Stanisław Wyspiański - [Sił tysiąc trzeba i mocy stu czarów...]
Sił tysiąc trzeba i mocy stu czarów, by rzucić pomost nad wielką otchłanią, by konstruktywnie ogarnąć ten parów, który tę przyjmie myśl, co będzie - panią, będącą kunsztem, co bóstw razi oczy, lecz nim most runie - już armia przekroczy. Armia - dbać dla niej trzeba o prowianty, dostaw, popasy trzeba przewidywać; przed myślą naprzód słać myśli wolanty; gdy zwyciężają tu
"Do Centaura Niszczyciela Światów" Na początku nic nie było tak rzekł On wieczny Prezydent Na początku nic nie było, Tylko domek drewniany,pusty i cichy; Wtem naćpane błysły oczy I różowe, umazane jadłem dziąsła.
Od ich spojrzeń, od rumieńca Nitro Zajaśniała od świateł Szkolna, A gdy pierwsze rzekł słowo, Bestia wyszła z głębi Bielska.
Gdy przebiegła ziemię wzrokiem Śląc kamer, rój skrzydlaty Wzleciał rój donejtów i gimbazy A z reklamówki wyszły kwiaty.
Ja miałem kiedyś swoją budę — lecz w nocy raz głuszący huk Obudził mnie obuchem w głowę — i rozszalała masa wód Na moje wpadła legowisko — i darmo prężył się mój trud, Daremniem się z żywiołem wściekłym o swoją budzę gryzł i mógł!
Zatopił mi ją, a mnie porwał i z rykiem tryumfalnych trąb Zwyciężonego niósł na barach i z mych wysiłków marnych drwił — I
@0twierac2: wbijam w Pana Cogito. Męczyli dzieciaki tymi bzdurami w szkole. Przesłanie powykręcane na wszelkie możliwe sposoby, że człowiek czyta 10 razy żeby zrozumieć co autor miał na myśli. A te niedo****** polonistki spuszczały się nad każdym wersem.
Giordano Bruno - [Za Parnas własne serce wystarczyć mi może...] (wyimek z De gli eroici furori), tłum. Adam Asnyk
Za Parnas własne serce wystarczyć mi może, Gdy, uchodząc nieszczęścia, dumnie na niem stanę: Myśli moje — to Muzy, które w każdej porze Czynią mi przytomnemi wszystkie cuda znane;
Tam są zaś me najczystsze helikońskie zdroje, Skąd się biorą łzy hojnie na świat wylewane. Te wyżyny, te muzy, te zdroje mam:
Chcę być tak wesoły jak Ty, Chcę być tak zdrowy jak Ty, Chcę mieć tyle empatii co Ty, Chcę umieć sobie radzić z emocjami jak Ty, Czasem wrzucam story jak Ty, A Ty tak bardzo nie chcesz być jak Ja, I powoli zabija mnie ta sytuacja,
Jesteśmy tym jednym, tym drugim, Tym lepszym, tym głupim, oboje musimy to pchać
William Shakespeare - Sonet 147 (tłum. Karol Pieńkowski)
Z gorączką miłość mą porównać można, Tego wciąż pragnie, co jej tylko szkodzi, Szuka niedoli ślepa, nieostrożna, I chore serce ułudami zwodzi.
Lekarz — rozsądek — rzucił mnie samotnie, Bom wzgardził radą, jedyną, usłużną, Miłość ta szałem, powtarzam stokrotnie I w skrusze padam, niestety! za późno.
O! straszną jestem dotknięty chorobą, W sercu i mózgu tak posępnie ciemno, Nie wiem, co mówię, i
Jean-Baptiste Poquelin (1622-1673), znany pod pseudonimem scenicznym Molière == był francuskim komediopisarzem, aktorem i poetą. Jest uznawany na jednego z największych twórców literatury francuskiej i europejskiej.
Lepiej ch*jem mieszać ciasto niż z @TiffanyRay wyjść na miasto. Lepiej w dupie trzymać bobry niż być fanem Łódzkiej Kobry.Lepiej z gówna ciasto upiec niż podziwiać Gosię Kupiec. #bonzo #poezja #wiersz #heheszki #tiffany
@Formbi: Użytniku tego typu! Wpisz się w moim pamiętniku! Dam Ci nożu i tasaku ąż podskoczy w gaciach flaku. Porusz gulką, olej leszczy, koncert daj w rowie dla kleszczy. Harnaś w żyłach już buzuje- tata już się awanturuje. Majonezem się zajadaj,kible w sklepie mopem badaj.
Przekleństwo?... Tylko dziki, kiedy się skaleczy, Złorzeczy swemu bogu, skrytemu w przestworze. Ironia?... Lecz największe z szyderstw czyż się może Równać z ironią biegu najzwyklejszych rzeczy?
Idee?... Ależ lat już minęły tysiące, A idee są zawsze tylko ideami. Modlitwa?... Lecz niewielu tylko jeszcze mami Oko w trójkąt wprawione i na świat patrzące.
Wzgarda... Lecz tylko głupi gardzi tym ciężarem, Którego wziąć na słabe nie zdoła ramiona.
Wszystkich Świętych, a Onet mi przypomniał, że w tym roku pożegnaliśmy Ewę Demarczyk ( ͡°ʖ̯͡°)
Pamiętam, że od niej zaczęła się moja przygoda z poezją śpiewaną (miałam w liceum świetną polonistkę, która często puszczała nam właśnie muzyczną interpretację różnych wierszy) i nawet opisywałam jej wykonania na maturze ustnej.
Stanisław Wyspiański - [Sił tysiąc trzeba i mocy stu czarów...]
Sił tysiąc trzeba i mocy stu czarów,
by rzucić pomost nad wielką otchłanią,
by konstruktywnie ogarnąć ten parów,
który tę przyjmie myśl, co będzie - panią,
będącą kunsztem, co bóstw razi oczy,
lecz nim most runie - już armia przekroczy.
Armia - dbać dla niej trzeba o prowianty,
dostaw, popasy trzeba przewidywać;
przed myślą naprzód słać myśli wolanty;
gdy zwyciężają tu
źródło: comment_1604861042OYTeCXl0xJJzN3X1hiCcLf.jpg
Pobierz