...czyli samo życie ;) Oto my, Słowianie!

Dlaczego pod Lwowem całowano żaby w brzuch? Przed jakim nieszczęściem chroniło kilkukrotne przeturlanie kury? Czym był odbytoczochracz? Przeczytaj, żeby wiedzieć jak to "my, Słowianie"... ;)

15 czerwca 2014 w Nowym Kawkowie na Warmii zostanie otwarte Lawendowe Muzeum Żywe! Aby je stworzyć, potrzebujemy Waszej pomocy. To będzie lawendowe i etnograficzne miejsce dla Was.

Lubię, bardzo lubię patrzeć na takie zdjęcia.

"Zegar się zatrzymywało. Godzinę, o który zmarł. I lustro na przykład, jak było, się przykrywało jakiemś obruskiem czy czemś tam, żeby się nie odbijało. […] Żeby śmierć nie wracała.". Chcecie dowiedzieć się, jak do śmierci i pogrzebu odnosili się nasi przodkowie? Zapraszam zatem do lektury.

Kustosze z Muzeum Etnograficznego w Krakowie odnaleźli niedostępną od ponad 60 lat kolekcję unikatowych, XVIII i XIX-wiecznych drzeworytów ludowych. Na Ukrainie, w jednym z muzeów znajduje się jeden z najcenniejszych, i najstarszych zbiorów ludowej grafiki i ikonografii.

Jak o fantazyjną fryzurę dbały nasze prababcie?

Życie intymne plemion pierwotnych może się nam wydawać bardziej perwersyjne niż ludzi współczesnych. Pewne jest jedno: dzicy byli w łóżku bardziej pragmatyczni. Jeżeli sądzisz, że żyjesz w czasach, w których panuje niespotykane dotąd rozpasanie seksualne, to powinieneś przeczytać ten artykuł.

Lud wiejski wierzy, iż wśród nocy poprzedzającej dzień Zaduszny powstaje w kościele wielka jasność i wszystkie duszyczki modlą się przed wielkim ołtarzem. Chwila ta ma być o samej północy, poczem każda duszyczka przybywa do swej rodziny w domowe progi.

Nie jest łatwo ustalić, jak wielu Kwenów zamieszkuje Norwegię, ponieważ istnieją różne kryteria przynależności do grupy. Można powoływać się na spisy ludności jako na źródło, jednak, jak ostrzega Bjørnar Seppola, bywają one mylące.

„(…) Powszechnie powiada się, że można zobaczyć ludzi zmarłych od wielu lat albo od wielu miesięcy, którzy powracają, mówią, chodzą, niepokojąc wsie, zadają rany ludziom i zwierzętom, wysysają krew sąsiadów, zarażają ich chorobami i doprowadzają do śmierci.”

To region historyczny, którego historia istnienia zakończyła się wraz z rokiem 1945 i zmianami na mapie politycznej po II wojnie światowej. Wtedy to mieszkańcy tej małej enklawy (potomkowie Niemców z okolic Osnabrück) na pograniczu kaszubsko-tucholskim musieli opuścić zamieszkiwane prze nich tereny.

Muzeum zostało podzielone na pięć różnych części. Każda z nich jest osobną wioską z odmienną charakterystyką. Można się w nich poczuć jak dawny mieszkaniec kieleckiej wsi. Doglądnąć gospodarstwa, udać się do młyna, czy na zakupy do małomiasteczkowego sklepiku lub chaty zielarki.

W południowej Syberii, w Chakasji, w dwóch wsiach Aleksandrówce i Znamience żyją Mazurzy. Ich pradziadowie dobrowolnie przyjechali na Syberię pod koniec XIX w. O ich losach rozmawiano we wtorek na konferencji naukowej w Olsztynie.