiście nabyło
@Wujek_Mietek: 2. Tak, niestety. Mogliby jednak zrobić dużo więcej. 3. A czemu nie temperatura? Brzmi absurdalnie, ale nigdy nie usłyszałem o żadnym powiedzie, dla którego mielibyśmy to wykluczyć. 4. To, że kwestionuję akty prawne państw, nie znaczy wcale, że kwestionuję ideę prawa w ogóle. Jeśli np. podpiszemy umowę na sprzedaż cebularzy, to też jest akt prawny. Dobrowolnie podpisana obliguje jedną stronę do dostarczania cebularzy, a drugą do płacenia za nie.
Cywilizacje Na Końcu Czasu: Stalowe Gwiazdy Idealny materiał na wieczór. Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy? Rozważania nad cywilizacją człowieka. Jej charakterem istnienia w odległej przyszłości. Wykorzystaniem dostępnych źródeł energii oraz... nad czasem i jego postrzeganiem.
@FlaszGordon: 1. Ludźmi. Ja np. Igorem (。◕‿‿◕。) 2. Każdy z nas ma odmienne cele. Nie można ich wszystkich zebrać w jednym uogólnieniu stosowanym do całej ludzkości. 3. No stosujemy te źródła energii i mierzymy czas, bo, jak się zresztą okazuje, można. Co wobec tego?
W samym stosunku wymiennym towarów ich wartość wymienna ukazała się nam jako coś zgoła niezależnego od ich wartości użytkowych. Jeżeli więc istotnie abstrahujemy od wartości użytkowej produktów pracy, otrzymujemy ich wartość, zgodnie z podanym właśnie określeniem. To wspólne, co znajduje wyraz w stosunku wymiennym, czyli w wartości wymiennej towarów, jest więc ich wartością. Dalsze badanie doprowadzi nas znów do wartości wymiennej jako koniecznego sposobu wyrażania czy też formy przejawiania się wartości, które jednak musimy wpierw rozpatrzyć niezależnie od tej formy.
Wartość użytkowa, czyli dobro, ma więc tylko dlatego wartość, że jest w nim uprzedmiotowiona, czyli zmaterializowana, abstrakcyjnie ludzka praca. Jakże więc mierzyć wielkość jego wartości? Ilością zawartej w nim “substancji wartościotwórczej", czyli pracy. Sama ilość pracy mierzy się długością jej trwania, a czas pracy posiada z kolei skalę w określonych jednostkach czasu, jak godzina, dzień itd.
Mogłoby się wydawać, że skoro wartość towaru jest określana przez ilość pracy wydatkowanej w czasie wytwarzania go, to im bardziej leniwy lub niezręczny jest człowiek, tym większą wartość będzie miał towar przezeń wytworzony, gdyż tym więcej czasu zużyje on na wytworzenie go. Lecz praca stanowiąca substancję wartości jest to jednorodna ludzka praca, wydatkowanie tej samej ludzkiej siły roboczej. Cała siła robocza społeczeństwa, reprezentowana w wartościach świata towarów, występuje tu jako jedna i ta sama ludzka siła robocza, jakkolwiek składa się z niezliczonych indywidualnych sił roboczych. Każda z tych indywidualnych sił roboczych jest tą samą ludzka siłą roboczą co inna, jeżeli posiada charakter społecznej przeciętnej siły roboczej i działa jako taka społeczna przeciętna siła robocza, a więc na wytworzenie danego towaru zużywa tylko przeciętnie niezbędny, czyli społecznie niezbędny czas pracy. Społecznie niezbędnym czasem pracy jest czas pracy potrzebny do wytworzenia jakiejś wartości użytkowej w istniejących społecznie normalnych warunkach produkcji i przy społecznie przeciętnym stopniu umiejętności i intensywności pracy. Np. po wprowadzeniu w Anglii krosna parowego wystarczyła może połowa tego czasu co dawniej do przetworzenia tej samej ilości przędzy w tkaninę. Angielski tkacz ręczny faktycznie nadal zużywał na to ten sam czas pracy, ale produkt jego indywidualnej godziny pracy reprezentował teraz już tylko pół społecznej godziny pracy i dlatego spadł do polowy swej dawnej wartości.
@Erwin_Rommel: właściwie to praca została wykonana. Co prawda przesunięcie dokonało się dwa razy i obiekt przesunięcia znalazł się ostatecznie w wyjściowej pozycji, ale przesuwał się.
@Erwin_Rommel : a ja zachęcam, żebyś przejrzał sobie treść Kapitału aż do ostatniego przytoczonego przez @fredo2 cytatu, bo wiem, że tak naprawdę Marks nie definiuje do niego pracy.
