Od gorąca twych promieni zapłonęły liście drzew,
od zieleni do czerwieni krążył lata senny lew.
Mała chmurka nad jej czołem,
mała łezka - słony smak.
Pociemniało, poszarzało - jesień, jak to tak?
Jesień, jesień. Jak to tak?
wonsz_smieszek - Od gorąca twych promieni zapłonęły liście drzew,
od zieleni do czer...
  • 5
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Marzy mi się czarny Lincoln, lecz jak go wyrwać wilkom
Rozumiem więc, czemu czasem chłopaki biorą winstrol
Ludzie kpią z nas zanim nas zdążą poznać
Biorą nas za przestępców, bo nie widzą w nas dobra
Nie ma problemów, to nie ma przyczyn, czy uczuć
Przyczyny zawsze są, a uczuć nie ma bez zarzutów
Obserwatorzramienia_ONZ - Marzy mi się czarny Lincoln, lecz jak go wyrwać wilkom
Roz...
  • 6
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Hymn pesymistów - autor jezuita o. Rostworowski

My jesteśmy pesymiści
Naszym herbem dąb bez liści
Źle było, źle będzie
W Polsce zawsze i wszędzie
  • 2
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

dziś mija 50 rocznica śmierci Haliny Poświatowskiej, jednej z moich ulubionych poetek.

Halina Poświatowska, *(kiedy umrę kochanie)**

kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
  • 2
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Stanisław Barańczak - Jeżeli porcelana to wyłącznie taka

Jeżeli porcelana to wyłącznie taka
Której nie żal pod butem tragarza lub gąsienicą czołgu,
Jeżeli fotel, to niezbyt wygodny, tak aby
Nie było przykro podnieść się i odejść;
  • 1
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Dziś na zajęciach omawiamy wiersz, bardzo piękny, przynajmniej dla mnie, bo jakby mnie dotyczył :)

Had I the heavens’ embroidered cloths,
Enwrought with golden and silver light,
The blue and the dim and the dark cloths
Of night and light and the half light,
  • 1
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

@sinusik: Gdybym miał niebios wyszywaną szatę
Z nici złotego i srebrnego światła,
Ciemną i bladą, i błękitną szatę
Ze światła, mroku, półmroku, półświatła,
Rozpostarłbym ci tę szatę pod stopy,
Lecz biedny jestem: me skarby -
  • Odpowiedz
Miłe opinie więc pozwolę sobie na jeszcze jeden.

Jestem mężczyzną

Gdy ująłem mężczyznę świata pod rękę
I idąc w głąb siebie dotarłem do przyczyny
  • 16
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

@MlodyPoeta: Trochę rytm wiersza się gdzieniegdzie gubi. Jak już bierzesz się za tego typu wiersz to pilnuj rytmu wiersza i rymów. Ale to takie tylko zboczenie polonistki. Konwencja dobra, trochę mi przypomina "małego księcia". Ogólnie - bardzo ładnie :)
  • Odpowiedz
@TiIa: Dziękuję. Opinia warta uwagi. Pozwolę sobie zrzucić niedoskonałości wiersza na okres bardzo głębokiej depresji wywołanej rozterkami miłosnymi w jakiej tkwiłem w trakcie jego tworzenia. Co ciekawe, napisałem też kiedyś wiersz pt. "Mały Książe", ale nie jest związany z fabułą książki. Pozdrawiam.
  • Odpowiedz
Witajcie, chciałbym przywitać się wierszem

Fraszka

Chciałem napisać wiersz z sensem
Co wzbudza refleksji potoki
  • 2
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Siedzą na ławce cnotliwe dziewczęta
jedna od drugiej przechowuje skręta
śmiechy i chichy zlewają się w rzekę
jak to mówi młodzież - cisną sobie bekę
#poezja
  • 1
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

#poezja #tuwim Wiersz o wykluczeniu społecznym na długo zanim ten termin w ogóle powstał

Julian Tuwim – Garbus

Piękne krawaty,
Lecz cóż mi po nich, kiedy jestem garbaty?
  • 1
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

ogólnie skala nie ta sama, ale tuwim mógł coś wiedzieć o takich kompleksach, bo sam przecież tak strasznie się wstydził dużej myszki na policzku
  • Odpowiedz