@Igor-Kielbratowski: Nasuwający się problem interpretacji Karola Marksa, który niewątpliwie pisał w sposób nieułatwiający lektury Kapitału w przeciwieństwie do dzieł Fryderyka Bastiata, które zebrane w księdze porównywalnej grubości dają nam całkiem jasny obraz argumentacji, stał się przyczynkiem do napisania na jego temat już niejednej interpretacji. Mówiąc poważnie, ktoś, kto pisze tak, żeby nigdy nie zostać zrozumianym nawet przez swoich zwolenników, nie powinien cieszyć się taką uwagą, jaką dlań się przywiązuje. Nie powinien być nikt więc zdziwiony, że wśród zwolenników Austriackiej Szkoły Ekonomii nie czytało go zbyt wielu (co jest przyczyną pewnych wpadek związanych z krytyką laborystycznej teorii wartości pomimo tego, jak bardzo rachityczny i niestabilny to zamysł). Ba, nie czytało go wielu socjalistów i czerwonych anarchistów! Znajdziemy takich bardzo łatwo. Ostatnio jakiś jego miłośnik o nicku fredo na wykopie zaczął go tłumaczyć, co uznałem za ciekawe Tymczasem to wywód Marksa nie chce się trzymać kupy tak bardzo, że nawet ciężko mi dotrwać jakoś specjalnie daleko z lekturą.
Karol Marks zaczyna twierdzeniem, że istnieją dwa rodzaje wartości. Jedną stanowi wartość użytkowa uwarunkowana właściwościami dóbr, a drugą wartość wymienna uwarunkowana abstrakcyjną pracą włożoną w wytworzenie dóbr:
Użyteczność danej rzeczy czyni z niej wartość użytkową. Ale ta użyteczność nie wisi w powietrzu. Uwarunkowana własnościami ciała towaru, poza nim nie istnieje. Samo więc ciało towaru, jak żelazo, pszenica, diament itd., jest wartością użytkową, czyli dobrem. Ten jego charakter nie zależy od tego, czy nadanie mu jego cech użytecznych kosztowało człowieka dużo, czy też mało pracy. Przy rozpatrywaniu wartości użytkowych zakładamy zawsze ich ilościową określoność, np. tuzin zegarków, łokieć płótna, tonę żelaza itd. Wartości użytkowe towarów są przedmiotem odrębnej gałęzi wiedzy — towaroznawstwa. Wartość użytkowa urzeczywistnia się tylko przez użycie lub spożycie. Wartości użytkowe stanowią materialną treść bogactwa, niezależną od jego formy społecznej. W formie społecznej, którą mamy rozpatrywać, są one zarazem materialnymi reprezentantami wartości
@JakisTakiNick: Ponoć dobra mają wartość użytkową ze względu na swoje fizyczne własności. Przyjmując to stanowisko i biorąc pod wzgląd, że miód ma swoje własności nawet niewyjęty z ulów, pszczoły są pełnoprawnymi producentami. Wpadła mi w ręce niegdyś książka pt. "Historia Rosji". Metoda i interpretacja danych niestety, jak zwykle to bywa, cierpi niezmiernie (dobry historyk musi być kimś więcej niż historykiem), ale jedną z ciekawostek z niej jest to, że Ruś
@fredo2: zapomniałem wspomnieć jeszcze jedno, bo niedopowiedziane, a może być istotne dopowiedzieć. U Karola towarem (słowo u Marksa zamienne z dobrem) jest, coś, co zaspokaja ludzkie potrzeby. Zostaje ewentualne pytanie, czy chodzi tylko o to, czy zaspokaja te potrzeby teraz swoimi własnościami, czy tylko może zaspokoić kiedyś tam, bo ma takowe własności. W pierwszym istnieją tylko towary obecnie konsumowane, więc nie ma potrzeby poznawania nowych towarów i sposobów ich użycia.
Jakim wielkim wysiłkiem wszystkich ludzi naszej kultury jest to, że nie zabijając się wzieliśmy się za siebie. Hobbes pisał o bellum omnium contra omnes. Dowodził, że to naturalny stan ludzkości. Lewiatan jest dziełem na który było wiele odpowiedzi, ale jego bellum omnium contra omnes dla wykształconych ludzi miało swoją odpowiedź - Nowego Jeruzalem, pokoju świadomego między ludźmi w domu, osiedlu, parafii, mieście, Państwie. Nowe Jeruzalem jako metafora dobrych kontaktów/świadomości dało nam możliwości
@Brzytwa_Ockhama: wątpię chociażby dlatego, że naturalnie rzecz jasna dla przetrwania gatunku muszą istnieć rodziny, które nie mogą przecież powstać z strzelających do siebie małżonków. Nie jest to może koniec wojen, ale stanowi ewidentną przesłankę do tego, żeby nie prowadzić wojny już ze wszystkimi. Zależności rodzinne powodują często, że rodzina jest obciążana odpowiedzialnością za występki swoich członków, jeśli sami członkowie nie są wstanie wetować strat, a już przynajmniej jest niekorzystnie skonfliktowana
to tak samo jak nacjonalizm - taki wspaniały, a trzeba zdemolować pół miasta i wyrządzić szkody na kilkaset tysięcy złoty aby udowodnić jego wspaniałość.
Jeśli się nie mylę, to pański tekst. Może panu ktoś coś nawypisywał z pańskiego konta. Tak bywa. Mój braciszek nieraz tak robi z mojego (Przynajmniej zgadzamy się co do poglądów.)
@fredo2: Wiadomy też jest stosunek de Castro do mas robotniczych. Był w stanie namawiać ZSRR do odpalenia kilku atomówek w kierunku USA, ale przynajmniej w Związku Sowieckim mieli tyle łba na karku (a przy ilościach sprzedawanego alkoholu przed Gorbaczowem ktoś mógł już go niestety nie mieć) by powstrzymywać jego zapędy. Nikita Chruszczow mu odmówił, a gen. Adrian Danielewicz pisze, że musieli "aktywnie otwierać mu oczy" z powodu katastrofy ekologicznej i
Jedziemy dalej jak płonące w Hamburgu samochody. Spory fragment. Wyboldowałem kluczowe fragmenty.
Weźmy teraz dwa towary, np. pszenicę i żelazo. Jakikolwiek będzie ich stosunek wymienny, zawsze można go przedstawić za pomocą równania, w którym daną ilość pszenicy przyrównuje się do pewnej ilości żelaza, np. l kwarter pszenicy = a centnarom żelaza. Cóż mówi to równanie? Że w dwóch różnych rzeczach, w kwarterze pszenicy i w a centnarów żelaza, tkwi coś wspólnego o tej samej wielkości. Obie rzeczy są więc równe jakiejś trzeciej, która sama w sobie nie jest ani jedną, ani drugą. Każda z nich — jako wartość wymienna — musi więc dać się sprowadzić do tej trzeciej.
Uzmysłowi nam to prosty geometryczny przykład. Aby wyznaczyć i porównać powierzchnię wszystkich wieloboków, dzielimy je na trójkąty. Sam trójkąt sprowadzamy do wyrazu zupełnie różnego od widzialnej jego postaci, mianowicie do połowy iloczynu jego podstawy przez wysokość. Podobnie wartości wymienne towarów należy sprowadzać do czegoś wspólnego, reprezentowanego przez nie w mniejszej lub większej części.
To wspólne nie może być geometryczną, fizyczną, chemiczną ani żadną inną przyrodzoną własnością towarów. Cielesne własności towarów o tyle tylko wchodzą w ogóle w rachubę, o ile czynią towary użytecznymi, a więc czynią je wartościami użytkowymi. Z drugiej zaś strony jest rzeczą oczywistą, że stosunek wymienny towarów polega właśnie na abstrahowaniu od ich wartości użytkowych. W obrębie tego stosunku jedna wartość użytkowa ma walor równy każdej innej, jeżeli tylko istnieje w odpowiedniej proporcji. Albo, jak mówi stary Barbon: “Jeden gatunek towaru jest równie dobry jak drugi, jeżeli ich wartość wymienna jest równej wielkości. Nie ma tu żadnej różnicy ani możności rozróżnienia między rzeczami o równej wartości wymiennej"8. Jako wartości użytkowe towary różnią się przede wszystkim jakością, jako wartości wymienne mogą różnić się tylko ilością, nie zawierają więc ani atomu wartości użytkowej.
Jeżeli więc pominiemy wartość użytkową ciał towarów, pozostaje im jedna tylko własność — ta mianowicie, że są produktami pracy.Lecz oto sam także produkt pracy uległ przeistoczeniu. Jeżeli abstrahujemy od jego wartości użytkowej, abstrahujemy też od jego cielesnych składników i kształtów, które czynią zeń wartość użytkową. Nie jest on już stołem, domem, przędzą czy jakąkolwiek inną rzeczą użyteczną. Znikły wszystkie jego zmysłowe przymioty. Nie jest on już także produktem pracy stolarza, murarza, przędzarza ani jakiejkolwiek innej określonej pracy produkcyjnej. Wraz z użytecznym charakterem produktów pracy znika użyteczny charakter reprezentowanych przez nie prac, znikają więc także różne konkretne postacie tych prac; prace te nie różnią się już od siebie, lecz są wszystkie sprowadzone do jednakowej pracy ludzkiej, do
@fredo2: , czyli mogę być zatrudniony w stolarni i nikogo nie będzie obchodziło, że robię tam drewniane buty? Śmiała teza! Nie powiem. Śmiała się też wydaje teza, że zaspokajanie potrzeb kontrahentów to zwykły przypadek to nikogo nie obchodzi zaspokojenie potrzeb drugiego. Jak mogę sprzedać komuś coś, co nie służy drugiej stronie zaspokojeniu pośrednio lub bezpośrednio jej potrzeb?
@HetmanPolnyKoronny: 1. Problem w tym, że tych zysków być nie musi, a wg powyższego wywodu byłaby wartość wymienna, bo jest praca. Przecież buty (aczkolwiek drewniane i nieatrakcyjne) są przecież efektem wytężonej pracy, a wartość wymienna pochodzi z pracy. Z tego, co mi wiadomo, tak działa matematyka. Da się coś z jedną stroną równania zrównać nawet, jeśli nie jest to spodziewane znaleźć i drugiej strony równania. Skoro więc wartość wymienna jest,
@Jah00: , Jeśli tak ci zależy na orce, poczekaj. Bezsens w razie czego uda się skompromitować, ale tymczasem lepiej poczekać. Tymczasem nauczysz się chociaż, jak zagadnienie postrzega ktoś, o kim możesz podejrzewać, że jest marksistą i nie-Marksem. Dalej są tylko dwie możliwości. Albo dowiesz się, że byłeś w błędzie, albo pozyskasz cenny oręż do przekonywania innych marksistów. Powściągnięcie się ma więc okazję się opłacić.
Oburzacie się, że chcemy znieść własność prywatną. Ale w waszym dzisiejszym społeczeństwie własność prywatna jest zniesiona dla dziewięciu dziesiątych jego członków. Istnieje ona właśnie dzięki temu, że nie istnieje dla dziewięciu dziesiątych. Zarzucacie więc nam, że chcemy znieść własność, której niezbędnym warunkiem jest brak własności dla olbrzymiej większości społeczeństwa.Słowem, zarzucacie nam, że chcemy znieść waszą własność. Tego istotnie chcemy.
@fredo2: Podstawowym zasobem potrzebnym do podjęcia przeze mnie produkcji jestem ja sam. To znaczy, że zaczynam już z podstawowym kapitałem. W takim razie Marks wraz z Engelsem jest w błędzie. Może być poza tym ciężko z innymi zasobami, ale to już nie jest wina kapitalistów. To wina przyrody, która nie zsyła nam wszystkiego w nieskończonej obfitości. Państwowy przymus pracy jednaki dla wszystkich zaznaczony dalej w Manifeście jest próbą zaprzeczenia prawom
Wartość wymienna występuje przede wszystkim jako stosunek ilościowy, proporcja, w jakiej wartości użytkowe jednego rodzaju wymieniane są na wartości użytkowe innego rodzaju 6 — stosunek zmieniający się nieustannie w zależności od czasu i miejsca. Stąd wartość wymienna wydaje się czymś przypadkowym i czysto względnym, a wartość wymienna wewnętrzna, immanentna towarowi (valeur intrinseque), wydaje się jakimś contradictio in adiecto7. Rozpatrzmy bliżej tę sprawę.
Jakiś towar, np. kwarter pszenicy, jest wymieniany na x pasty do obuwia albo na y jedwabiu, albo na z złota itd. — krótko mówiąc, na inne towary w najrozmaitszych proporcjach. Pszenica posiada więc różne wartości wymienne — nie jedną. Ale że x pasty do obuwia, podobnie jak y jedwabiu, podobnie jak z złota itd. stanowią wartość wymienną jednego kwarteru pszenicy, wobec tego x pasty do obuwia, y jedwabiu, z złota itd. muszą być wartościami wymiennymi, które mogą się wzajemnie zastępować, czyli równymi co do wielkości. Wynika stąd po pierwsze: odpowiednie wartości wymienne tego samego towaru wyrażają równą wielkość. Po wtóre zaś: wartość wymienna może być w ogóle tylko sposobem wyrażania, “formą przejawiania się" odmiennej od niej treści.
@fredo2: zauważyłbym jeszcze jeden problem. Ceny, po których się wymieniamy, nie są stałe nawet, jeśli ilość pracy została w ich wykonanie już włożona.
źródło: comment_MSRzmv0S0WwXhPET2gABixbU3zPPocaV.jpg
Pobierz@Formbi: Sugerujesz pan, że kupowano fabryki tylko po to, aby je zamknąć. To który to poziom absurdu?